მწვანეთვალება იდიოტი ( თავი 2 )

მცივა, დავიღალე და ძირს ვწევარ , მიწაზე... აქ რა ჯანდაბას ვაკეთებ , სად ვარ? მიწის სიცივემ ამიცახცახა სხეული. მეშინია, ოღონდ არ ვიცი რისი?! -ადექი!-ვინ მეძახის- შენ ხომ ძლიერი ქალი ხარ ადექი!შიშით ვდგები, ეს ხმა ჩემსკენ აბიჯებს და შიში იმატებს...

დაბრუნება

დადგა სანატრელი 2 ივნისი დღე როცა 10 წლის უნახავ და მონატრებულ სამშობლოშ დავბრუნდებოდ. დილით ადრე ავდექი,ვიბანავე ,ვისაუზმე და შემდეგ აივანზე გავედი ფინჯანი ყავით ხელში და ბერლინის ქუჩებს ბოლოჯერ შევავლე თვალი.

მწვანეთვალება იდიოტი (თავი 1)

კარგია წვიმა, ქუჩაში ნელა მივაბიჯებ და არავინ მეკითხება ტირილის მიზეზს, გაოგნებულ სახეებს არ მანათებენ, წარბაწეულები ჩემი დარდის ამოხსნას არ ცდილობენ... თუ ვინმე მკითხავს ეს ცრემლი კი არა წვიმის წვეთებია,

თვალები დამიხუჭე ცაო!..

ა, იმ ზეცას ვფიცავ...მთვარის ხნულით გავლენულ კალოს, შიშველი მოველ... არაფრით და ყველაფრით მივალ. ნეტავ რომელი ბელტის ყუით შემქმნა უფალმა?!.... ან რომელია ის ხე ჩემი კუბო, რომ უნდა გათალონ?!....ცა იყო ღრუბლის ერკემლებით მიმოფენილი,

მომეცი შანსი (თავი 10)

თითქოს ცივი წყალი გადამასხესო, ყველაფერს მოველოდი იმის გარდა რომ შუა დერეფანში ესეთ მდგომარეობაში შევხვდებოდი.მთელი ტანი მიკანკალებდა , ისე გავიყინე ისიც ვერ მივხვდი თვალი მომეშორებინა მისთვის, თუმცა არც თვითონ მარიდებდა თვალს.

შეუძლებელია (16)

რაც გიყვარს. საწამლავების გარეშე ... ისეთი როგორიც მაგათ უნდათ მეც საკმარისი ვარ _ისევ ეფერებოდა, შუშებისგან დაზიანებულ სახეზე ფრთხილად ეხებოდა თითებით, შიგადაშიგ კოცნიდა და იმ ძალას უზიარებდა რომლის არსებობის შესახებაც თავადაც არ იცოდა

მწვანეს ელფერი

იყო და არა იყო რა, ღვთის უკეთესი რა იქნებოდა. იყო ერთი გოგონა, სახელად ანი. ანის ყველაფერ ჰქონდა რაზეც კი ოცნება შეეძლო, გოგონები მის ბედს შენატროდნენ და შეხაროდნენ. ანი იყო ჭკვიანი, განათლებული, შემდგარი 25 წლის ქალი. ჰყავდა 1 შვილი, ალექსანდრე

დათარსული კაცი (თავი 8)

რენიკი იმ დარბაზში მელოდებოდა, სადაც მთავარი პულტი იყო მოთავსებული. გფბ-ს თანამშრომელი ბერტი და კაპიტანი რეიგერი კედელზე გაკრულ ოლქის დიდ რუკას უკირკიტებდნენ. რენიკი რუკას მოშორდა და ჩემკენ გამოემართა.

დათარსული კაცი (თავი 7)

პირველის ნახევარზე კოტეჯიდან გამოვედი და ავტობუსის ბოლო გავწიე. ,,პაკარდი'' მოედანზე გავაჩერე და ცნობათა ბიუროში ვიკითხე, ლოს-ანჟელესიდან თერთმეტსაათიანი რეისი ხომ არ იგვიანებს-მეთქი. თვითმფრინავი ზუსტად განრიგის მიხედვით დაჯდება და აეროპორტიდან

❤❤

როცა მას ნატრობ იცი რომ არასდროს დათმობ სულ მასზე დარდობ შენს თავს მას ანდობ მის გამო ყოველდღე ნაღვლობ გიხარია როცა ათბობ სიყვარულით ატკბობ სილამაზით ათრობ და მასთან ერთად არაფერზე დარდობ მის გარდა თავს