დეკემბრის რომანი (5)

თვალებით, ჩემი ზღვისფერი და მისი უმთვარო ღამის წყვდიადებით, კვლავ ვიჭრებოდით ერთმანეთის ქაოსში და პირისპირ მსხდომნი გაუცნობიერებლად ვუერთდებოდით ახალი დღის მაუწყებელ მდუმარებას. არჩიმ ავისმომასწავლებლად ჩაიღიმა და თვალებდაუხამხამებლად მკითხა:

რა მრუდეა ცხოვრება?!

ნელ-ნელა ვფხიზლდები, მესმის ხმამაღალი სიტყვები, ვხვდები რომ ეს ის ენა არაა რომელიც ჩემს სახლში მუდამ ისმის, ეს რუსულია, ეს სიტყვები მით უფრო მაფხიზლებს და მით უფრო მაღიზიანებს, გამოვფხიზლდი და ვხვდები რომ ეს სერიალი ბებიაჩემს ძალიან უყვარს

ტკივილი

მე რომ გაფრენა არ შემიძლია, ეს უკვე ნიშნავს გარდაცვალებას, ვგრძნობ ვეღარ ვუძლებ და ვეღარ ვქაჩავ, ამდენ ტკივილს და ამდენ წვალებას.

ტყე +16 -I

ყურადღებას ვადუნებ და ჭამას ვიწყებ.მართალია ისეთი გემრიელი ვერ არის როგორსაც სახლში ცაკეთებ ხოლმე,უმარილო და ცოტათი უმი მაგრამ არაუშავს,სულ არაფერს ნამდვილად ჯობს. მალევე გვაღამდება თავზე,ღამით კი გართობის დრო დგება,ცოტა ხნით ყველაფრის დავიწყების

ცხოვრება სხვა თვალით(2)

ლილი-ნიკა დედი მოხვედი სახლში? -კიი მოვედი. ვითომ ძალიან გაგიხარდა ნარკომანი შვილის დანახვა. -დიახაც გამიხარდა. რაც არ უნდა იყოს შენ ჩემი შვილი ხარ.-ლილი მივიდა და ნიკას მიეხვია. ნიკას ესიამოვნა ეს მაგრამ მალევე მოიშორა და თავის ოთახში შევიდა. ლილიმ

*****

გარეგნულად სერიული მკვლელი სხვებისგან არაფრით გამორჩეული, სრულიად შეუმჩნეველი ადამიანია. ის შეიძლება იყოს სამაგალითო მეოჯახე ან ჩვეულებრივი რიგითი კლერკი. ამ ნიღბის უკან მას შეუძლია წლები მალავდეს თავის შინაგან ბუნებას.

მე-საყვარელი

მოგესალმებით. უდიდესი გულისტკივილითა და მცირეოდენი ბედნიერებით მინდა გითხრათ რომ მე საყვარელი ვარ ,სწორედ ის ადამიანი ,რომელსაც შენ სულმოუთქმელად შეურაწყოფ. ბავშვობაში ბევრი ფილმი მინახავს ,ასევე საკმაოდ წამიკითხავს ,რომ ცოლიანი მამაკაცის საყვარელი

სინათლის სხივი...(2)

წამოდგა ისევ ტკიოდა სხეული,მაგრამ შხაპის მიღება მაინც გადაწყვიტა.აბაზანაში შევიდა შორტით და ბიუსჰალტერით დადგა სარკის წინ და საკუთარ თავს შეხედა, კარგად იყო მიბეგვილი,გაეცინა. ქერა-მოყავისფრო თმა უკან გადაიწია და მის ფორმებს დააკვირდა, მაღალია

მონტესის მოჩვენება (2)

ვგრძნობდი როგორ მეღვერბოდა თვალებშ დღის გაცრეცილი შუქი და სველ ნაჭერსაც ვგრძნობდი შუბლზე რომ მეფარა კიდევ ლუსის ნაზ ხელებს და ნელა გავახილე თვალები 90% ით ვიყავი დარწმენებული რომ ის უკანასკნელი რაც მახსოვდა დამესიზმრა. -ლუსი რამოხდა?-ვიკითხე როცა

stokholm syndrome #10

თავი მეათე -კბილის ჯაგრისი მოგიტანე!-უთხრა ბიჭმა და დივანზე ცელოფნის პარკი დადო. -კიდევ?-ჰკითხა გოგონამ , ისე რომ თვალი არ მოუცილებია ლაქისთვის კედელზე. -სხვა რამეც გინდოდა? -საღებავები... -საღებავები?-გაუკვირდა ბიჭს. -შენ რა, ხატავ? -რაღაც ასეთი...