Loving A Bad Boy (ნაწილი 7)

პლეხანოვის ქუჩებში ჩუმად დავდივართ და ხმას არცერთი არ ვიღებთ. ორივენი ჩუმად ვართ და გარშემო ხალხს ვაკვირდებით. ხალხს, რომლებსაც ვკიდივართ. მათ სახეებს ვაკვირდები და მინდება რომ ვცემო, დავასახიჩრო და ხმა აღარ გავცე. გავიქცე. მინდა რომ გავიქცე, შორს,

დადეშქელიანის სიცოცხლე (4)

რა კარგი ყოფილა შენთან ერთად მშვიდად ჯდომა -არ დაგეწყო თავიდან ცუდად და მანამდეც ასე ვიქნებოდით -აუ,აუ მტკივა

მგონი შემიყვარდი (თავი 4)

შემოტრიალდი და ჩემს წინ გაღიმებული ბექა დავინახე. -შენ დებილი ხარ რეებს აკეთებ??-აქეთ-იქით ვიყურებოდი ვინმემ ხო არ დაგვინახა თქო. -ოო კაი რა უბრალოდ გაკოცე შენ ხო ჩემი მეგობარი ხარ.-გამიღიმა და ხელი გადამხვია.

Rainbow (3)

- მოდი, მალე, დამელია სული, მშია! - მერე, გეჭამა. - დაუღრინა ბიჭმა. - ხომ იცი, ვერ ვჭამ თქვენ გარეშე დიდო გაბრიელ! - ცინიკურად გაუცინა და სალფეტკი მიაწოდა. - ვიცი. მადლობა, რომ შემახსენე! - კუშტად შეხედა. - რას ამბობ! - გაეღრიჭა და მეამიტურად

ნოემბრის 13 (თავი 10 და 11)

მეყვარება.. სიგიჟემდე მეყვარება მაგრამ ჩემთვის! ჩემს გულში იქნება ეს დამალული. დაველოდები მაშინაც კი სულ რომ მთელი ცხოვრების გაფლანგვა დამჭირდეს. მეყვარება მაშინაც კი თუ ჩემი სიკვდილი ენდომება. მეყვარება სასწაულად... მისთვის ვიბრძოლებ და მისთვისვე

თავხედი ქმარი(4 თავი)

მიყურებდა და ვხედავდი მის ვნებისგან ანთებულ თვალებს.ტუჩებში მოწყვეტით მაკოცა და კოცნით მიიკვლევდა გზას მკერდისკენ.ნელი მოძრაობით ხაზავდა წრეებს მკერდის თავზე ენით.მე სიამოვნებისგან ვკვნესოდი.ისევ ტუჩებზე დამეწაფა.ხელი კი ქვევით წაიღო და საცვალში

თბილისელი ლილეს მანჰეტენური ცხოვრება (თავი3-4)

ლილე არაბული თბილისელი წარმატებული გოგონაა, რომელმაც დიდი ძალისხმევის მეშვეობით შეძლო მანჰეტენში ,ფორდჰემის უნივერსიტეტის გრანტის მოპოვება და სწავლის გაგრძელება .ამერიკაში ჩასვლის პირველი დღიდან ლილეს ცხოვრება რადიკალურად იცვლება .მას უწევს

სიმართლის დრო 2 თავი

ჩემი ცრემლები მიყვარს ძალიან და იცი რატომ? ისინი ჩემი განძია.მე მხოლოდ მაშინ მეტირება, როცა ძლიერად გინატრებს გული. ვტირი რადგან უშენოდ ძნელია ჩემთვის თითოეული წამი. ჩემი ცრემლები ჩემი გრძნობაა, რადგან ისინი გულიდან მოდის და შენზე ფიქრებს ასახავს

თვალები (თავი 3)

იმ ამბის მერე თითქმის მთელი თვე გავიდა. არ ვიცი ასე ძალიან რატომ ჩარჩა ჩემში ნიას აცრემლებული თვალები მაგრამ ისინი თითქოს მუდმივად თან დამსდევდნენ, არ მშორდებოდნენ და ჩემში რაღაც ისეთს აღვიძებდნენ რაც დიდი ხნის წინ მოკვდა. ამ დროის განმავლობაში ნია

არასდროს ითამაშოთ ამის პატრონმა რა ქნას (თავი მეოთხე)

გადიოდა დრო , ნინი და ლევანი ერთად იყვნენ, ,ცხოვრება უხაროდათ ერთმანეთის გარეშე არ შეეძლოთ , მია და გიოც იყვნენ ბედნიერად მაგრამ ამას თუ ბედნიერება ჰქვია კლავდნენ ერთმანეთს .გიორგი დასტიონი ტიპი იყო მია კი როგორ გითხრათ ზედმეტად ცანცარა ამიტომაც