ნოემბრის 13 (თავი 12 და 13)

სამი დღე გავიდა. კონცერტის რეპეტიციებზე დღეში 2 საათის მაგივრად 3-3 საათი დავდიოდი, მხოლოდ იმიტომ რომ სოლოს ვასრულებ და მთელი პასუხისმგებლობა ჩემზეა. როგორც ჩემს ხელმძღვანელს თეკოს არ უნდა რომ ეს კონცერტი ჩემს გარეშე ჩავარდეს ისე მე არ მინდა...

მ.ი. (თავი 11)

-ხომ გეუბნებოდით-დერეფანში ვიჯექით, ემოციებს ვერ ვთოკავდი და ვყვიროდი,ყველა განცვიფრებული იყო,აზრზე ვერ მოდიოდნენ. შემდეგ ანასტასია მომხვდა თვალში და იმ მომენტში ყველაზე საწყალ ადამიანად აღვიქვი ჩვენს შორის.ყველას გვტკიოდა საბას

დუელში გიწვევ, ჩემო თავო !

დუელში გიწვევ, ჩემო თავო, ნუ ხარ მშიშარა. გამოდი ველზე დავამტვრიოთ ყველა სიჩუმე. შენი ბრალია, დამიჯერე, ჩემი კი არა, გულმა და თავმა ერთმანეთში რომ წაიჩხუბეს.

ის აღარ არის ჩემი

საკმაოდ დიდი ხანი ვინანე ის ამბავი მაგრამ მე ხომ ახლაც ვნანობ.. ვზივარ ფანჯარასთან მთვარეს ვუყურებ და სულ ლეო მელანდება მაგრამ აღარ აქვს ლეოს ის მწვანე თვალები ქერა თმები და სიცოცხლით სავსე მზერა..ვოცნებობდი რომ ლეო მალე მენახა მაგრამ ამ სურვილს

პირველი ჩახუტება...

ერთმანეთის პირისპირ გაშეშებულები ვიდექით ხალხით გადატენილ ქუჩაში და თითქოს ჩვენს გარდა არავინ არსებობდა... თითქოს მთელ სამყაროს შეეწყვიტა არსებობა და ვიყავით მხოლოდ ჩვენ ორნი...ჩვენი გულისცემა აყრუებდა ირგვლივ ყველაფერს... როგორ მომნატრებია თურმე

დაუსრულებელი ტკივილი

მენატრები და ნელ-ნელა უფრო ძლიერდება ეს გრძნობა ჩემში. ვიცი შენზე ფიქრი არმომასვენებს და იმაზე დიდხანს გამყვება თან ვიდრე წარმოგიდგენია, თუმცა შეუძლებელია ამის დასრულება. ასე მგონია ამ გრძნობის გარეშე უკვე არსებობას ვეღარ შევძლებ. იმის წარმოდგენა,

მ წ ვ ა ნ ე ა (მესამე თავი)

ახალი ხილი არ არის, არავისთის გვიან დაძინება, მაგრამ ჩემთვის კი ბავშობიდანვე , შეჩვეული ვიყავი დიდ ხანს ძილს ,ამიტომ ათი საათისკენ ვითიშებოდი , უი რატომ წარსულში ახლაც ვითიშები. სიზმრები ჩემი სტიქია და ჩემი ძილი უდრის ოცნებას, ფანტაზიას და

სასიყვარულო სურათები 4

მხოლოდ იმისთვის ღირს ცხოვრება რომ შენ იყო ჩემს ცხოვრებაში. მხოლოდ იმიტომ რომ ყოველი დღე გამიფერადო მაგრძნობინო თავი სრულყოფილ ქალად ბედნიერი ვარ რომ ჩემს ცხოვრებაში ყველაფერი შეცვალე სამყარო სხვა თვალით დამანახე მომეცი საშვალება რომ შენთთან

სესილია აჰერნის "არ მჯერა. იმედი არ მაქვს. მიყვარს" (ნაწილი I)

გეპატიჟები ჩემს მე-7 დაბადების დღეზე, ამ სამშაბათის 8 აპრილს, ჩემთან სახლში. ჯადოქარი გვეყოლება, ორი საათისთვის მოდი. ყველაფერი ხუთ საათზე მორჩება. იმედი მაქვს, რომ მოხვალ. შენი საუკეთესო მეგობარი როზი. კი, მოვალ შენს დაბადების დღეზე ოთხშაბათს.

მახინჯო

რა დარჩენია ადამიანს ამ ქვეყანაზე ბედნიერების გარდა? რატომ არ უნდა იყო ბედნიერი როცა გაქვს ამის შესაძლებლობა მაგრამ ამ დროს თითქოს რაღაც ან ვიღაც ყოველთვის დაბრკოლებას გიქმნის მაგრამ ეს დაბრკოლება როგორღაც უნდა გადალახო! მე ელე ვარ 19 წლის ზუსტად