სასიყვარულო სურათები (ნაწ 3)

რავიკმა თვალი შეავლო მის კეფას, მხრებს. რა უნდა მისცეს ერთმა ადამიანმა მეორეს ერთი წვეთი სითბოს გარდა და რა უნდა იყოს ამაზე დიდი? ქალიც შესცქეროდა რავიკს. დაძაბულობა გაქრა. რაღაც სივრცე გადაიშალა. მოეჩვენა, თითქოს ღამე სხვა პლანეტაზე გაატარა და

მორჩილება 16

-როგორ არა,კაიფში ხარ - უთხრა გაღიზიანებული ტონით ზურამ.მარიამს კი შეეშინდა,რადგან ახლა გრძელი ლექცია და რაც მთავარია ძალიან სერიოზული ჩხუბი ელოდა ზურასგან,ამას კი მისი გამომეტყველება ეუბნეოდა. მარიამმა ხმა არ ამოიღო -რა გაიკეთე მითხარი -არაფერი

******

ვიღაცა სადღაც მიიჩქარის ვიღაცა სადღაც მირბის, ვიღაც ვიღაცას ემუქრება სადღაც ვიღაცა ტირის.

წარსულის ბილიკი (სრულად)

მე ყველა ჩემი პერსონაჟი მიყვარს, ვგრძნობ... ოღონდ, ყველა სხვადასხვა სიყვარულით მიყვარს. არ აქვს მნიშვნელობა ისინი რა თვისებებს ფლობენ, მე ხომ მათ ვქნი, ისინი ჩემს საკუთრებაში არიან, თუმცა ხანდახან მათი თავისუფლება მაოცებს.

ცოდვების გამო?..(17)

ტელეფონის ეკრანიც ჩაქრა, სურვილი გამიჩნდა დამერეკა და კარგად „მიმესვაადგილზე სადაც იმსახურებდა“, მაგრამ გიგის გამო, თავი შევიკავე, მესამედ კი არ დავინდობ!. ჩემ თავზე გამეცინა,, როგორ გავბრაზდი.. ფრთხილად დავწექი არ მინდოდა გაეგო გიგის, მაგრამ უცებ

მკვდარი ანგელოზი (თავი 2,3)

დავიღალე...აღარ შემიძლია...მივდივარ...უცბად სუნთქვა შემეკრა, ვეღარ ვსუნთქვადი, თითქოს სპირტის სუნი... თვალები ნელ ნელა მეხუჭება და იმის მერე არაფერი მახსოვს...თვალები გავახილე,მხოლოდ ბუნდოვნად ვხედავდი რა ხდებოდა, ძალა გამოცლილი მქონდა, ბუზის

ჩემი პრინცესა დაგარქვი (თავი 6-7) დასასრული

სიტყვებს არ უჯერებდა...გაოგნებულმა ახედა ლუკას, დაინახა ბიჭის თვალებში მოციმციმე პატარა ჭინკებს..მარიამს გაეღიმა და მაგრად ჩაეხუტა მისთვის მიუწვდომელ და თბილ სხეულს..ლუკა ვერ იჯერებდა,რომ ახლა მის მკლავებში მარიამი იყო. ხელები სახეზე ფრთხილად

ქუჩის სამოთხე (მეცხრე თავი)

ერთმანეთზე მოხვეულები ვიდექით და არ ვუსმენდით ხალხის შეძახილებს. თავი ავწიე და მის ნაკვთებს დავაკვირდი. მწვანე, ლურჯი და წითელი განათება ეფინებოდა სახეზე და მისი დანახვა შეუძლებელი ხდებოდა. ჯიუტად მინდოდა მენახა, მინდოდა ისევ მეგრძნო იგივე. თავი

მხარზე მაზის უკოპლებო ჭიამაია

ამ შეგრძნებაში კიდით-კიდემდე იძირები და შენი მოთვინიერებული სხეული ნაცნობ მკლავებს ჯერ ისევ მორცხვად მიჰყვება მთებში,უდაბნოებში,ტყეებში,უცნობ მხარეებში... თაფლისფერი თვალები ჩამოლღვება მხრებზე,მკერდზე,თეძოებზე,ბაგეები გოჯებად ითვისებს სხეულს,რომლის

ლექსეით დავთვერი

ფიქრებში დამჩემდი ნისლიან სისხამზე, სიზმრებშიც გეძებე ღრუბელთა თაღებში, ტუჩის კუთხეში გაკრთა სინანული, მომწყინდა წარსულის ტკივილზე თარეში. მაგრამ ვერ ვერევი ფიქრთა ქარტეხილებს,