საშობაო ზღაპარი

საშობაო ზღაპარი იწყება შენი ფანტაზიიდან და მთავრდება იქ, სადაც შენი წარმოსახვა წყვეტს არსებობას.

წითელი ტანგო 3

სად მიდიხარ? ინტერესით სავსე ტონით მპასუხობს და ფეხზე დგება. ხმას არ ვცემ და გზას ვაგრძელებ. ისიც ჩუმდება და მომყვება. უკვე დიდიხანია დავდივართ, მაგრამ ნაცნობ ადგილს ვერ ვამჩნევ და შიშის გრძნობა მიჩნდება. ოღონდ არ დავიკარგით! არც ის მინდა, რომ

საშობაო ზღაპარი (სრულად)

-ქალბატონო, სჯობს ჩამობრძანდეთ,- ხელი გაუწოდა ჩოხა-ახალუხში გამოწყობილმა, იდეალური აღნაგობის მქონდე ახალგაზრდა მამაკაცმა ლაჟვარდისფერ კაბაში გამოწყობილ ქალიშვილს. -ჩემი საქმრო მელოდება,- მოკრძალებულად აარიდა თვალები უცნობს გოგონამ, თუმცა გამოუცდელი

თოვს!

ღამეა ცრის, თითქოს ცრემლებად ცრის, თითქოს ტკივილად ცრის. მინდა გა!ჩერდეს დრო რომ ვეღარ ვიგრძნო... თოვს! ისევ ტკივლით თოვს, არ მინდა ვიგრძნო დრო

My life Sucks!! 6 (+15)

- დედა! ვერ ვიტან როდესაც მართალი ხარ! - ვუთხარი მას. - მე ყოველთვის მართალი ვარ თიო - მიპასუხა და ტანსაცმლის დაკეცვა განაგრძო. ისევ დიმიტრის კოცნა გამახსენდა, ამჯერად აღარ ვეცადე დამევიწყებინა. ვიცოდი, ჩემი ნაგავი ბედისა და უცნაური გრძნობების

ველური ორქიდეა (14 თავი)

_ძილი თუ გინდოდათ, საღამოს ადრე დაბრუნდებოდით სახლში და ნორმალური ადამიანივით დაწვებოდით და დაიძინებდით. მე აქ ვმუშაობ, ხან ვიხმაურებ და ხან არა. უჩინმაჩინი არ ვარ ისე ვაკეთო ჩემი საქმე. - სულის ამოუთქმელად ვუთხარი, თან თვალებით ცოცხს ვეძებდი, რომ

მე,შენ და ცუდი ბიჭები (15)

-დღეს ნორმალური წყვილივით ვიქცევით-ხელს მიწვდის -მახსოვს-ხელზე ვეჭიდები. მანქანის კარს მიღებს,ოჰ გულმა არ დაგვარტყას ამდენი ჯენტლმენობისგან. ღვედს ვიკრავ და ისიც საჭესთან სკუპდება

Siempre Staccato 1 ექსპოზიცია

აკანკალებული ხელით ვიღებ დაკეცილ მოსაწვევს და გაკრული ხელით გაკეთებულ მინაწერს ამოუსუნთქავად ვკითხულობ: ,,მე რომ შენი ღმერთი ვიყო, ბნელ ოთახში ჩაგკეტავდი, მოდურ ტანსაცმელს შემოგახევდი და ფრთების გარეშე ცხოვრებას გასწავლიდი!''

საშობაო ზღაპარი

„წიგნი ეძღვნება ფერია ჟაკს,ჩემს საუკეთესო მეგობარს,რომელმაც ცხოვრება მასწავლა“ -ჟაკი სად არის? -სანტას სანახავად წავიდა -რა უნდა მასთან?რატომ აწუხებს სანტას?

სიმპათიური სტუმარი (5 თავი)

დილით, ვიღაცის რხევამ გამაღვიძა. ვიღაცა მარყევდა. თავი გადავწიე და ცალი თვალი ძლივსძლივობით გავახილე. ვინ იქნებოდა თუ არა მარია. – ვაიმე, მარია, დამაძინე...– ჩავიდუდუნე და ისევ გადავაბრუნე თავი. – გოგო, რა გაძინებს? სამი საათია.