თვალები (ნაწილი 2)

ბექა, ყველგან ბექაა. ყველგან მის სახეს ვხედავ. მართლა ძალიან დიდი მადლობელი ვარ რომ მეხმარება, მაგრამ რაღაც უცნაური გრძნობა მიჩნდება ყოველ ჯერზე როცა ჩემთანაა. გული უფრო სწრაფად იწყებს ძგერას, სუნთქვა მეკვრება და მისი ჩახუტება მინდება. -მარიამ!

ვერასდროს ვიქნები ის (თავი 1)

გარეთ ისევ ზაფხულის სურნელი იყო. ღრმად შევისუნთქე ჰაერი და სკოლისკენ წავედი. ხუთ წუთში ადგილზე ვიყავი. როგორც კი ჩემს კლასელებს მივუახლოვდი, ისეთები მომცვივდნენ თითქოს საუკუნე არ ვენახე. -ქალოოოოო, მომენატრეეეე.. -ყვიროდნენ სოფო და ნათია. -გუშინ არ

"უყვართ იმიტომ, რომ უყვართ სიყვარულს ახსნა არაქვს" (თავი 1)

აცტორი:ცხოვრება ისეთი რამაა შეუძლება ნებუიმიერდროს შეიცვალოს კარგი ცუდი გახდეს და პირიქით ცუდი კაგი, რაიცი რახდება ესცო ცხოვრებაა... ---------------------

მაინც მოგარჯულებ(13) the end

-ბექააა.. დავიკივლე და გაქცევა მინდოდა მისკენ მაგრამ ჩემჭირად ჩავიცვი მაღალქუსლიანები რაა და ამსიგრძე კაბაა. ძლივს ჩავეხუტე ჩახუტებაშიც კი ხელს მიშლიდა ეს კაბა, მაგრამ მაინც მომწონდა ეს ხომ ჩემი საქორწინო კაბააა.-მეც მინიშვით რააა.

მომაქციე ყურადღება იდიოტო ვკვდები!

-ადამიანი ყოველ წუთას რომ გენატრება მაგას რა ქვია? -სიყვარული ალბათ.

სულის ადამიანები [6]

რანაირად ვივიწყებთ ადამიანები ერთმანეთს ასე?მართლა ტანსაცმელივით ვირგებთ? მერე ვიხდით, ვცვლით და ა.შ?და თუ ავიკვიატეთ, მერე? ალბათ მერე ჩნდება ეს აუვსებელი სიცარიელე.არ დაურეკავს, არც მოუწერია, არც მოსულა.

ვერა-ვაკე.(1)

-სად ხარ გოგო?!-ტელეფონში მიღრიალა დუდუმ.-კლუბში.-მოკლედ მოვუჭერი მე და თვალები გადავატრიალე.-იცი,რომელი საათია?!-არ ცხრებოდა ის.მე კი მშვიდი სახით ვუსმენდი,და მხოლოდ თვალებს ვატრიალებდი.-12-ი დუდუ.-რომელ კლუბში ხარ?

გთხოვ არ მაგრძნობინო...

მოდი გეხვეწები ისე მიმიხუტე,წამით არ ვიფიქრო ჩემი, რომ არა ხარ.გრძნობა შეციებულს თავი შემომფიცე,გთხოვ არ მაგრძნობინო, ჯერ რომ პატარა ვარ.მოდი გეხვეწები, ყინვა შემომილღვე,გუშინ შეციებულს სულში მაკანკალა.გრძნობა გამიცვდა

სიყვარული მეორედაც მოდის (18 თავი)

სანამ ქვეყნად სიცოცხლე იარსებებს, ამ სიცოხლესთან ერთად იარსებებს იმედი. მე მჯერა, ისევ განათდება ჟანეტის ცხოვრება და დაუბრუნდება კარგი დღეები, ნერვიულობის გარეშე ეს მისი ცხოვრების დიდი გამოცდაა და ჯერ კიდევ ბრძოლობს, არ იცის

იცი?! მჭირდები!

იცი?! მჭირდები!და თან მაკლიხარ...გულში კი გაჩნდა რაღაც იარა...ღიმილი გაქრა,ცრემლებიც გაშრა,ტკივილი ისევ ადგილზე დარჩა.იცი?! მჭირდები! მაგრამ გარბიხარ...სულშიც იგრძნობა უკვე ტკივილი,ტკივილი, რომლის ავტორიც შენ ხარ,ტკივილი,