მეოცნებე (საქვეყნო დღიური)

ხედავ თეთრ კაბაში გამოწყობილ გოგოს? წარმოიდგინე ჩვენი ქორწილი! ჩვენი ქორწილი სასაცილოა არაა? ჩვენ ჩვენს სიამაყეს ვერ ვაჯობეთ და რომელ ქორწილზეა ლაპარაკი? მეც მიყვარხარ, შენც გიყვარვარ, მაგრამ..... ეს მაგრამ არის ყველაფერი. ყოველ ღამე ძილის წინ

თეთრი ანგელოზი - 3

- ეჰ , სულ გაგასულელათ ამ სიყვარულმა თქვენ ! - თავი გადააქნია და ღიმილით გაუსწორა თვალი საქარე მინას. - მე ის აღარ მიყვარს ! - ბოროტულად ამოიქირქილა და განაბულმა მიადო მინას თავი.

ფულზე გაცვლილი ბედნიერება (დასასრული)

ნახევარი საათიც არ იყო გასული კარები თათულიმ რო შემოანგრია დ გაბერილი მუცელით წინ დამიჯდა... -აბა ქალბატონო მარიამ, გამოტყდებით თუ ძალით გამოგტეხოთ? ჩვეული ტონით დაიწყოიმ ამბიდან რამდენიმე თვე გავიდა.... გოგოები უკვე კარგად დამრგვალებულები იყვნენ და

გამოიდარებს,გამოიდარებს,თორემ ძვირფასო ნამეტანია.

თვითონ მითხრა დავანებებ თავს სწავლასო.მაგრამ,მისი თვალეები მეხვეწებოდა ეს არ გააკეთო და არ დათახმდეო. -ქეთა მასე არ შეიძლება შენს თAვზეც იფიქრე ცოტა.აწი უნდა შექმნა ოჯახი და ნერვებს ნუ გაიფუჭებ -არ ვთხოვდები საერთოდ,ახლაც ვწვალობ და მერეც ვიწვალო?არ

მინდა ვწერო

მინდა ვწერომინდა ლექსი დავწერო რითმა ყელში მაწვება მაგრამ ლექსი ვის უნდა მკითხველიც კი არ მრჩება.... მინდა ჩემი ლექსებით სიხარულო ვაფრქვიო ჩემი სენტიმენტებთ ყინულს ცრემლინ ვადინო.... მაგრამ გაქრა ოცნება იმედი გამიცრუვდა ამ სამყაროს შემყურე

ახალი დასაწყისი (4)

დრო მხოლოდ სიყვარულს დაინდობს, სულ ამაზე მეფიქრებოდა თუმცა.....დრო, ცხოვრებისეული სენია, რომლისგანაც თავს ვერავინ დავიხსნით, ჩემი ერთადერთი მტერიც ის იყო, დაუმარცხებელი, შეუპოვარი, შეუცვლელი, სასტიკი, დრო არ მეყო მასთან ვყოფილიყავი, დრომ წამართვა

მაპატიე

საბუთებით ხელში თვალცრემლიანი ჩამოვჯექი საავადმყოფოს კიბეებზე... შევეცადე ღრმად ამომესუნთქა და ახალ რეალობას შევგუებოდი..საბუთებით ხელში თვალცრემლიანი ჩამოვჯექი საავადმყოფოს კიბეებზე... შევეცადე ღრმად ამომესუნთქა და ახალ რეალობას შევგუებოდი...

მინდა მიყვარდეს თავი 46

მირანდამ ის ღამე საავადმყოფოში გაატარა.სანდრო რაც წავიდა აღარც გამოჩენილა.უკვე გადაწყვეტილი ჰქონდა ბიჭს ყველაფერზე ხელი ჩაექნია. დაიღალა ამდენი ხვეწნით.სიყვარულის მათხოვარი გახდა რომელსაც ყოველ ჯერზე ხელს კრავდნენ.მობეზრდა ამდენი

ზეცა აშლილია

ზეცა აშლილია ჩუმი სუიციდით თავს ვიკლავ და მგონი გეტირები ჩემს სიტყვებზე გთხოვთ ნუ იცინით საშინელ სიზმრებს ვფიცავ შევიშლები, ახლა ამინდია სეტყვით არეული შეშლილია ეს სამყარო მე რომ პოეტი ვარ შენ კი მთვარე და თვითონ მთვარეული, ხოდა რას ვამბობდი

ბაუნტის ვალი [3]

დილით რომ გაიღვიძა ანიმ, გოგონები ოთახში არ დახვდნენ. ეზოდანაც არ ისმოდა ხმაური, მოწესრიგდა და გარეთ გავიდა, თუმცა არავინ დახვდა, მხოლოდ ცარიელი ეზო და ცამდე აწვდილი მთები ჩანდა. ნეტავ სად გაქრა ყველა? თვალებზე ვიღაცამ ააფარა ხელი,