წვიმები. თავი 7 ,,დასასრული,,

ძლივს მოიზლაზნა 20 ოქტომბერი, ამ სამი დღის განმავლობაში ადამიანის ფერი დავკარგე. დილით ადრევე წამოვხტი საწოლიდან, იმისდამიუხედავად რომ მთელი გამე თვალი არ მქონდა მოხუჭული ოდნავადაც არ მეძინებოდა, თავი მოვიწესრიგე რომ დემეტრეს სულ არ გასკდომოდა გული

სამუდამოდ ჩემში დარჩები(17თავი)

-ღმერთო ჩემო ყველა ნიკას როგორ უნდა დაზდევდეს? რა ვქნა ეხლა?-გისმენ ჩემო სიცოცხლე. რაიყო მოიწყინე უკვე? -ნიკა, მომისმინე. შენს მანქანას მუხრუჭები გადაჭრილი აქვს, ამიტომ ჩქარა არ იარო. არვიცი ეს ვის რაში აწყობდა, მაგრამ მანქანა როგორმე უნდა გააჩერო.

მე და ჩემი ფიქრები

ღამეა, წვიმს თითოეული წვეთი შენზე მეჩურჩულება,უხალისო და სიყვარულის მოკლებულია ყოველი დღე ჩემთვის, სიცარიელეს ვგრძნობ ირგვლივ ძაალიან ძნელია ჩემთვის უშენობა .ყოველთვის სენი სახე მიდგას თვალწინ, შენზე ფიქრით მთავრდება.ზოგჯერ მგონია ჩემი სხეულის და

რა ავირჩიო სიკვდილი თუ სიცოცხლე?(თავი 13)

სრული სიჩუმე მეფობდა ჩემს ირგვლივ. ცხვირწინ ვერაფერს ვხედავდი. ხელების ცეცებით მივდიოდი. უცებ, თოთო ბავშვის ტირილი მომესმა და ხმის მიმართულებით სწრაფად მივიკვლევდი გზას. რაც უფრო წინ მივიწევდი, ხმა მით უფრო მცილდებოდა

одержимый тьмой! ანუ ჩემი ბოროტი უფროსი. (თავი 8)

ნელა მოვშორდი მის მადიან ბაგეებს და თვალებში ჩავხედე, ცრემლები ჩასდგომოდა, მაგრამ ხელებით საყელოზე იყო ჩაბღაუჭებული, რაზეც გამეღიმა, უცებ მომაცილა ხელები და გადავიდა, ავტომობილს აეყუდა და ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი, მეც გადმოვედი, ნაყიდ თაიგულს დავავლე

გარდამავალი წუთი (4)

– ყოველთვის ეგონა, რომ სასწაულები ხდება, – ჩაიცინა მამაკაცმა. – ელის, რომ თბილი გავხდები... უნდა, რომ მიყვარდეს. ვერც კი ხვდება, რომ ეს სიყვარული არ არის. რომ მჭირდებოდა მისი პროფესიის და შესაძლებლობის მქონე ადამიანი... ვერ ხვდება, რომ გამოვიყენე, –

ვ/ე (ნაწ2)(1)

მონატრების გრძნობა, აუტანელი. სურვილი, რომ იგი ოცნებებს გამოსტაცო.. ყველაზე ცუდი ის არის, რომ რაღაცას ნანობ მაგრამ ვერაფერს აკეთებ ეს შეცდომა რომ გამოასწორო. გულისტკივილი და დარდი.. მუცელში სიცარიელე..

თოჯინა (2)

-დილამშვიდობის -დილამშვიდობის ნიკა, რომელი საათია? -დილის ცხრა საათი პატარა -პატარა?! -კარგი, ერთსაც ვცდი, დილის ცხრა საათია ნუკი. როგორ გეძინა? -თუ გავითვალისწინებთ იმას,რომ სულ რაღაც 3-4 საათი მეძინა,გადასარევად.

ლევან ხაჩიშვილი (16)

-აუუ ჩემისიცოცხლეები.-იძახდა სალომე. -პროსტაა როგორმომენტატრეთ.-თქვა ლიზამ და ცრემლები მოიწმინდა. -მეც მეც ყველა ძაან მომენატრეთ და ძაან მიყვარხართ.-ვუთხარი ბავშვებს და ჩავეხუტე.-ერთი წუთით ეხლავე მოვალთ.-ვუთხარი ბავშვებს მე და ლევანი

ეს გოგო ჩემი ცოლი გახდება 4 თავი.

- O M G (სოფოს პირი ქონდა ღია და ისე ამბობდა ამ სიტყვებს) - ეს რაარი? (სხვა ვერაფერი ვთქვი რაზეც სოფიმ გამომაფხიზლა ) - რა რაარი გოგოოო უეჭველი ზურა იყო, აუუუ რა მაგარიაააა? (ამხელა გოგომ ხტუნაობა დაიწყო) - ჩემიააა? - ხო აბა მე ხოარ დამახვედრებდა