Demon

ოთახიდან ხელშიაყვანილი გავიყვანე, სამზარეულოში შევიარე, რომ ჰანასთვის წვენი ამეღო და მანქანასთან გავედი. ჩემი მოტოციკლეტი მენატრებოდა, მაგრამ მას შემდეგ რაც ჰანა სახლში წამოვიყვანე და თითქმის ყველგან თან დამყავდა, მოტოციკლეტზე ოცნებაც კი არ შემეძლო.

ანუკი(13)

-ექიმებს ვეტყვი და ჩემ მოსვლამდე აქედან ვერავინ გაგიყვანს-ალექსანდრე ოთახიდან გავიდა. ანუკის თვალებიდან ცრემლები წამოუვიდა.

"მინდა" და "ოქტომბერო"

წელიწადი შეიმოსა და ჭრელებში გამოეწყო ცუდი თუ კარგი ყოველი, ძველი, ახალს გამოეყო.

ყველას წინააღმდეგ (თავი 10)

ხანდახან ვიჭერდი მის მზერას საერთო გაკვეთილებზე ისიც ორი ან სამი წამით. ლუკას ნაჩუქარ დღიურს ხელიდან არ ვუშვებდი, მემგონი მალე გავავსებდი კიდეც, ყოველთვის სადაც არ უნდა დაგენახეთ ყოველთვის ვწერდი. მალევე მოვიდა 21 ნოემბერი რომელიც

მოჰყევი დათოვლილ ნაკვალევს

მოჰყევი დათოვლილ ნაკვალევს, ვიაროთ ამაყი მთებისკენ, ნისლების სიანცე მახარებს, მწვერვალთა სიშორეს ვერ ვითმენ.

ტერორიზმის შედეგები

საქმროს. მეორე დილით მიფრინავდა რამდენიმე თვით უცხოეთში და მინდოდა მთელი დღე მასთან გამეტარებინა. სასწავლებლიდან მეტროთი გავედი რუსთაველზე და როდესაც ჩემი ერთადერთი სიყვარული დავინახე, მთელი ძალით გავიქეცი და

შემოდგომის ვალსი

ოპერატორი, 911: გისმენთ რა პრობლემა გაქვთ. --------- : გთხოოვთ დამეხმარეთ! სისხლისგან იცლება გთხოოვთ! შენ არ უნდა მოკვდე გაიგეე! ამისათვის მაჩუქე მეორე სიცოცხლე რომ ჩემ ხელებში დალიო სული?! ოპერატორი :

ხაფანგი ~2~

აკეთებდნენ, თუმცა სხვა გზას ვერც ერთმა მიაკვლია ხანგრძლივი ფიქრის შედეგად. მირანდას ერჩივნა მშობლების სახეზე ბედნიერება დაენახა, ვიდრე ტკივილი და უსაზღვრო იმედგაცრუება, რომელსაც სიმართლის გაგება მოჰგვრიდა მათ.

მტკივა

მტკივა...შენიი ტკივილი მტკივა, ცრემლი ვერ დამალავს ყველაფერს, ვერც ღიმილი უშველის ტკივილს, მარადმწვანე ხომ არასდროს იცვლის ფერს.შენში ვამჩნევ სიცარიელეს, შენს თავს შევსთხოვ ღმერთს, თუნდაც მე წამიყვანოს, შეგინარჩუნოს სიცოცხლე მხოლოდ შენ ერთს, მე

ანუკი(12)

-არა, რა მიყვარს. საყვარელი ბავშვია, უბრალოდ, გუშინ არ ვიცი რა. მთვრალი ვიყავი და პროსტა დამაინტერესა. -გაინტერესებდა? და ეს რო ანუკის გრძნობებზე თამაშია არა?!