ლუკა კუხიანიძე - ციტატები

ლუკა კუხიანიძის ციტატები სხვადასხვა პროზაული ნაწარმოებებიდან, ლექსებიდან, ინტერვიუებიდან. ]კომენტარი: ზოგი ციტატა ამოღებულია სოციალური ქსელიდან და ავტორისეული ავთენტურობა არ არის ოფიციალურად დადასტურებული. თუმცა კი, ვარაუდი იმისა, რომ რომელიმე

ბაბი და დამიანე (დასასრული)

დამიმ მარიტას ხელი მკავში ჩაავლო და ტყისკენ წავიდა.მეც მათ მივყევი უკნა.ტყეში შევედით და დიდი ხის უკან დავჯექით.თვალწინ უტას სხეული მედგამ,მისი გალურჯებული და გაყინული სახე. მინდოდა მეყვირა მეწივლა მაგრამ რაღაც მაკავებდა განძრევის უფლებას არ

ტყე VII

-ასეა -ვისი სისხლია? -ლუსის-სიცილს ვიწყებ და ვხვდები რომ სენი სწორედ ისეთია როგორც ახლანდელი სარა -რით დაიმსახურა? -ღ ა ლ ა ტ ი თ-ვმარცვლავ

ნუ წახვალ ბოლომდე დარჩი ( მესამე თავი )

თათული: აუ უმაგრესი ჯაზფესტივალია ანა: მე ცოტა მოვიწყინე თათული კაიი ახლა ჩვენი ხათრით გაძელი ანა: სხვა რა გზა მაქ :დდდდდდდ

ერთგვარი განტოლება 3

-მუსიკალურ გემოვნებას ნამდვილად არ უჩივი -გაეღიმა და ყურსასმენი კვლავ უკან დამიბრუნა. სიტყვები დამთავრებული ძლივს ჰქონდა, რომ ამ დროს ლიფტის კარიც გაიღო და იქედან ორივენი ერთდროულად გამოვედით. გარეთ ალექსის მანქანა დავლანდე. სწორედ მისკენ მიიწევდა

უცნობი ნაცნობები (ნაწილი 11)

სახლში სიშვიდეა. უცნობი დივანზე ზის და მე მის კალთაზე მიდევს თავი. ერთმანეთს თვალებში ვუყურებთ და თითქოს ასე ვესაუბრებით ერთმანეთს.ნელა აცურებს თავის გძელ თითებს ჩემს სველ თმში და ბოლოებამდე მიდის. ამას კი იმეორებს შეუჩერებლად.სახლში მარტოები ვართ.

მოსაღამოვდა

მოსაღამოვდა,და როგორც ყოველ საღამოს დღესაც მოკვდა ქალაქი.გარდაიცვალა ყველა სულიერი და ცარიელ ქუჩებში მხოლოდ ვარსკვლავები დაიპარებიან.სიშავემ დაფარა კედლები და აღმართა საზღვრები ცასთან.უკვე ყელში ბურთივით მაქვს გაჭედილი ყველა ემოცია და სიძულვილი ამ

My life Sucks!! 4 (+15)

- ნიძლავის გარეშე? - მკითხა დაკვირვებით - ვიფიქრე სტიმული გინდოდა. შევჩერდი და გავიღიმე - რა თქმა უნდა, დავნიძლავდეთ. ოღონდ ფულზე არა, თუ მოვიგე თავს დამანებებ. თვალები გაუბრწყინდა - კარგი. მაგრამ თუ მე მოვიგე, უნდა მაკოცო.

ფოთოლცვენა მაისსში (სრულად)

-თქვენი აზრით, ადამიანები რომ არასდროს გვტოვებდნენ, რას ვისწავლიდით? ვერაფერს. მონატრებასაც, ლოდინსაც და ერთგულებასაც, მაშინ ვსწავლობთ, როცა გვტოვებენ. ზოგჯერ მარტოც უნდა დარჩე, რა იცი თავში რა ფიქრი აგეკვიატოს. სხვასთან ერთად ვერასდროს შეძლებ

ჩემი სიყვარული თავი 2

იმედია მოგწონთ ჩემი მოთხრობააა ახალბედავარ ამ საქმეში თუ რაიმე არ მოგწონთ გთხოვთ მითხარიიით და გამოვასწორებბ მადლობა მინდა გადაგიხადოთ ვინც კითხულობს ჩემს მოთხრობასსს მადლობაა ყველასსს ორივე ძაან სიმპოები იყვნენ ერთი ქერათმიან და მუქი ყავისფერი