მკურნალი ცრემლები 11თავი

იცოდე, თუ არ მომეწონა დაგსჯი-თითი დამიქნია და კრეპს დასწვდა,თვალები გამიფართოვდა,პირღია ვიჯექი და განაჩენს ველოდი. -ჰაა,როგორია?-ბოლო ლუკმის ჩაყლაპისთანავე ვკითხე. -საშინელება,ასეთი საშინელი რამე არასოდეს გამისინჯავს-სასწრაფოდ მოსვა წვენი. -რაა?არ

ფერადი გრძნობები(4თავი)

ნანახი ფილმით ყველა ნასიამოვნები დარჩა,რაც უფრო მეტი დრო გადიოდა ნატალი,ალექსანდრე,ნია და ნიკა უფრო და უფრო უახლოვდებოდნენ ერთმანეთს და ერთმანეთი უფრო მეტად უყვარდებოდათ. ისინი ერთი დიდი ოჯახივით იყვნენ რომლის

I'm in love with my best friend [12]

-ანასტასია ღმერთო ჩემო არ მჯერა - ანასტასიაც წამოდგა და ლიზასკენ წავიდა -ლიიზ რა შეცვლილი ხარ - უთხრა ანასტასიამ და დიდი ხნის მონატრებულ მეგობარს ხელები მჭიდროდ მოხვია -არ მჯერაა - დაიწყეს კივილი და ერთმანეთს ისე ეხუტებოდნენ გეგონება უკანასკნელი

მოიცა ... სერიოზულად? (თავი 4)

დილით გაღვიძებულს ტელეფონზე მოსულმა შეტყობინებამ სრული შოკი მიაღებინა.ეგონა ამ დედამიწაზე აღარ იყო და სადღაც გალაქტიკაში დაფრინავდა

მაინტერესებხარ! (თვი 7)

–კარგი.. -თქვა გაოცებულმა ალექსანდრემ და სამზარეულოკენ გაემართა.. მეორე დღეს კი როცა მარი ადგა ისე მხიარულად კარგად გრძნობდა ტავს, ამ სახლიდან წასვლა არ უნდოდა მაგრამ იძულებული იყო, უფრო სწორედ არ უნდოდა ამ ბავშვის

მგონი შემიყვარდი?! (8)

თვალები გავახილე და ოთახს თვალი მოვავლე, მივხვდი, რომ საავადმყოფოში ვიყავი. კედელზეე ჩამოკიდებული საათისკენ გავიხედე, რომელლიცც 2საათს უჩვენებდა. საწოლის მარჯვნივ კი დავინახე, სანდროს თავი ქონდა ჩამოდებული და ეძინა.

მე და ჩემი კატასტროფა...

სამყაროს ერთი წერტილიდან მეორეში გადავადგილდებით, და საბოლოდ გვრჩება უსასრულობის განცდა.უსასრულობა მწიფე ატმისფერია. ზოგჯერ,რომ გულს გირევს და ზოგჯერ ნეტარების, სიტკბოს არომატის საბურველში გახვევს....

როცა სიყვარული აკრძალულია (2)

მონასმენით გაოცებული იყო ნიცა,ვერ იჯერებდა რომ მსგავსი სიცრუის თანამონაწილე გახდა,თავისდაუნებურად.ყველანაირი შთამბეჭდილება დაეკარგა მამამთილზე,აქამდე თუ სასიამოვნო,სანდო პიროვნებად მიაჩნდა,ახლა მის თვალში მხოლოდ მატყუარას

დრო ვერ კურნავს იარებს (4)

უკანა გზაზე ორივე ჩუმად იჯდა მანქანაში. მაიკოს პატარა სტიკერი ეჭირა ხელში რომელზეც მასპინძელმა ‘’ალექსანდრე მოსიძე’’ წაუწერა. თუმცა ამის გარეშეც არ დაავიწყდებოდა არასდროს მისი სახელი და გვარი. ხანდახან თვალი გაეპარებოდა მისკენ და აშტერდებოდა,

ერთად მოაქუჩა ქარმა ფოთლები

ერთად მოაქუჩა ქარმა ფოთლები და სევდამორეულ ქუჩებში მდგარ კანგადამძვრალ ლამპიონებს ნაოჭებად დაეტყოთ მომავალი ზამთრის სუსხი. შემოდგომა გარდამტეხ ფაზაში შედის... ფორთოხლისფერი მზე უხმოდ ჩაესვენა შავ ზღვაში, თან თვალებდახუჭულს სამყაროსოდენა სევდა