უფლის იმედი....(11თავი)

-თინასგან რო წამოვედი აქ დამხვდა,არვიცი როგორ შემოვიდა მაგრამ ფაქტია შემოვიდა,ძალიან შემეშინდა ლანა,თან ისეთი თვალებით მიყურებდა,ვეცადე შიში არ მეჩვენებინა მაგრამ ვერ შევძელი,მაკოცა ლანა ისევ მაკოცა.. -საზიზღარი,თავი ვინ გონია,ფულით გაბღენძილი

ჩემი ცხოვრების გზა (vol.4)

დედა,რომელიც უგონოდ ეგდო ძირს.ჩემს კივილზე მეზობლები შემოცვივდნენ მეტი არაფერი მახსოვს,გონს მხოლოდ საავადმყოფოში მოვედი,თვალები გავახილე და ჩემს გვერდით მხოლოდ ერეკლე დავინახე. -როგორც იქნა საყვარელო,კარგად ხარ? -დედა სად არის? -ნუ ნერვიულობ

უცნობი სარკეში //2//

ძალიან დიდ ბოდიშს გიხდით შეცდომებისთვის. უამრავი შეცდომაა, მაგრამ დრო არ მაქვს,რომ გადავხედო იმედი მაქვს ვინმე კითხულობს.ამოიხვნეშა ლინდამ და ლოგინზე გადაგორდა. ლილე კარების გასაღებად გავიდა და კარს მიღმა მწვანეთვალება ბიჭი დაინახა. -ლილეო ამ

ბიორკ

მზის სხივად დაფენილო თმებო მინდა სათითაოდ გკოცნოთ, მე შენი სუნთქვით ვთბები სულში მიგიზგიზებ კოცონს.. ტუჩები ამშლელი ვნების, თითები, მწველი და თლილი,

ფრაზები

1.სამწუხაროა როდესაც შენი ნანატრი ოცნება სხვას უსრულდება, თან ისე რომ არც კი უნატრია. 2.ბევრად ადვილია იყო კრიტიკული, ვიდრე მართალი.. 3.ადამიანები რომლებიც სიზმრებში ერთმანეთს ხედავენ, უნდა იღვიძებდნენ ერთად.. 4.ვიბრძოლე, ვიშრომე, შევძელი,

ნუთუ ეს ჩემი ცხოვრებაა (10)

იმ საღამოს ბიჭები გავაცანი დედას და მამას მაგრამ არმითქვია რომ შეყვარებული მყავდა ვიფიქრე ვერ გამიგებდნენ, ღამით დადუსთან მეძინა ტკბილად ჩემ ოთახში დილით ცოტა ადრე გამეღვია დადუმაც მალე გაიღვიძა გადავწყვიტეთ ბიჭებიც გაგვეღვიძებინა

ნაბიჯი წინ (თავი 10 )

მზის სხივები ჩემს სახეზე დათარეშობენ.ვხვდები გაღვიძების და ადგომის დროა,მაგრამ იმდენად მსიამოვნებს მათთან ბაასი,რომ თავს უფლებას ვაძლევ კიდევ რამოდენიმე წუთი წავუძინო.საიდანღაც ტელეფონი იწყებს რეკვას.უკმაყოფილოდ ვახელ ჯერ ერთ,

თანამედროვე ურჩხულის ოდნავ შერეკილი პრინცესა(10)

სესილი.. ხალხს დავემშვიდობე და ლაზარეს უკან გავყევი.. ძალიან მინდოდა დარჩენა, მაგრამ ახლა ლაზარეს უფრო მეტად ვჭირდებოდი, რადგან მას ჩემ გარდა არავინ ჰყავს...

პოლიტიკის თეორია [ნაწილი მეთხუთმეტე]

– ნეტავ რატომ მგონია, რომ სულ არ გიცნობ? – გავხსენი თუ არა კარი, მაშინვე დამიქაჩა თვალები ნატამ. ზღურბლს იქით, კედელს მიყრდნობოდა, წაშლილი სახით და ხელში სიგარეტით. უცბად ვიფიქრე, რომ ეს დედაჩემი არ იყო. – იქნებ იმიტომ, რომ არ მიცნობ? – გავუღიმე და

არ ვარ ანგელოზი,მაგრამ არც ეს ცხოვრებაა სამოთხე (4)

იმ დღის შემდეგ ხშირად ვსტუმრობდი „ნიკოს სარდაფს“,რაც ცუდად აისახა ჩემზე,მაგრამ ამის გასაცნობიერებლად არც ისე ცოტა დრო დამჭირდა. სრული კონტაქტი გავწყვიტე სამეგობრო წრესთან,ოჯახთან ხომ საერთოდდ,უკვე შვილადაც არ აღმიქვამდნენ.მეც შევეგუე