눈에서 멀어지면, 마음에서도 멀어진다 (Out of sight, out of mind)

იმედგაცრუებული, ღალატისგან დაღლილი, სიყვარულით გულნატკენი წარმატებული ქალი ბედნიერებისა და სიმშვიდის საპოვნელად სამხრეთ კორეაში მიდის.

განაჩენგამოტანილი (ნაწილი 7)

არხეინად ვიყავი, ყურადღება არც ახლა მივაქციე, პომადის წასმას ვაგრძელებდი, მოვიდა და პირდაპირ ჩემს წინ დადგა. მიყურებდა. მხოლოდ ახლა გავხედე და ცინიკურად ვუთხარი: - რამე მოხდა მიშო? - ცოტახანი ჩუმად იყო, თავი ჩახარა, შემდეგ მკლავში ხელი ისე მაგრად

მთელი გრძნობით შემიყვარდი (თავი 2 )

დილას რუსკას ხმამ გამაღვიძა, ვიღაცას ირონიულად ელაპარაკებოდა, ხალათი მოვიცვი და მისაღებში გავედი. -დემეტრე? -ხო, რა იყო, არ მელოდი ცოლო? ბოლო სიტყვა საგრძნობლად გაწელა -ააარვიცი, შემოდი-ძალიან დავიბენი და სიტყვების ერთმანეთზე გადაბმას ვერ ვახერხებდი

უაზრო ფიქრები !!!

არის მომენტები როცა ადამიანი იმდენად გეზიზღება რომ მისთვის სუნთქვაც კი გენანება და არ იცი რა გააკეთო როცა ის შენს დამცირებას სცდილობს, ამიტომაც შენ უბრალლოდ დუმილს ირჩევ და არ უყადრებ იმ ადამიანს თავს ვინც შენს საზოგადოებაში დამცირებას ცდილობს.

(my life is...) 1 თავი

კლერ ფეირჩაილდი იგივე კლერი ფრეი გოგო რომლის ცხოვრებაც რადიკალურად შეიცვალა როდესაც 18 წლის გახდა. დღეს მისი დაბადების დღეა ის 18 წლის გახდა. ახლა სამხატვრო აკადემიისაკენ მიიწევს რათა მიიღოს სამხატრო განათლება, მაგრამ თავდაპირველად მან გასაუბრება

ალუბლები (5)

არ მინდა ემოციებს აჰყვე, არ მინდა შეცდომა დაუშვა თუნდაც იმიტომ, რომ მე ჩემს თავში დარწმუნებული არ ვარ და ერთ ნაბიჯზე ვარ დამოკიდებული. იცი, რა ხდება ჩემ თავში? სრული ქაოსია! ამ ქაოსმა გადამიყვანა ჭკუიდან და არ შემიძლია ჩემი მიზეზით

ცისარტყელა (3 თავი)

-კი მე გირეკავდი! ნინომ და მარიამმა მომწერეს რომ მონაწილეები უნდა შევიკრიბოთ ხვალ სადმე და გააგებინეო! -და ხვალამდე არ გინდა ერთმანეთს შევხვდეთ?-მთავაზობს ბათუ. -არა, სხვაგან უნდა წავიდე!-ვამბობ და აივანზე გავდივარ. -ნუ მატყუებ, არ მიყვარს

ირმის ნახტომი -9-

''საზურგეს ბეჭებით ეყრდნობა და ათრთოლებული ხმით მეკითხება: -გძულვარ, ლეა? -არა, მიყვარხარ.-არანაირი სითბო და სიყვარული არ იგრძნობა ჩემს სიტყვებში, თუმცა იცით? ყველა სითბოზე და სიყვარულზე მეტად მიყვარს!''

გოგონა ნახევარ მილიონად!

ვდგავარ სარკის წინ და უაზროდ, თვალებდაუხამხამებლად მივშტერებივარ ჩემს ანარეკლს... მეზიზღება ჩემი თავი, ერთ დროს ლაღი, მხიარული, ცხოვრებით სავსე გოგონა, რომელიც ხვალინდელი დღის მოლოდინით ცხობრობდა... ეხლა კი! მისი სხეულის ყველა ნაწილი ბინძურია,

უსათაურო

არჩევანის საშუალება მაქვს მაგრამ ვხვდები რომ კარის კაღების მეშინია.. მეშინია შენი გაქრობის და სულიერი ტკივილის რომელსაც ალბათ საუკუნეები ვერ მოაშუშებს.. დროო.. ის არაფერს კურნავს უბრალოდ იარებს მაჩვევს და ღიმილს მაიძულებს.. მე განხსვავებული სამყარო