5.მხიარული რომანი

-დამპალო! საზიზღარო! ეს როგორ გამიკეთე, რატომ დაუშვი ჭანჭიკები, რა ნამუსით იქცევი ასე?-თეკლა ბექას კისერში მკლავებს ძლიერად უჭერდა, თვალებს აბრიალებდა და ისე გაჰკიოდა ლამის მთებსაც ზანზარი დაწყოთ.შემეშვი მხეცო! ანა , გთხოვ უთხარი რამე!-ბექა

და როგორც მანამდე აცლაც მდურს ტირილი

და როგორც მანამდე ახლაც მსურს ტირილი მთვარესთან რამდენჯერ მე ღამე ვათიე. და როგორც მანამდე მე ისევ მაგიჟებ შენი სიახლოვე მე პულს ამიწევს

მაფიის ბოსი! თავი 7 (1D Fanfic) +18

ერთი კვირის შემდეგ მე, ზეინი და ლილი ერთად დავბრუნდით ლონდონში. აეროპორტში ზეინი გვერდით გავიყვანე, რადგან მინდოდა რაღაც მეკითხა -ზეინ ლილი ბაზაზე ვერ იცხოვრებს იმედია ხვდები?! -მერე ვინ თქვა რომ იქ მივდივართ. ქალაქის ცენტრში იცხოვრებთ საუკეთესო

მე, რომ გაპატიო, სიყვარული თუ გაპატიებს?! ...4...

აუუუუ ფარდააააა-დილით,თვალებ გაუხელად გაჰკიოდა ნინი -ტყუილად იტკენ ყელს,უკვე გღვიძავს და ფარდა თავისით არ გადაიწევა,სანამ დაიძინებდი მანამდე უნდა გადაგეწია,მე რომ მეტლიკინებოდი- ირონიულად ჩაილაპარამა ქეთამ და სააბაზანოში გალასლასდა,არასოდეს უჭირდა

უსათაურო

არ მომწონს მერე რა, მე შენი ლექსები არც გრძნობა არ მომწონს, ზედმეტად ყალბია ვიცი რომ გტანჯავენ უაზრო ეჭვები და ცხოვრობ საეჭვოდ რომ დიდი ხანია

დავიწყებული სიყვარული და მოულოდნელი შეხვედრა

---ჩემო ერთადერთო და ჩემო იმედო,ჩემო სიყვარულო.მამაშენი უბრალო ადამიანი იყო და ამის გამო ბევრი დამცირება გადავიტანეთ.შენთვის რომ არ მომეკლო,სახლიდან-სახლში მოსამსახურედ ვმუშაობდი.იმ სახლშიდაც ვიმუშავე ჩემო სიცოცხლევ,შენ რომ მომავლის იმედით შეჰყურებ

... მერე? ...

........მერე? მერე ფართოდ გამოაღეთ ფანჯრები და იმღერეთ ისე...ისეეეე ხმამაღლა, რომ ეგონოთ თუნდაც ერთი შეშლილი, თქვენ ხომ ქვეყნად აღარავის არ ჰგავხართ!!!!!!

მორჩილება 19

საღამოს მარიამი მეგობრებთან ერთად ბარში წავიდა.ცოტა ხანში მისმა ტელეფონმა დარეკა.მამამისი იყო.მოიკითხა,მაგრამ მარიამმა უსაყვედურა. -დაბადების დღეც კი არ მოგილოცავს - უთხრა მარიამმა -ვიცი და მახსოვდა შენი დაბადებისდღე -და მაგიტომ არ მომილოცე არა?

უშენობა ვისწავლე(სრულად)

ყველაფერი დაიწყო იმით რომ მე მომიწია სხვა სკოლაში გადასვლა მომიწია შევგუებოდი იმ ფაქტს რომ მალე ჩემს ქალაქს დავტოვებდი...6 წლის ვიყავი როცა მამა გარდამეცვალა მას შემდეგ ლონდონში ვცხოვრობ დედასთან ერთად მამა საკმაოდ წარმატებული ბიზნესმენი იყო ამიტო

ლელო (თავი 12)

ახლა მაქსიმალურად შევეცდები ყველაფერი ნათელ ფერებში დავინახო, რადგან მუქი უკვე ბევრია. ადამიანის გაცნობისას ყოველთვის კარგს ვეძებ მასში და ამიტომაა დედას გამართლებას ბოლომდე რომ ვეძებდი და ვიპოვე კიდეც. ხოდა ახლა ყველაფერს ასე მოვეკიდები, თუ ცუდი