სიზმრის ქურდი (თავი XXIII)

-გაბრიელი- სახლში ვიყავი, როდესაც მობილურზე უცხო ნომერი შემოვიდა. სენსორს ხელი გავუსვი. -გისმენთ! -გამარჯობა გაბრიელ, ანა ვარ. შენთან ძალიან მნიშვნელოვანი საქმე მაქვს და შეგიძლია შემხვდე? -გაგიმარჯოს. ახლა?-ვკითხე ინტერესით. -უმჯობესია, თუ ახლა

სიყვარული და შურისძიება(17თავი)

-მოკლედ ლევან. გუშინ საავადმყოფოში ვიყავი დიანას სანახავად და სანამ მის პალატაში შევიდოდი ექიმმა გამაჩერა და მითხრა რომ მისი მდგომარეობა ძალიან კარგია და უკვე გაწერა შეიძლება, იმიტომ რომ იქ სამუდამოდ ვერ დაიტოვებენ და მთხოვა ვინმე მომეძებნა, რათა

ცვლილება ან ჩანაცვლება

არ ვიცი ალბათ ყველა ადამიანს აქვს რაღც ისეთი რის გამოც შეიძლება გიყვარდეს ან გეცოდებოდეს მაინც. ჩემი ერთადერთი შეცდომა ცხოვრებაში არის ის რომ ის შემიყვარდა ვინც ზედაც არ მიყურებს. როცა მას ვხედავ ჩემში არაადამიანური გრძნობები იღვიძებს ყველაფერი

გოგონა ნიღბით

დღე, დღე რომელმაც საბოლოოდ მომკლა და გამანადგურა... დღე როდესაც ყველაფერმა ხალისი დაკარგა... დღე რომელმაც დალტონიკი გამხადა და ყველაფერს მხოლოდ შავ-თეთრ ფერებში ვხედავ...ამ საშინელი დღის შემდეგ აგარაკზე მოვინდომე ასვლა...აგარაკი...ჩემი და მისი...

-სულ ერთად?! [1]

ერთ მიტოვებულ სკვერში ვიჯექით,ორივეს ერთი ყურსასმენი გვეკეთა და Time-ს ვუსმენდით. ჩვენს სამყაროში ვიყავით,ჭრელ სამყაროში სადაც ყველაფერი იასამნისფერია,სადაც ბედნიერებაა. -სულ ერთად?!-თვალებში მიყურებს და მიღიმის ზუსტად ისე როგორც მე მიყვარდა,ზუსტად

ზებუნებრივი (თავი მეოთხე)

ედა,დედა ჩემო დედიკო.რატომ? გამწარებული ვღრიალებ და ყველაფერი იმსხვრევა.ოთახში ქარიშხალი ტრიალებს,მე კი სულიერად მკვდარი ვდგავარ ოთახის შუაგულში და ყველაფერს ვანადგურებ.. -ლეა..ლეა დაწყნარდი.მესმის ალექსის შეუვალი ხმა თუმცაღა ვერ ვჩერდები,არ

ქირურგებსაც შეგვიძლია სიყვარული - თავი 4

მთელი საავადმყოფოს ქირურგები საოპერაციოში ვიყავით შეკრებილი. უდიდეს ოპერაციას ვაკეთებდით -ორივეს ვერ გადავარჩენთ, ბევრი ორგანო საერთო აქვთ -ანუ ერთ-ერთი უნდა ავირჩიოთ? ხმა ჩამიწყდა. ვერ ვიტან ასეთ სიტუაციებს. ჩვენ ქირურგებს არ გვაქვს უფლება ვინმეს

ფიქრები მათთვის,ვინც ვერ წერს

ყურთასმენას მატარებლის ზუზუნის ხმა სწვდება.მას თან ერთვის იქიდან გამოსული ხალხის ყაყანი და კარების ჩხაკუნი.მერე ვაგონების ლიანდაგზე გასრიალება და ცოტა ხანში ეს ხმაც მიწყდება...მივეჩვიე ამ ყველაფერს.

გამოღვიძება

დილის ექვსის ნახევარი იქნებოდა, მზემ ჩვეული სიდინჯით დაიწყო ამოსვლა, მოწინააღმდეგეს საჰაერო იერიში მთელი ღამე გრძელდებოდა, ნახევარი საათის შეწყვეტილი იქნებოდა. – გათენდა, ცეცხლის მზე აენთო, აცურდა, დროშები ჩქარა! – ომახიანად დასჭექა მეთაურმა.

მგონი შემიყვარდი (14)

თაზო... კიდე რაღაცის თქმას ვაპირებდი, თუმცა აპარატის საშინელმა წუილმა ხმა არ ამომაღებინა... წამებში შემოცვივდნენ ექიმები და ათასგვარ ჩემთვის გაუგებარ ფრაზებს ისვრიდნენ... ერთ-ერთმა სასწრაფოდ მომთხოვა პალატის დატოვება და მეც უკუსვლით გამოვედი