თებერვალი,ყოჩივარდები,ჰეტროქრომია (სრულად)

....."კიდევ ერთი ნაცრისფერი დღე ჩემო დღიურო...რა დღეა დღეს? კვირა ..მიყვარს კვირა ..კარგია გავივლი ცოტახანში გავისეირნებ იქნებ ყოჩივარდები ვიყიდო..როგორ მინდა უბრალოდ ჩემს ლამაზ პატარა დედოფლებს მოვეფერო შევიგრძნო მათი ხავერდოვანი გვირგვინის

"განშორების სევდიან ფერი"(6)

იმ ამბიდან 1 თვე გავიდა..დამი და მია ერთად უფრო მეტად დაახლოვდნენ,მთელ დღეებს ერთად ატარებდნენ,თუმცა შეყვარებულები არ იყვნენ.ნონასთან ურთიერთობა დაალაგა,ცუდად აღარ ექცეოდა,ყველაფერი კი იმ მოხუცის დამსახურება იყო და

მოულოდნელი...(პირველი თავი)

ბედნიერება სწორედ ეს არის.სხვა ბედნიერება არ ვიცი მე , სხვა ბედნიერებას არ ვიცნობ.ჩემი ცხოვრების ნაწილი .გული,რომ ვეღარ ფეთქავს,როდესაც მისგან შორს ხარ და მისკენ მიილტვის სხეული... მხოლოდ მისი სიყვარული მაძლევდა სიცოცხლის აზრს ,ვიცოდი მალე

სკოლის მერხიდან ერთად (სრულად)

მინდა ვთქვა,რომ ერთი ადამიანი მუდამ ჩემს ფიქრებში ბუქსავატობდა,მაგრამ თავს არ ვაძლევდი მასზე ფიქრის ძალას.რაც მაღალ კლასში გადავდოდით,მით უფრო,ვანებებდი მასზე ფიქრს თავს..საქმე ის იყო,რომ ის ცუდად სწავლობდა,მერე კი სულ მიანება სკოლას თავი-სახეებს

აკრძალული უფრო გემრიელია 5

ალექსადნრემ თვალებში შემომხედა ჩემი სახე ხელებშ მოიქცია და შუბლზე ტუჩები მომადო. ცხელმა ჟრუანტელმა დამიარა, ერთიანად ავკანკლადი მისი შეხება იმდენად სასიამოვნო იყო რომ ალბათ არასდროს დამავიწყდება ის განცდები. მისი ცხელი სუნთქვა მთელს სხეულს მიწვავდა.

სევდიანი გიჟი (მარიამი)

სევდა დაგვყვება კაცობრიობას, მთვრალად ყოფნა კი შენი ნებაა, სახლში გაკითხავ, მაგრამ არ მხვდები, შენი ჰობი ჰო ცაში ფრენაა, თუ გსურს გაფრენა, ერთად გავფრინდეთ, ეს წუთისოფლის საიდუმლოა მთვარიან ღამით, შენში შეყუჟულს, რაც არ ილევა - შენი სითბოა.

აჩქარებული გულისცემა (თავი მეხუთე)

დამიანეს სახლი შედარებით დიდია მარიამის სახლთან. ორსართულიანია, პირცელ სართულზე მისაღებით,სამზარეულოთი ორი საძინებლით და ერთი სააბაზაბოთი ხოლო მეორე სართული მთლიანად 5 საძინებელს უკავია. მარიამმაც სწორედ სვანეთში გაიცნო დამიანე და რასაკვირველია

იცი, რატომღაც, მაინც მაშინებ

იცი, რატომღაც, მაინც მაშინებ, ხან დამაღონებ, ხანაც მაფიქრებ, რაღაც მაწუხებს, სათქმელს ვაპირებ... არა, გავჩუმდე, თოორემ დამცინებ.

უთხარი დედაშენს რომ.. შენ ახლა ჩემი ხარ (3)

- როგორ გვეგონა რომ მოგვდევდნენ - გაეცინა ეკას - კიდევ კარგი არაფერი იციან - სიცილით თქვა ლიზამ - ზუსტადაც რომ იციან - თვალი ჩავუკარი ლიზას.. ელეს ყავა გადასცდა სასულეში ჩემს ნათქვამზე.. - საიდან იცი შენ? - მკითხა ეკამ გამომცდელად..

სიმშვიდიდან სიგიჟემდე,ძვირფასო!(თავი XIX)

ცაში მწვრილ სხივებს რომ ფანტავდა,მისი სხივები კედრის წიწვებივით წვრილი იყო. ეს სხივები არ ათბობდნენ,უბრალოდ სხვანაირ ელფერს სძენდნენ ბუნების ბუნებრივ სილამაზეს. კაცი მზეს ფართოდ გახელილი თვალებითაც შეხედავდა. ვერცხლისფრად მიმოფანტულ მინდორს