მგონი ასე სჯობს, არა?!

ნამდვილი "მე" მხიარული, ლაღი და პრანჭია გოგოა... ეს არსება კი მაიძულებს, ვიყო ჩუმი, ბნელი და საკუთარ თავში ჩაკეტილი გოგო... გოგო, რომელსაც ჰგონია, რომ14 წლის ასაკში არ შეიძლება ვინმე მოსწონდეს და უყვარდეს... საკუთარ მეგობრებს სულ ვეკამათები: "რა

მთვარე

სიზმრად არ ენატრებიო არაო, არა… მთვარე მიმტკიცებს…. მე კი არ ვნებდები, მე შენ მზეს გადარებ, დილით ამომავალს, მე შენ გელოდები….. როდის გათენდები. როცა ღამენათევს სხივებით გამაღვიძებ,, თვალებს გამიხელ და მეტყვი რომ აქ ხარ, ალბათ დავიჯერებ, რომ ეს

2 გრამი სიყვარული (თავი 4 )

-ხოო..ლუკა მჭედლიძე..18 წლის ვარ და წელს ჩავაბარე ბიზნესსა და მართვაზე სეუში..სხვათაშორის 70% გრანდი მაქ :D :D კიდე..რავი ჩემ ცხოვრებაზე ასე თუ ისე მოგიყევი..მთაწმინდაზე რამინდოდა და მიყვარს თბილისის ყურება..ხო თუ მანქანა მყავდა ფეხით რატო

14 თებერვალი

ამ დღეს 21-ე წელია მარტო ვხვდები. არა იმიტომ რომ თაყვანისმცემლები არ მყავს,არამედ იმიტომ რომ არავინ მოდის გულთან ახლოს. მხოლოდ ამ წელს შეიცვალა ჩემში ყველაფერი.

ფოტოგრაფის აღმოჩენა (დასასრული)

იმ დღის მერე ოფიციალურ წყვილად გამოგვაცხადეს ახლობლებმა. ჩვენ მხოლოდ ბედნიერები ვიყავით ყოველგვარი ჩარჩოების გარეშე. მე ვიწამე ბედისწერიდ. დადვანი ჩემი ბედისწერა იყო. ჩემი ბედნიერების მიზეზი. ფერადი და თან უხილავი ძაფები გაიბა ჩვენს შორის და ასე

რაძალიან მყვარებიხარ !!!

შენზე ფიქრში გადის წლები შენზე ფიქრში მე კი ვკვდები ! უსასრულოდ ვფიქრობ შენზე შენხომ ჩემი ცხოვრება გახდი ბევრჯერ

მთელი გრძნობით (სრულად)

-აი, პროსტა ისე მაინტერესებს როგორი საცოლე ჰყავს ზაზუკას ღამე არ მიძინია,-თქვა ლიკუნამ. -მეც მაინტერესებს ვაფშე ლელას აზრი სარძლოზე. დედისერთაა მაინც და გადაყოლილი იყო პროსტა ქალი შვილზე,-დაამატა კატომ. -თან ლელაჩკა მაგარი ფოე-ფოე ვინმეა,-გაიცინა

ღმერთებისა და მონსტრების მიწაზე (I თავი)

მოყინულ ხიდის მოაჯირს მაგრად ჩასჭიდა სიცივისგან აკანკალებული ხელები. ჯერ ერთი ნაბიჯი შედგა. შემდეგ მეორე... უკვე მოაჯირზე იდგა. ოდნავ წინ გადაიხარა და უცებ ფეხქვეშ საყრდენი გამოეცალა. შხუილით დაეშვა ქვემოთ. სახეში ჰაერის ცივი ტალღა მოხვდა, მაგრამ ეს

წვეულების დაჭრილი დედოფალი. (I)

დღე მართლაც ცუდად დაიწყო. დაიწყო და დამთავრდა კიდეც. კარგ ხასიათზე ვიყავი, სანამ დამირეკავდნენ და... – თუ არ მივიტანთ, ყველგან გვიპოვიან და მოგვკლავენ, გესმის?...ალო...ელენა... მართალია, ახლა არ მქონდა იმის განხილვის თავი, მომკლავდა თუ არა ვინმე.

შთაგონების წყარო (III ნაწილი)

"როგორი ფრთხილი ხარ, ამიტომ ვართ ჯერ კიდევ უცნობები?" "მეტის მოლოდინი გაქვს?" ისევ მაბნევს, წესით ყველაფერი პირიქით უნდა იყოს, მე უნდა ვწერდე ამას და მე უნდა ვაბნევდე მას და არა ის მე, მაგრამ ვხვდები რომ ამაზე რამდენიც არ უნდა ვიწუწუნო მაინც