ჩანახატი (27 თავი)

ოცდამეშვიდე თავი სასიამოვნოდ დაღლილები შეცვივდნენ სახლში, ერთმანეთს ასწრებდნენ ბუხართან დაჯდომას, ვინც პუფებსა და სავარძლებში ვერ მოთავსდნენ, იქვე სქელ ხალიჩაზე ჩამოსხდნენ. - უნდა ვაღიარო, ბოლოს ალბათ თვრამეტი წლის ასაკში ვიგუნდავე, თავი ისევ

შემთხვევითობა (თავი1)

-რომელი რესტორანია?-კითხა მარიტამ და თმები გაისწორა. -სენატი-უთხრა ნინუცამ და ტაქსი გააჩერა. მალევე მივიდნენ რესტორანში და თავიანთი მაგიდისკენ დაიძრნენ სადაც უკვე დამსხდარიყვნენ გოგონები და როგორც ჩანს მათ ელოდებოდნენ. მარიტამ რესტორანს თვალი მოავლო

ჩვენი დიდი ტკივილის მიუხედავად მაინც ვერ გავუგეთ ერთმანეთს (სრულად)

ეს ისტორია ორ ადამიანზეა და მათ ცხოვრებაში მომხდარ კარგ და ცუდ ამბებზე.....მგონი არ არის ცუდი წასაკითხი..და თუ ცოტაოდენ დროს დაუთმობთ,წაიკითხავთ და თქვენს აზრს დააფისირებთ (კარგსა თუ ცუდს,დიდი სიამოვნებით მივიღებ ჯანსაღ კრიტიკას და ასევე ძალიან

სტატუსები 2

1.უშენოდ სიცოცხლეს ვთამაშობ !!! 2. გადავინაცვლებ მარმალილოს პატარა მომცრო დაფაზე და არასოდეს აღარავინ მეყვარება ! ... 3. გავუძლებ ყველას სიშორეს,შენ კი სუნთქვისთვის მჭირდები.. 4. თითოეული იმ ცრემლისთვის გაზღვევინებ რომლებიც ჩემს ბალიშს ალპობდნენ

ბედნიერება ჩემთანაც მოვა 6

ცოტა ხანს გაუნძრევლად იდგა ნიკუშა,შემდეგ ელენეს ფანჯრებს ახედა და წავიდა.. მეორე დღეს ზბორზე შედიოდნენ ბიჭები და 1კვირა ვერ ვნახავდი,იცი ყველაფრის მიუხედავად ნიკუშა მიყვარდა და მაინც ვამართლებდი. მან ხომ არიცოდა მე როგორ ვიყავი,არც ის იცოდა ლამის მე

შენ ჩემი სასწაული ხარ! 7

-მოვდივარ დამაცადე ნუ შემჭამე გაბრაზებული ესაუბრებოდა გოგონა მის მეგობარს რომელიც აგერ უკვე მეათასეჯერ ეკითხებოდა მალე მივიდოდა თუ არა სახლში.გოგონა რომელიც ტელეფონით საუბრობდა ქეთი იყო.ქეთი ანდრონიკაშვილი ბავშვთა სახლში გაზრდილი

არ შემიძლია,ვერ გელევი ( 14 )

-ახლა,რომ შენი ცხოვრების ბოლო წუთები იყოს,რას იტყოდი?ჩეემმა კითხვამ ცოტა დააბნია,თავი ჩახარა,რაღაც წამი ასე იყო,მერე ფრთხილად ამომხედა და ,გამიღიმა.-რას ვიტყოდი?....მაპატიე...მენდე....არ დამტოვო....მიყვარხარ-პაუზ-პაუზ ამოთქვა თითოეული სიტყვა და

"განშორების სევდიანი ფერი"(7)

კიდევ 1 თვე გავიდა... უკვე 31 დეკემბერია,2015 წლის ბოლო დღე,ყველა ოჯახში საახალწლო განწყობაა,ჩვენი გმირები და არა მარტო ისინი მასწავლებლებისგან დათხოვნილები არიან.-დედა,ნამცხვარს გამოვაცხობ და უნდა გავიდე,სალოსა და თეკლას

შენი თამუნია! (თ.ჯ)

__უკაცრავად, თამუნა ხართ?! __ო, არა, მგონი შეგეშალეთ! __ბოდიში! __არაუშავს, ისეთი სიყვარულით მიცქერით, ალბათ თქვენთვის ბევრს ნიშნავს ეგ ვიღაც თამუნია... __ჰო, სწორედ მიხვდით. __ალბათ შორს არის და დიდი ხანია არ გინახავთ. __ჰო, ძალიან შორს... __მაინც

უთხარი დედაშენს რომ.. შენ ახლა ჩემი ხარ (6)

მე და სანდროს ერთმანეთის დევნაში დრო საგრძნობლად გაგვეპარა. სახლშუ რომ დავბრუნდი გოგოები ერთ ოთახში შეყუჟულები დამხვდნენ