* * * *

რა და მე შენ მიყვარხარ... არ მინდა ჩემი სიტყვები ბანალური იყოს, მაგრამ მინდა, რომ ჩემს ყოველ სიტყვაში სიყვარული იგრძნო, მინდა გიყურო, მინდა შენს დაუსრულებელ ღიმილში ჩემი გრძნოდა დაიკარგოს, მინდა

ფრთაგაუშლელი სიყვარული (სრულად)

---ახლა რომ დამიძახო და მითხრა მობრუნდიო მე თავად არ მოვბრუნდები, მაგრამ ეს სამი სიტყვა მუდამ თან გახსოვდეს; ,,მიყვარხარ“ ,, მელოდე“ ,, დავბრუნდები.“

სექსუალური ფეხბურთელი (17)

ჩემოდანი ჩავალაგე და ლუკას ველოდებოდი აეროპორტში უნდა შევკრებილიყავით ყველა ამიტომ მე და ლუკა ერთად მივიდოდით,მობილურზე შეტყობინება მომივიდა: -პატარავ კარები გამიღე (ლუკა) უცებ გავიქეცი და კარები გავუღე,დედა და მამაცც გამოვიდნენ და ლუკას მიესალმნენ

საიდუმლო [4]

გაოცებისგან წარბები ზემოთ აზიდა სანდრომ. ალბათ, სხვა პასუხს ელოდა, რასაც ნებისმიერი სხვა ქალისგან მიიღებდა. – და თუ გთხოვ, მაინც არ დალევ ამ საღამოს? – ტუჩზე ცერა გადაიტარა და იმდენად მოწყენილი სახით შეხედა, ნებისმიერის გულს რომ მოიგებდა.

სადღაც დედამიწაზე

მარტოობაში ხშირად ვგრძნობთ თავს ნაკლებად მარტოსულს. მარტოობა - არაჩვეულებრივია, მაგრამ ხომ საჭიროა, ვინმემ გითხრათ, რომ მარტოობა - არაჩვეულებრივია მარტოობა არ იზომება მილებით, რომლებიც ადამიანს მისი ახლობლებისგან აშორებს.

ქაოსი. #20

-შენ მე იმაზე მეტად ვეღარ მატკენ, როგორც 3 წლის წინ.. -3 წლის წინ სხვა გზა არ მქონდა, ახლა კი ჩემი სურვილით მივდივარ. -ვუთხარი, მერე გავიაზრე ნათქვამი და ენაზე ვიკბინე.

არ გემშვიდობები... (თ.ჯ)

არ გემშვიდობები, მივყვები სიჩუმეს... სიჩუმით დამჭკნარან ფერადი ვარდები... არ გემშვიდობები გული გეტკინება, თვალზე გაგიჩნდება, ცრემლებით ხაზები. არ გემშვიდობები, უბრალოდ მივდივარ, უკუნით სიბნელეს, უშენოდ მივყვები...

შეცდომა VI თავი

ფეხმძიმედ ვარ_უემოციოდ გაიმეორე ნატუკამ და ფეხზე წამოდგა _ვისგან? _დაბნეულად იკითხა ალექსანდრემ, ისე რომ არც კი დაჰკვირვებია სიტყვებს _მაგას როგორ მიბედავ? _ სილა გააწნა ნატუკამ

stokholm syndrome #7

თავი მეშვიდე იატაკს სველი ტერფები ელამუნებოდა და კვალს ტოვებდა. კვალი კედლის კუთხეში შეწყდა, იქ სადაც ქალი უკვე დიდიხანია ცრემლებგამოლეული ტიროდა.

წამიერი პაემნები (,,ჩვენ ვიცინოდით")

,,ყველაფერი სტანდარტულად იყო“, გავიფიქრე და წავბარბაცდი... მეტროს კედელთან ჩავიკეცე. ,, ჩვენ ვიცინოდით“. გავშრი, ფიქრის ძაფები ავრიე,გავიხლართე... ,,როგორ“? ხალხი ისევ სუნთქავს, უკვე მესამე ვაგონი მიდის უჩემოდ.