"შემო" "დგომას" რა აზრი აქვს..

"ახლა წვიმს. საღამოა. შნ მარტო ვარ. სექტემბერია, ფოთოლცვენა უკვე დაიწყო. ფანჯარასთან ვდგავარ და ვფიქრობ, ვინ იცის, მერამდენედ ვიხსენებ, როგორ მოხდა ყველაფერი. ოთახში ბნელა, მხოლოდ ლამპიონების ყვითელი, რბილი შუქი შემოდის ქუჩიდან. მერე სინათლეს

შურისძიება ვამპირის ენაზე (პირველი ნაწილი, დასასრული)

ჯესიკა წინ მიიწევდა და გაგონილის დაჯერება არ უნდოდა. ნიკის საფლავზე ავიდა და ვარდების ბუკეტი ხელში შეათამაშა, ნაღვლიანად დახედა და იქვე მდგარ ცარიელ ლარნაკში ჩადო. -ნიკ, ემა ჩემი და ყოფილა, ჩემი და რომელმაც იმ ქვეყნად გაგისტუმრა. იცოდა რომ

ქარის საიდუმლო თავი 3

იმ ღამეს უკანასკნელი იმედი მოკვდა. რაც დღე გადიოდა, მით უფრო ვშორდებოდი სანდროს. ბექაზე ვბრაზობდი. ეს რა ქნა, რა დროს დამიმესიჯა! როცა ასე ახლოს ვიყავი მიზანთან, როცა ოცნების ახდენამდე ერთი ხელის გაწვდენაღა იყო დარჩენილი… რას ვიფიქრებდი

ღამის ფილოსოფია

თუ შუა ღამეს „სპანჯბობის“ მუსიკა გაღვიძებს, ესე იგი რაღაც რიგზე ვერ არის. თუ გაეხვიე მარტოობის გულისამრევ საცეცებში, ესე იგი რაღაც რიგზე ვერ არის. თუ არსებობ, ესე იგი რაღაც რიგზე ვერ არის. მაინც რამდენმა ღამემ უნდა განვლოს, რომ

შენ ჩემი გახდები?!.... (თავი 43)

-ნინ....ისევ ის სანატრელი ხმა ჩამესმა ყურებში, რომელიც მთელი ცხოვრებაა ასე ძლიერ მიყვარდაა.... ჩემსკენ რამდენიმეე ნაბიჯი გადმოდგაა.. საწერი მაგიდიდაან მთელი საბუთები იატაკზე მივმოვფანტეე. თვალებს წამდაუწუმ ვხუჭავდი მინდოდაა მოჩვენებაა გამქრალიყო,

სასიყვარულო სურათები

სასიყვარულო სურათების კრებული

ROCK ME_+18 (3 თავი)

ჰარის თვალთახედვით : ‘’ქენდის!’’ ჩავისისინე მან კი თავდაჯერებულად გაიღიმა და ჩემთა ახლოს მოვიდა, ხელები მხრებზე შემომხვია მე კი უხეშად მოვიშორე ის ‘’რა მოხდა პატარავ? ყველაფერი დაგავიწყდა?’’ ოდნავ ხელი გამკრა

მონატრება, ტკივილი, სიყვარული (სრულად)

ერთი თვე ხდებოდა რაც ელე მონასტერში ცხოვრობდა. თავს მშვენივრად გრძნობდა. დემე გამწარებული ეძებდა მას მაგრამ ვერსად პოულობდა. შემთხვევით ელეს ანალიზის პასუხი იპოვა და მიხვდა რომ ცხოვრების სიყვარულს კარგავდა. განადგურებული იყო, ეშინოდა იმის დაჯერების

გთხოვ ჩემთან ერთად წამოდი...(თავი 1)

-ანასტასია, გაიღვიძე!-დილა კვლავ ნაცნობი ფრაზით დაიწყო და "ანიმაც" ჩვეულებისამებრ ამოიგმინა ბალიშის ქვეშ. -დედა! რამდენჯერ უნდა გითხრა: ანასტასია კი არა, ანი. ასე ძნელია? -ნუ ბუზღუნებ! დროზე ადექი, თორემ სკოლაში დაგაგვიანდება!-გასძახა ნინომ შვილს და

სუიციდის მსხვერპლი

მოკლედ,ჩემი მეორე სადისტური მოთხრობაა ეს,ხოდა ძალიანაც ნუ გამაკრიტიკებთ. დაგამშვიდებთ და გეტყვით,რომ ეს ყვეელაფერი რეალურად არ მომხდარა (ამას თავადაც მიხვდებოდით),თუმცა ამის გაკეთების სურვილი მქონია. ვხუმრობ. იმედია მოგეწონათ!