ურთიერთობა გრძნობების გარეშე. (7 თავი)

ალექსი გაშეშდა..ხმას ვერ იღებდა,ან რა უნდა ეთქვა.. ამდენი ხნის მერე რატომ დაბრუნდა ?თვითონაც არ იცის...ეგონა ამ დროის განმავლობაში განო გათხოვდებოდა და ბედნიერი იქნებოდა,მაგრამ სიმართლის გაგების შემდეგ თავს ვერ აპატიებდა განო რომ არ ენახა,თუმცა აქ

Never let me go 2..

-მადლობა დაქალოო,როდის მოასწარი შეკვეთა? (ნინა) -მე არ შემიკვეთავს (მარი) -დედა რა კეთილი დაქალი მყავს, კეთილი საქმე ჩუმად უნდა აკეთოო (ნინა) -ოო რაა დებილობ,მართლა (მარი) -ოკეი (ნინა)

მინდა მიყვარდე 2 თავი

მგონი პირველი შემთხვევა იყო რო კოშმარის მაგივრად ჩემს ოთახში შემოჭრილმა მზის სხივებმა გამაღვიძა.ბედნიერმა ვიცვალე გვერდი და ძილის შებრუნება ვცადე თუმცა დაბლიდან ლილიანას ხმა შემომესმა.აშკარად ვიღაცას ეკამათრბოდა,სწრაფად წამოვხტი ფეხზე,ხელში რაც

გოგონა ვარდისფერი შარფით 2

ასეთი კითხვები დაფრინავდნენ თავში ... გაზაფხულია შარფი მჭირდება... თორემ ზაფხულშიც არ მოვიხსნი : (( ბოლოს დავწყნარდი და მივწერე : - „ შარფი შენ გაქვს ? „ - „კი“ - „დამიბრუნებ ?“

ლუციფერი (2)

(სახლში შესულებმა, ყავა მოიდუღეს და სალაპარაკოდ დასხდნენ, ხან ვისზე დაიწყეს საუბარი, ხან ვისზე თუმცა ბოლოს ისევ ძმებს უბრუნდბოდნენ) - რა ცავიცვააა ? (იკითხა ვიქტორიამ) - სადად ჩავიცვათ, რესტორანში ხომარ მივდივართ?იტყვიან თვალი დაგვადგესო (სიცილი

salvation/ხსნა (დასასრული)

-გღვიძავს?-გათენებული იყო უკვე, წელზე ალექსანდრეს ხელის შეხება რომ ვიგრძენი და გვერდით არც გადავბრუნებულვარ ისე ვკითხე. -მგონი.. -დღეს იცი რა გამახსენდა?! -ახლა არ მითხრა ის დაპირებული კოცნაო. -არა.-სიცილით ვუთხარი და საუბარი გავაგრძელე. -გამახსენდა

ყველაფერს აქვს დასასრული. (2თავი.)

ასე,იყო თუ ისე..დადიანს „რურუას გოგო“ ერქვა.მასთან მიახლოვებას ვერაინ ბედავდა,ვერც კაი ტიპი და ცუდი მითუმეტეს.იყო სიყვარული,გაბრაზება,წყენა,ბედნიერება,სიძულვილი.. მიუხედავად ყველაფრისა,მათ მაინც „ჩვენ“ ერქვათ. დღე არ გავიდოდა,ერთმანეთის გარეშე.

შენი სიყვარულის ფობია მემართება (3)

- დადა აქ მოდი. ( ალექსანდრე ) ფიქრებიდან ალექსანდრეს ხმამ გამომარკვია და მათკენ წავედი. - ნიტა გაიცანი ეს ჩემი ბავშობის ძმაკაცია დადა. ( ალექსადნრე ) ნიტამ შემომხედა და გამიღმა, მინდოდა მეთქვა რომ სასიამოვნო იყო მისი

ჩანიშნული გვერდი (1)

ოთახში, სადაც მხოლოდ ბუხრის ცეცხლი ანათებს მკაფიოდ, ვზივარ და ცეცხლის ალს შევყურებ. აი ისეთი ოთახია ადრე რომ ვოცნებობდი. მყუდრო, წყნარი, თბილი, ფანჯრებზე წვიმის წვთებით და ბევრი მოგონებით. თავი სადღაც სხვა განზომილებაში მგონია, თითქოს აქ

მიშგუ ლილე (ჩემი მზე) 3

-გპირდები, ხორც სულ დაგიკეპავ და გამოცხობაშიც დაგეეხმარები. მესმის, აწ უკვე, კარგად ნაცნობი ხმა. მეღიმება, მაგრამ ჩვეულ, როლს ვირგებ. -მადლობა. მარტოც მოვახერხებ. გამარჟვებული სახით ვუყურებ და ჩემი ზეიმი ჯერ ადრე ყოფილა. -ხოდა, მაგას რა ჯობია. შენ