THE SENSE (Gay FanFic) Act 1

დღეები ერთმანეთში ირევა და ბოლოს დიდი არეულობა რჩება. გამარჯობა. მე ჯონათან ადამსი ვარ. მე მინდა მოგიყვეთ ჩემს ცხოვრებაზე რომელიც არ არის ჩვეულებრივი. ყველა გრძნობა ერთადაა შეკრული იმისთვის რომ თქვენ გადმოგცეთ. ჯერჯერობთ მხოლოდ პატარა ინფორმაციით

მე არ ვაპირებ უშენოდ ვიცხოვრო< 5 თავი

-მე არავის არ ველოდები,სტუმარი თქვენთან არის მოსული.კარებზე კი ზარის ხმა არ წყდება,გელა გაბრაზებული სახით წამოდგა და კარები გააღო,გააღო და იქვე გაშეშდა. ---ღმერთო მგონი მოჩვენებები დამეწყო.დაიძახა ხმამაღლა და მის ხმაზე ყველა წამოდგა ფეხზე.როგორც

რაც არ უნდა მოხდეს

ზარმა დარეკა, განძრევის თავი არ მქონდა მაგრამ რეკდა და რეკდა. ბოლოს საკუთარ თავს ვძლიე და გავაღე. კართან ჩემი ოთახის მეზობელი იდგა და ცდილობდა ჩემს უკან რამე დაენახა. -ყველაფერი რიგზეა? ხმაური შემომესმა და .....! -მკითხა ბოლოს და

ბედავ და ამბობ "მარტო ვარო"?!

ბედავ და ამბობ "მარტო ვარო"?!.... თვალებს ხუჭავ და სიბნელეში ამბობ ხომ?!... საერთოდ იცი სიმარტოვე რას ნიშნავს?!... რა გრძნობაა?!.. როგორი ტკივილია?!... არ იცი!... არ იცი და ფანტაზიას შეეშვი.... მარტო არ ხარ!... უბრალოდ ის არ გაქცევს ყურადღებას და

სამი გზა (თავი 9)

ტანჯავდა გოგოს, რომელიც მთელი ცხოვრება უყვარდა. უყურებდა, თუ როგორ აწამებდა მას, როგორ თამაშობდა მის გრძნობებზე და ეს სიამოვნებას ანიჭებდა.

ბელადონა(თავი 2)

-ბაჩანა რას აკეთებ-წამოიყვირა ლიზამ -მაპატიე,ლიზა მაპატიე რა-ყურში უჩრჩულა ბაჩანამ და ლულა უფრო მიაბჯინა საფეთელს-იცოდეთ მოვკლავ-დაიღრიალა -ბაჩანა გთხოვ-ხმა აუკანკალდა ლიზას და თორნიკეს შეხედა რომელიც თალებიდან ნაპერწკლებს ყრიდა -მოვკლავ

ტანგო

წვიმაში ქარში უკრავენ ტანგოს უთქმელი სიტყვები შიგნიდან მახრჩობს მელანქოლია იგრძნობა რიტმში გრძნობები შედის უცებ აზარტში...

-გამარჯობა, ცოლად გამომყვები? ( დასასრული )

ცხოვრებაში დგება მომენტები, როცა უმიზეზოდ სევდიანდება ადამიანი და იღლება ყველაფრით,ყველაზე ცუდი შეგრძნებაა,თითქოს არავინ გინდა საერთოდ, შენი თავიც კი, უბრალოდ გინდა საკუთარი თავიდან გახვიდე იხეტიალო და ისევ მოხვიდე,ისეთი შეგრძნებაც შეიძლება გქონდეს

2 გრამი სიყვარული (დასასრული)

თითქოს ყველაფერიდამთავრდა. ისეთი შეგრძნება მქონდა რომ საავადმყოფოს კედლები ქვემოთ მოიწევდნენ და ცოტახანში ჩემამდე მოაღწევდნენ..ყველაფრი დაინგრა..შიგნიდან ყველაფერი ჩამეშალა,მხოლოდ ფიტული ვიყავი დარჩენილი,საავადმყოფოს სკამზე დამხობილი..

მაბედნიერებ! (6 თავი)

საღამოს ჩემს მაგიდასთან ვიჯექი და ისტორიას ვმეცადინეობდი. დიდად არ მაინტერესებდა მსოფლიო ომები.ოთახში ალექსანდრე შემოვიდა და ჩამეხუტა. -რაიყო რა სიყვარულის ბუშტი გაგისკდა დღეს ხო მშვიდობაა? -მწარე ენა გაქვს! -კაი ერთი, კი არ ვიცოდი. -რას შვები?