ათასივე შენ ხარ და ათას მეერთეც

არ ვიცი საიდან დავიწყო, არც ისე ადვილია გადმოსცე ეს ყველაფერი. არ მინდა ისევ გადავაჭარბო, ისევ შეგაშინო ამხელა გრძნობით. არ გამომივიდა, ამხელა გრძნობა ერთად შევაქუჩე და შენში ჩავდე, აგავსე. ახლა ვხვდები რატომ ვერ შეძელი, შეგეშინდა ამხელა ტვირთის

ის (4)

რთულია უყურო ადამიანს როგორ იტანჯება. არააქვს მნიშვნელობა რამდებად ვერ იტან მას, მე კი იმ წამს მხოლოდ ის ვიცოდი რომ ჩემს წინ არ იდგა ის ნეითანი რომელიც გონებაში მყავდა, ეს სულ სხვა ადამიანი იყო. ეს იყო ნეითანი რომელიც ტიროდა, იმ მონსტრს კი რომელიც

იცოცხლე ჩემთვის

ლიკამ ჩიხში შეუხვია და მოულოდნელობისგან გაშეშდა. სახეზე შეძრწუნება გამოეხატა და პირველი რაც თავში მოუვუდა აზრად იყო სიტყვები,,გაიქეცი ლიკა გაიქეცი“. მისი შიში და გაქცევის სურვილი კი გამოწვეული იყო მისი მხსნელის მოქმედებით. როგორც კი ლიკამ ჩიხში

შენ ჩემი მზე ხარ,ამომავალი

ცხოვრებას ფეხს ვუწყობ,ვცდილობ, სალსა თუ არა ვალსი მაინც ვეცეკვო.. ცეცხლოვან ტანგოზე ჯერ პრეტენხიაც არ მაქვს...(ოჰ,მე და ჩემი ირონია.. ვგიჟდები თვით ირონიაზე. ალბათ, ესაა ჩემი ყველაზე დიდი გასართობი. ლამის ჰობად ვაღიარო უკვე.) მუხლების კანკალით მის

არქანგელოზი ( თავი 10 )

მოხუცი თავაზიანად მიესალმა მთავარანგელოზებს , თავი დაუხარა და სამოთხის კარი გაუღო ... რამდენიმე მეტრი გაიარეს და აღმოჩნდენ პირველ კარიბჭესთან , კარიბჭე შეაღეს და უზარმაზარ მინდორზე გავიდნენ . აქა იქ ახალგაზრდა ანგელოზები დათამაშობდნენ , პატარა

უცნობი ნაცნობები (ნაწილი 5)

ბიბლიოთეკის შუაში გაუჩერებლად ვცემდი ბოლთას და ნერვიულად ვისვამდი სახეზე ხელებს. ყოველთვის მიჭირდა ადამინაებთან კონტაქტში შესვლაიბლიოთეკის შუაში გაუჩერებლად ვცემდი ბოლთას და ნერვიულად ვისვამდი სახეზე ხელებს. ყოველთვის მიჭირდა ადამინაებთან კონტაქტში

ჩვენ ცხოვრება სხვა გვაქვს

ეს ისტორია ცოტა უცნაურია,იმით რომ ეს არის ორ გოგოს ამბავზე..ერთი რომელიც ოჯახი ჰყავს და შვილები,მეორე კი მწერალი და მარტოობაში ცხოვრობს.ყველაზე მნიშვნელოვანი ის არის რომ ორივე მარტოსულები არიან..იმედია მოგეწონებათ,ეს ჩემი ახალი ნაწარმოებია..

ოცნებების სასაფლაო

დღე გათენდა მეტად ჩვეულებრივი.მაღვიძარას დამაყრუებელემა და მსოფლიოს დასასრულის მომასწავებელმა ხმამ რეალობას დამაბრუნა. მჭრიდროდ მიჯრილი ქუთუთოები ვაივაგლახით დავაშორე ერთმანეთს. თვალი უკვე ნაცნობ არემარეს გავუშტერე. ისიცკი ვიფიქრე ჯანდაბას სახლში

საყვარელი ღიმილი და "ასდ" დაუსრულებლად (თავი 7)

-კაი წამო რა დაიძინე, ცოდო ხარ. ხვალ რაღაც ტურს აწყობენ, ნიკორწმინდა უნდა დავათვალიეროთ. (ტოტო) -ხვალ აღარ, უკვე დღეს. (ვაჩე) ამაზე გაეცინა და მხარზე დამკრა. მეც ავდექი და ოთახში შევყევი. საწოლს როგორც კი შევეხე თვალები დამეხუჭა. სიზმარში

?!.

როცა ადამიანის დაკარგის შემდეგ,სულში ახალი გრძნობები და ამბიციები იღვიძებს,როცა ყველაფრის იმედს იბრუნებ,მაშინ მზად ხარ ყველაფერი ახალი ფურცლიდან დაიწყო. ხოდა,მეც ვიწყებ...