არ გადამეჩვიო (ნაწილი 2)

დილით ადრე ადგომა მომიწია მაღაზიაში წასასვლელი ვიყავი.. გავიღვიძე უცნაური შეგრძნებით რაღაცას ვგრძნობდი მაგრამ ამ გრძნობას სახელს ვერ ვუძებნიდი ალბათ ეს მარტოობის შეგრძნება იყო ან სინანული ვნანობდი რომ პასუხი ვერ მოვთხოვე, თუმცა თავს იმით ვინუგეშებდი

მწერლის ღამეები(თავი2)

-ანუ ბრუნდება მწერლის ნამდვილი ღამეები?-ფრუტუნით თქვა თათიამ და გოგონებ გადახედა. -ბრუნდება..-მირანდამ ტელეფონს დახედა და შეტყობინება თავიდან წაიკითხა,ისევ გაეღიმა და შემდეგ დაქალს შეხედა..

შემთხვევითობა (1)

ენერგიული, "ცოცხალი" და ლამაზი ქალაქია თბილისი. უნდა ვთქვა,რომ სულ ვგიჟდებოდი თბილისზე, თუმცა არც ისე ხშირად მიწევდა მის უზარმაზარ ქუჩებში "მოგზაურობა" . თბილისში გადასვლის შემდეგ,როგორც იქნა დადგა ის დრო ,როცა საკუთარი სახსრებით ვახერხებდი თავის

მე შენ შეგხვდი შუაღამისას (თავი 8)

გავრბოდი, მაგრამ სად მეც არ ვიცოდი. სუნთქვა მიჭირდა დაღლილობისგან, მაგრამ არ ვჩერდებოდი, სანამ რაღაცას არ გამოვედე და არ წავიქეცი. სწრაფად წამოვხტი და ისევ გავიქეცი. როგორც იქნა საერთო საცხოვრებლამდეც მივაღწიე...

უცნობობით დაწყებული სიყვარული 3

თუმცა ვინ დაგაძინა.. მესიჯის ხმა გუგუნივით ჩამესმა ყურში.. ბალიშიდან გამოვაძვრინე ტელეფონი და მესიჯს დავაკვირდი.. სანდრო იყო.. გამიკვირდა ნეტა რაღა უნდოდა.. ხომ ყველაფერი გავარკვიეთ..

სხვისი ცოლის მესაკუთრე

_თქვენი ქმარი ჩვენთან არის!არცგაბედოთ პოლიციაში წასვლა თორე თქვენს ქმარსს დაუფიქრებლად მოვკლავ!არც არავის უთხრა რამე! _კარგად არის?რამდენი გჭირდებათ მითხარით და აუცილებლად მოვიტან თანხას

ისევ მტოვებ

ლამაზი იყო შენთან გატარებული ბოლო 7 დღე, ჩამოხვედი და წამიერად შეცვალე ჩემი ცხოვრება. გამამხიარულე ამაფორიაქე. დღეს ბოლომდეც ვერ დავრჩი შენთან რადგან ვიცი ხვალ უნდა დამემშვიდობო.

გოგონა სალამანდრას ტატუთი -14- დასასრული!

როგორი აუხსნელი და სათუთი სიტყვაა მონატრება,ნატიფი და სათნო ატლასივით რომ არის გადაფენილი გულში და სიმსუბუქის შეგრძმებას ბადებს...მკვდარი ძმის ჩახუტება და მონატრების ერთიანად ჩაცხრომა იმდენად თბილი აღმოჩნდა რომ შესაფერის სიტყვებს ვერ ვპოულობ რომ

ლორა და გრენუი #6

ჩასისხლიანებული თვალები,დალურჯებული სახე,ხელებზე ნაკაწრები და დანით მიყენებული ცამეტი ჭრილობა.ეძინა. ხელოვნურ სასუნთქ აპარატზე იყო შეერთებული.მილიონ ბინტში გადახვეული,თითქმის აღარც ჩანდა.ოთახის ბოლოში მდგარ დივანზე ჩამოვესვენე და შევყურებდი სანდროს

ისევ იღვიძებს ძველი ღიმილი

როგორ გართულდა ცხოვრება... როგორ გამარტივდნენ ოცნებები. ახლა მითხარი რა აზრი აქვს ამ შემოდგომას, როცა სხეულში უშენობა ბღავის ბავშვივით...