ერთი წვეთი (თავი I)

და ცხოვრობდნენ ისინი დიდხანს და ბედნიერად...-ვსიო ახლა დახუჭე თვალები და დაიძინე. ხვალ ადრე უნდა ადგე თორემ ბაღში დავიგვიანებთ... -ძინინებისა დედიკო. -ძილინებისა ჩემო ფერია..._შუბლზე ვაკოცე, საწოლს მოვშორდი, სინათლე ჩავაქრე, კარი ნახევარზე მოვხურე

with(out) you (I თავი)

როგორც კი სახლის კარი გაიხურა მოხუცმა, გოგონა მაშინვე წამოხტა და თავისი ოთახიდან გამოვარდა. სახლი დაკვირვებით მოათვალიერა და გასაფუჭებელი რომ ვერაფერი ნახა, გადაწყვიტა გარეთ გასულიყო. კარი გამოაღო და საოცრად მხიარული გარეთ გავარდა. თითო საფეხურის

სიყვარული, ტკივილი, იმედგაცრუება (თავიIII)

ამდღის,შემდეგ ჩემ თავს პირობა მივეცი,რომ ამ ადამიანს ჩემი თავიდან ამოვაგდები,დავივიწყებდი ამ გრძნობას რომელიც სიარულის,ფიქრის,ლაპარაკის და ჭამის საშუალებას არ მაძლევდა. სამუდამოდ ავიღებდი დავკუწავდი და ჩემი ცხოვრებიდან გავშუვებდი.მარგამ ეს იმაზე

ეს ისე ..

ნამუსახდილ ქარცეცხლში გამოვლილი იმედები წახდენილი სურვილების კვალი ვეღარ ახდენილი მიტოვებულ გრძნობებს მიღმა დამალული ლანდები

მე კიბო მაქვს

როცა ჩემი ადამიანი მაწყენინებს ხოლმე მინდა კიბო დამემართოს და სახლში დაბრუნებულს პირში მივახალო: მე კიბო მაქვს. ის იატაკზე დაემხოს პირქვე და დიდხანს იღრიალოს.

სანშაინ (მე-6 თავი)

ადამიანებს, ძალიან იშვიათად გვეკუთვნის შეგრძნებები, რომელთა გამეორებაც ასევე ძალიან იშვითად ხდება. მარტივად რომ ავხსნათ, ეს შეგრძნებები-ერთჯერადია. აი მაგალითად, პირველი კოცნა. ვერასოდეს იქნება სხვა დანარჩენი პირველის მსგავსი.

ჟანგბადივით გამომელიე...

ვცახცახებ სულ მთლად ემოციას ვეღარ ვაოკებ... ისევ თვალებში აბობოქრდა ჩამდგარი ქარი... ვცახცახებ სულ მთლად ველოდები როდის რას მეტყვი... შენ კი მიყურებ... ტკივილივით გამიორმაგდი...

ღამის სტუმარი 3

-აქ რატო მომიყვანე? სასოწარკვეთილი ხმით ვკითხე და ნაბიჯს ავუჩქარე -მეგონა მოგეწონებოდა,გაერთობოდი,რა მოხდა აღარ მეტყვი.აბუზღუნდა,სასმელისგან გაბრუებულს უჭირდა სიარული,ცდილობდა არ ჩამომრჩენოდა,მაგრამ ვერ მომყვებოდა, ეზოში შევიპარე,ნასვამს ხელი

უცხო ქალის ცრემლი 2 ნაწილი 11 თავი

---მე მზად ვარ თქვენი თხოვნა შევასრულო და შეწყდეს წვიმა,მაგრამ ერთი სურვილი უნდა შემისრულო,უნდა დამთანხმდე. ---მზად ვარ, ყოველი თქვენი სურვილი შევასრულო წვიმების დედოფალო.თინიმ თვალი გაახილა და ელისოს შეხედა,ელისომაც თვალი ჩაუკრა და ორივემ გაიცინა

საბედისწერო გასეირნება. თავი 2

7 წლის ვიყავი როდესაც დედაჩემი გარდაიცვალა. ყველაფრის დაძლევა მარტომ მომიწია, მამაჩემი ჩემს დაბადებამდე გარდაიცვალა ტუბერკულიოზით. მახსოვს რამდენჯერაც გაიხსენებდა დედაჩემი მას იმდენჯერ ცრემლები მოადგებოდა თვალზე.