Bikers' Life (11)

მგონი ცოტა დავაგვიანე.. ჰო კარგით ვიცი რო ცუდად მოვიქეცი, მაგრამ უბრალოდ მუზა იმდენად დიდ ჭაობშ იყო ჩავარდნილი, 2 წლის მერე ვცდილობ ამოქაჩვას.. სიმართლე გითხრათ არც მეგონა თუ გავაგრძელებდი ოდესმე, უბრალოდ შემთხვევით ვნახე წინა თავზე კომენტარები და

"მაგრამ" (სრლად)

სახლის კარი შეაღო და კიდევ ერთხელ დაეჯახა მარტოობის სურნელი. უკვე მერამდენე თვეა სულ ასე ხდება,მაგრამ ცდილობს შეეგუოს. ყელზე მოხვეული შარფი გვერდით მიაგდო და დივანზე გაწვა. რამდენჯერ უფიქრია თავს მოვიკლავო,მაგრამ იცის დიდი ცოდვაა.არის რაღაც დიდი და

სიცოცხლეს დაბრუნებული [ 2 ]

-ანდრეს ძმაა, როგორ ძალიან გავს არა? (მოწყენილმა ავხედე) -არა კი ნამდვილად ძალიან სიმპატიურია, მაგრამ სად ანდრე და სად ეგ ბიჭი.. ტას ხო ნამდვილად კარგად ხარ? (შეშინებულმა მკითხა) -იმედია ყველა ჩემს დანახვაზე, საავადმყოფო-საავადმყოფო სირბილი

ვაჩე ვიბლიანი თავი 15

კაი ხნის გადასული იყო უკვე ეს ამბები. ყველანი ცხოვრების ჩვეულ რიტმს დაუბრუნდნენ, თუმცა ის სევდა, რაც მათ გულებში იყო ვერა და ვერ გაქრა... ალექსანდრემ როგორც იქნა თვალებიდან გამოიხედა და სიცოცხლის

ჩემი პრინცესა დაგარქვი (მეთვრამეტე თავი )

დაშტერებული დავდიოდი სახლში. ველოდი როდის დავრჩებოდით მარტო რომ გამეგო რა ხდებოდა ჩემს თავს. ოთახში ვისხედით ყველა და დათოს არჩეულ ფილმს ვუყურებდით. ძალიან სახალისო იყო, მიუხედავად იმისა რომ ჩემს გარდა ყველას ნანახი ჰქონდა მაინც იცინოდნენ.

დასაწყისიდან დასასრულამდე

რაც არ უნდა ხდებოდეს, რაც არ უნდა ცუდი მოხდეს ცხვრებაში მას ყოველთვის თან ახლავს სასიამოვნო სიახლეებიც. ცუდი და კარგი ერთმანეთის გარეშე არ არსებობს. მიუხედავადი იმისა რომ ქეთის ცხოვრებაში სიყვარულის თემა სამუდამოდ დაიხურა.კარიერაში წარმატებებს

სიყვარულის უარმყოფელი (ნაწილი5)

სოფო დიდხანს ფიქრობდა დეიდამისის სიტყვებზე, უნდოდა დაეჯერებინა რაც მან უთხრა, თვითონაც დაღლილი იყო უკვე ამდენი შიშებით, ამდენი კომპლექსებით, თავის თავსაც არ უტყდებოდა, მაგრამ დანახვის დღიდან სიგიჟემდე უნდოდა ნიკასთან

ლილი !

- რა ვქნა გიორგი ვერ ვგრძნობ ვერაფერს და რა გავაკეთო.. - არაუსავს თანდათან შეგიყვარდება- გაუღიმა ლუკამ- მოდი რა დავლიოთ.. - შენ ისევ ნინამ გაგაბრაზა?-გადაიხარხარა გიორგიმ. - მგონი მოუწევსწასვლა.. - რატომ?

ბედის ბრალია!(8)

-აბა გეგონა დაგვავიწყდებოდი სულელო? -რავიცი მე...ტუჩები დავბრიცე და ბიჭებს გადავხედე..მიშო სადა?ანდა რას გეკითხები დაურეკავ მოიცა..ნომერი ავკრიფე თან მარიამს უყურებდი რომელიც ტორტს იბუყნიდა პირში.გვრიტებიც შერიგებულან. -ანა იცი..დაურეკე უკვე მიშოს

ჩხუბით დაწყებული სიყვარული 3

_ნია, ადექი. _5 წუთიც რაა _კი მაგრამ დაგაგვიანდება ისედაც გვიან გაგაღვიძე _ხოო? რომელი საათია _9 ის დახევარია _აუუ კარგი, ახლავე –ხო მიდი , საჭმელი ჭამე, ისე არ წამოხვიდე, მე მანქანაში დაგელოდები.. –კარგი 10 წუთში ქვევით ჩავედი. მანქანაში ნიკამ ჩემი