თუ დღეს უკანასკნელად ვცხოვრობ, მე...

არ დაველოდები იმას,რაც ნებისმიერ წამს შეიძლება მოხდეს. ეს სიცოცხლის დაზღვევას ჰგავს, უფრო ნაკლებად ფიქრობ რა მოგივა, მაინც გარანტირებულად უკეთ იქნები. ისინი სიკვდილის მოახლოებას, მხოლოდ უბედურების ჩრდილში აქცევენ. მე რომ დღეს უკანასკნელად

იმედის შუქი / light of hope თავი6

როგორც იქნა მივედით სახლთან როგორც კი შეაჩერა მაშინვე გადავედი და სახლისკენ გავიქეცი კარი ლამის შევგლიჯე მისაღებში არავინ დამხვდა ამიტომ კიბეები ავირბინე და ჩვენს ოთახში შევედი მაგრამ არც იქ იყო არავინ, სააბაზანოს კარზე დავაკაკუნე და პასუხი რომ ვერ

ბინა 53 4 თავი

იმის მაგივრად რომ შემოსულიყო მე გამათრია ორანჟერიიდან სადარბაზოში და სიტყვაც არ მათქმევინა ისე მომაკრო ტუჩები, ვერ ვიტყვი რომ არ მინდოდა მაგრამ შიშით რომ ვინმე დაგვინახავდა გავეცალე შენი სახლის გასაღბი არ გაქვს? - მაქვს მაგრამ მინდოდა შენ გაგეღო არ

დათვური

“ცხოვრება არ დაგეკითხება გატკინო თუ არაო“ - მართალი ბრძანდებით ჯონ გრინ. ხელში შავ ფანქარს ვიღებ და ვცდილობ შენი სახე დავხატო (უკვე მერამდენედ) , მეც სწორედ ის მიყვარს შენში , რომ ჩემს არც ერთ ნახატს არ გავხარ.თაფლისფერი , აი ერთადერთი , რაც

ჯარჯი დაიაური...#1

იმ ზაფხულს ჯარჯისთან მთებში სვანრთიდან გადმბარგდა ოჯახი... დაახლოვებით ჯარჯის ასაკის ბიჩი ყქვდათ. ვაჩე.... ვაჩე ვიბლიანი... მამა დაღუპოდა და დედის მხარეს არჩიეს Aგადმობატგება. ჯარჯი და ვაჩე დაახლოვდნენ .. მთელი დღე ერთად დადიოდნენ. ხან ცხენებზე

ტყე +16 III

ჯდება.როგორც ჩანს სიცივემ შეაწუხა,ხელებს უშვერს ცეცხლს და გათბობას ცდილობს.ვუახლოვდები და გარდაცვლილ ცხოველს ზევიდან დავყურებ,ახლა პირუტყვებს ჩვენ მეტად ვგავართ,მაგრამ ვერაფერს შევცვლით,შიმშილის საკითხია საზღვარზე მზრუნველი მეორე დანაყოფი კი ხეებს

სუიციდი

ისევ შევეჩვიე გზაში წერას .... ფიქრი მომეძალა სუიციზმზე .... სამყაროს ფერებში ვეღარ ვხედავ.... გრძნობას ვერ გავუგე თავის სიღრმე ....

უშენობა ვისწავლე(12)

გაკვეთილები უაზროდ გაიწელა სახლსი წავედი მოვემზადე და როგორც გუგამ მითხრა მათ მწვრთნელთან შესახვედრად მოვემზადე შესულს რამოდენიმე ბიჭი დამხვდა ყურადღებით მიმზერდნენ მაგრამ არაფერს ამბობდნენ -უკაცრავად გოგონების ოთახი საით არის -ახალი ხარ?დღეს

XXI საუკუნე

მე დავიბადე იმ წყეულ ეპოქაში როცა აღარ აქვს ფასი არაფერს. როცა ღირსება გახდა სილაჩრე,

სიმპატიური სტუმარი (თავი 1)

უკვე აგვისტოა... ღმერთო, როგორ არ მინდა სკოლის დაწყება. სესილი–ეს არის ჩემი სახელი. 17 წლის ვარ. დიახ, მომავალი აბიტურიენტი. „აბიტურიენტობა არეტიანებსო“ – მართალია. ჯერ არ ვარ აბიტურიენტი, მაგრამ უკვე ღამეეს ვათენებ ეროვნულებზე ფიქრით.