მეორე შანსი (III)

-ძალიან კარგი! ბატონო სანდრო,მაშინ თქვენც შეეშვით ჩემს ტუჩებზე ფიქრს.ახლა კი თუ ბრძანება არ გაქვთ,მე დაგტოვებთ.-გესლიანად წავისისინე და კარებისაკენ წავედი. კარებში ლევანს შევეჩეხე,ფეხი ამიცდა,სადაც იყო დავვარდებოდი,მაგრამ

მოლიპულ გზაზე -1

ფანჯრის მინაზე ცრემლებად ჩამოდიოდნენ წვიმის წვეთები. მიუხედავად იმისა რომ ჯერ ზამთარი არ დამდგარიყო გარეთ ძალიან ციოდა. იმდენად ციოდა რომ სუსხი სახლშიც იგრძნობოდა. თუმცა ელენე სიცივეს სულაც არ გრძნობდა. პირიქით, ცხელოდა ძალიან ცხელოდა. ოთახში ბოლთას

თანანო (3)

- გეგი, არ გინდა... ეგ ყველაფერი მე და შენ ხომ წარსულში დავტოვეთ? - დავტოვეთ! - ღიმილით დაუქნია თავი და წვრილ წელზე ხელი მოხვია. - შემდეგი გაჩერება? - ცხვირილი გოგონას ყელში ჩარგო და ოდნავ გაუსვ-გამოუსვა რბილ კანზე. - უტოპია. - შესცინა თვალებით და

ღამის ქალი [ნაწილი მეორე] [9] დასასრული

ზუსტად ეს არის ის რაც ელიკოს აბედნიერებს. აბოს უშუალო და ძალიან კარგი დამოკიდებულება ქალთან ურთიერთობის მიმართ. არასოდეს არ არის შებოჭილი, ყოველთვის იმას აკეთებს რასაც საჭიროდ თვლის და რაც მთავარია ყველაფერს აკეთებს ელიკოს ღიმილის და

სხვა ხედი( V, VI )

-დასხედით... - ჩაახველა დევიდმა. ახლად მისულებს სახეზე დაბნეულობა შენიშნა - ვიცი, შეიძლება ჩემმა დანახვამ გაგაკვირვათ, უბრალოდ მაქსიმს გვერდში დგომა სჭირდებოდა... ხომ გესმით, ის სულ მარტოა, ჩემთვისაც არ აპირებდა რამის თქმას სანამ სესილია მისცემდა

მე შენამდე.. ! (1)

ხდება ხანდახან ფაქტები ყველაფერს ცვლიან. ყველაფერს სხვანაირად გვანახებენ. გვინდა არ გვინდა რეალობას სხვანაირად აღვიქვამთ. ისეთ ტკივილს გვაყენებენ ხანდახან აღარ გვაქვს ფიქრის თავი, სწორად აზროვნების საშუალება არ გვეძლევა. და ხანაც საერთოდ ცხოვრებას

მძინარე მზეთუნახავო, პრინცი მოვიდა! (8)

ვერ წარმოიდგენთ... ვერ წარმოიდგენთ რა დაემართა ვაჩეს. თავიდან ეგონა მოესმა, ეს გოგო მართლა გამაფრენინებსო. მერე ღრმა სუნთქვა იგრძნო, ხელის მცირე მოძრაობა'ც იგრძო. თავი ოდნავ წამოწია, ფრთხილად შეხედა 'მძინარე' გოგონას. ღრმად ამოისუნთქა, ჩაისუნთქა და

shame 4

მოსაღამოვდა ნინაკა სახლში დატვირთული მოვიდა .. მთელი სუპერმარკეტი გამოუზიდავს ყველანაირი სახის შოკოლადი წვენი და ხილი მომიტანა რა გასაკვირია ამ ხნის უნახავ შვილს თავზე რომ ევლებოდა. შვილს რომელიც საერთოდ არ იმსახურებდა ამ ყველაფერს .. ზოგადად

1999 (პროლოგი)

არ ჰყავდა ოჯახი, მეგობარი, ხელის გამწოდებელი.და ის, რისი გადარჩენაც შეეძლო...ჯაფარიძეების გოგონასი.და ფალავანდიშვილების ერთადერთი ვაჟის.ეს ბევრად მეტი იყო, ვიდრე მისი უბადრუკი სიცოცხლე.ასე თვლიდა თვითონ.სასოწარკვეთილი

სიყვარული, ყველაზე დიდი და ძლიერი

თვალებს ვახელ და ვხედავ პალატას,ნათელს მაგრამ თან ბნელს მიჭირს სუნთქვა,მესმის ჩემი სახელი რომელსაც განწირულად ყვირიან "კესო"ბოლოს მაინც თვალთ მიბნელდება ყურში კი კვლავ ჩამესმის კივილი,კივილი,საშინელი კივილი"კესოო"