ზღვის ცისფერ ლაჟვარდძე (9)

(გაბინოდან წამოსული ბიჭები ჟორჟს ეხვეწებოდნენ მასთან ერთად აღენიშნათ ბარში კარგი ამბები, როცა ტომს დაურეკეს) - მე ვარ - ლორენა რამოხდა? - მომენატრე ტომ - რამე მოხდა? - ცუდათ ვარ, იმ ამბის მერე ჩემთან აღარ ყოფილხარ..მენატრები - ნუ ტირი, გნახავ

სულით სპეტაკი

შენზე ბრძანა ბერმა მამამ სული იყო ნათელიო, მისი სახით ჩვენს მიწაზე ჩაქრა წმინდა სანთელიო. ასე ბრძანა ბერმა მამამ აქ ცოტანი არიანო შენი გარჯით დედამიწას ასხივებდი მადლიანო

თვით ირონიავ, მე შენ მიყვარხარ (14)

მომხდარით ყველანი გაკვირვებულები ვიყავით, მიუხედავად იმისა, რომ ეს პირველად არ ხდებოდა.. ერთხელ უარი მიიღო, ნინას უპასუხისმგებლობის გამო... მეორეჯერაც უარი, იგივრ მიზეზით... მაგრამ მესამეჯერაც, რომ უარი მიიღოს, აჩი კი არა, მეც უარს ვიტყვი ნინასთან

"დედაშენს უთხარი ცხვირი მოგხოცოს!" (თავი4)

---მია--- კლუბი სასწრაფოდ დავტივე, მეწუწუნეს გაგაცილებთო მაგრამ არ მოვინდომე მტკიცე უარი განვაცხადე . მივდიოდი და ვფიქრობდი... რაზე? გეტყვით მიკაცე ვფქირობდი.. რამაფიქრებდა რატომ ვფიაქრობდი არ ვიცი არ მინდოდა მეფიქრა მაგრამ ვფიქრობდო..

თუ კი დაბრუნება გიწერია.... (თავი 3)

--ბელა-- დაღლილი ვიყავი, თუმცა სავახშმოდ ჩასვლა გადავწყვიტე.. მაგიდასთან ისე დავიკავე ტაიას ადგილი, რომ არც შევიმჩნიე.. ტაიაც ''სხვა რა გზა მაქვს'' გამომეტყვრლებით სხვა ადჰილზე დაჯდა, ლევანიც მის გვერდით მოთავსდა.. - ყველაფერი კარგად გამოიყურება,

take my heart(3)

სწრაფად დარეკა ნნამ თაკოსთან -რა ხდება ნინ? -თაკუს წამო რა ჩემთან დამთავრდა უკვე სამუშო საათები და ჩემთან გავიდეთსახლში ჩემთან სახლში გავიდეტ -ვერა გოგო ნიაკუნას ვერ დავტოვებ -წამოიყვანე მომენატრა ჩემი ძმისშვილი თან დათოც დღეს ჩAმოვიდოდა ნახოს

დაბრუნება!{თავი3}

-მარიამი ეზოში შევიდა და ზარი დარეკა..კარები მალევე გაიღო და მარიამს თვალები გაუფართოვდა ნანახით...გუშინ რაც თორნიკეს ეცვა იმ საროჩკით ვიღაც სილიკონის გროვა იდგა მის წინ და გამომწვევად უყურებდა. -რა გნებავთ? -უკაცრავად?!მარიამს სიბრაზისგან უკვე

სიყვარული თუ შურისძიება(პირველი თავი)

გამარჯობა, ეს ჩემი პირველი ისტორიაა, არ ვიცი როგორი გამომივიდა, აქ წაკითხული ისტორიების შემდეგ მეც გადავწყვიტე დამეწერა იმედია კარგია არ ვიცი

ერთი წამი

დილა თენდება ერთ წამში. ცის ლამაზად გაბრწყინებას ყოველთვის არასასიამოვნოდ ერთვის ენით აუღწერელი, უმიზეზოდ გამოწვეული მწუხარება, მძიმე სულიერი დეპრესია და ფსიქიატრის გამოწერილი აბები. მზე თითქმისდა უჩინარია, რადგან ჩემს თავს ზემოთ, არა ცა, არამედ

ჩემი მორაგბე (სრულად)

ვიცოდი რომ თუ ვერ გავუძლებდი სულაც არ იქნებოდა ჩვენი გრძნობები ისეთი როგორიც მეგონა . ერთ თვეში ისევ ჩამოფრინდებოდა , რამდენიმე დღით ... მაგრამ ის რამდენიმე დღე ჩემთვის ყველაფერი იქნებოდა . თითქმის საერთოდ ვერ იცლიდა, მუდამ გადატვირთული გრაფიკი