სარკე

"სარკე ჩემი საუკეთესო მეგობარია, როდესაც მე ვტირი ის არასოდეს იცინის."

მინდა გაგიცნო

მუქი,ბნელი ღამეები ქონდა,ვუყურებდი. ყოველ საღამოს, მის ფანჯარას ეტყობოდა მისი სულის მდგომარეობა..თუ ზედმეტად ცუდად იყო ფანჯარას ტოვებდა ღიას, რატომ?იმიტომ რომ ჰაერი ესუნთქა...თუ კარგად იყო,ფარდებს წევდა სინათლეს ანთებდა და ცეკვავდა,თუ განადგურებული

მზე მინდა

ქარი ფლეთს აფრებად გაფენილ ოცნებებს. გაფრენილ წამებსაც სცოდნიათ წუხილი.

შხამიანი ყვავილი/დასასრული

მთლიან სივრცეში სრული სიჩუმეა, ყველანი ნიტას უსმენენ,.. ორი ადამიანი განსაკუთრებით მაგრამ ლადოსგან განსხვავებით, სანდრომ შენიშნა სცენასთან ახლოს მჯდომი, ვინმე საშუალო ასაკის,.. მდიდრულ პიჯაკში გამოწყობილი,.. რომელსაც ოქროს ბეჭდები ეკეთა თითებზე და

სულს მოგცემ - იარა (სრულად)

არ მთხოვო აქაურობის სახლად გადაქცევა, ჩვენ სულ ნულიდან უნდა დავიწყოთ ... გინდა ვაჩე და თამარა ერისთავების გადარჩენის შესახებ ყველამ გაიგოს? დაასრულე შენი წიგნი ამ ამბით . გახსენი ყველა ბოქლომი და გამათავისუფლე ამ მძიმე ჯაჭვისგან -წიგნი უკვე

შხამიანი ყვავილი/თავი მეხუთე

სანდრო გაცხარებული შევიდა სახლში და მისი ოთახი თავდაყირა დააყენა, ამის შემსწრე სამსონი მიუახლოვდა სანდროს და ეკითხება თუ რას ეძებს?!.. სანდრო კი პასუხს არ სცემს. :რას დაამსგავსე ოთახი?!... გესმის შენ თუ კედელს ველპარაკები?

ალისფერი _ თავი 1

- ჯერ არაფერია მელო და მერე რა იქნება არ ვიცი - გამოაჩინა თავისი ჩაწიკწიკებული კბილები -კიდევ კარგი ძალიან არ დავიღლები, ბედი მქონია- ჩამეცინა და გიგის მომზადებული ჩემთვის განკუთვნილი ყავა მოვსვი -გაიხარე- ჭიქა ჰაერში ავწიე მადლობის ნიშნად და

ცხოვრება არც ისე მშვენიერია 《3》

- ისე სანდრო ოდესმე ზე ... -...კარგი ჯერ შენს კითხვაზე ვუპასიხებ და გეტყვი, რომ არა არასოდეს არ მიფიქრია ზე. ცხოვრებამ ისეთი გაკვეთილი ჩამიტარა , რომლის წყალობითაც ვისწავლე რა ძვირფასია სიცოცხლე. ვისწავლე, რომ უნდა გავუფრთხილდე მას.

სამკაულები (სრულად)

ქორწილი გადაიდო. აცრემლებული თვალებით იჯდა თამთა თავის საწოლზე და ცივი მზერით დაჰყურებდა ძველებურ ზარდახშაში თავმოყრილ სამკაულებს. გადადებული ქორწილი არ ასევდიანებდა, პირიქით, უხაროდა კიდეც გაწელილი განაჩენი, ახალდაბადებულს რომ გამოუტანეს, ჯერ

უსასრულო ერთი დღე

ამ ყველაფრის ფონზე ჩვენი საწოლიდან გადაკიდებული თავები არაფერია, იმდენად არაფერი რომ მათ დიად აზრებიანად იპრესება სივრცეში, ვერასდროს პოულობს დროს რო ჩაეტიოს დროში, სახით ეხეთქება მატერიას ან მატერია ეცემა ზედ. ჰო ამ ყველაფრის ფონზე ჩვენი