„გახდი ჩემი სვანი“ (7)

მისი თვალები გაბრწყინებულები მიყურებდნენ. ჩემში იჭრებოდნენ და იქ იმ სიყვარულის მორევში მითრევდნენ სადაც მხოლოდ მე და ის ვიყავით. სადაც მხოლოდ სიყვარული იყო. ამაზე მეტი ბედნიერბა რა გინდა ადამიანს? გვერდით გყავდეს საყვარელი

"ილიანი" (თავი 13)

-საქმეც მაგაშია გიორგიმ რომ თითქმის დაიჯერე ვითომ ვიყო, რომ მენდობოდე იქვე მიარტყამდი და დამიცავდი ნიას მასეთი რამ როგორ აკადრეო, მაგრამ არა, პატარა ბავშვივით გაბუტვა დაიწყე და მთელი დღე არ დამელაპარაკე. რამდენი ადამიანი არიქნება ჩვენი ბედნიერებით

დაკარგული სიმშვიდე ( ნაწილი მეორე - 8 თავი )

რატიმ გამომხედა და თვალებში მიყურებდა, რაზეც ნოე წამოდგომას აპირებდა რომ დავაკავე -იმედია ეჭვიანი ქმარივით მივარდნას არაპირებ ჩემს ცოლს რატომ უყურებო

შიზოიდი (თავი I)

პატარა ბავშვი იზრდება ზედმეტად მზრუნველ ოჯახში რის გამოც ის ყალიბდება ისეთ ადამიანად, რომელსაც ეშინია თვითრეალიზაციის და გაურბის საზოგადოებას. მას აქვს სოციალური, ფსიქოლოგიური და ასევე ფიზიოლოგიური პრობლემები ამ ყველაფრის გამო. მიესალბეთ, ეს

დეე'ს

როცა ვიღვიძებ და სიტუაციას ვანალიზებ, სწრაფად ვდგები, მაგრამ თავბრუ მეხვევა და ისევ ლოგინს ვუბრუნდები. მახსოვს ბოლოს სანამ გამიყვანდნენ, გპირდები-მეთქი ვუთხარი. ცოტახანი თვალდახუჭული ვზივარ, ვწყნარდები და პალატას

მთვარეული

უეცრად, სუნთქვა მესმის ხშირი და გაბნეული, ცას ავხედე და მთვარეა განლეული, ამ სიბნელეში შუქია არეული, ცოცხალი ვყოფილვარ, არ ვარ გარეული, უბრალოდ თურმე, ვყოფილვარ მთვარეული...

ჯიუტი და მისი სვანი (თავი 13)

-კაი კაი მივდივარ მშვიდად ფისო..თან იცინოდა დაბუკან იხევდა უკვე გასულიიყო, როწამოიძახა რაღაც დამავიწყდაო და გონსაც ვერ მოვედი ტყჩებზე, რომ დამეტაკა და ნასიამოვნები გამომეტყველებით მომშორდა-დროთა განმავლობაში დაიხვეწები არაუშავს..

ცუდი ბიჭის პატარა გოგო (12 თავი)

ესეც მეთორმეტე თავი. დიდი მადლობა ყველას ვინც კითხულობთ და მოგწონთ, თუ რამე შენიშვნა გაქვთ დაწერეთ და ვეცდები გამოვასწორო. ან პერსონაჟში თუ არ მოგწონთ რამე.. შემდეგი თავს ხვალ დავდებ.დილით სიცივის შეგრძნებამ გამაღვიძა

ისევ და ისევ შენ

სიყვარულს ვეძებდი მე ექვსი წელი და მეშვიდე წელს მე შენ გიპოვე შენგან სიყვარულს არასდროს ველი მე მხოლოდ ერთხელ, მე ეს ვითხოვე

დასასრულის დასაწყისი - 2

ნენეს ჩვეოდა ასეთი ღიმილი.იმ დროს მეგონა, რომ შეუძლებელს ვფიქრობდი, მაგრამ შეუძლებელი ხომ არაფერია?გავყევი. აღმოჩნდა, რომ ერთ სკოლაში ვსწავლობდით და ერთ სართულზე იყო ჩვენი კლასები.სიარული ღიმილი საუბარი - ნენე იყო.