ზღვარი?!

იყო დრო, როცა რეალობა ფერადი იყო... ახლა გაუფერულდა. იყო დრო, როცა სიცოცხლე მიხაროდა... ახლა გაუბრალოვდა. იყო დრო, როცა თოვლი მაციებდა... ახლა მახურებს. იყო დრო, როცა მზე მათბობდა... ახლა მაციებს. იყო დრო, როცა ყველაფერი მიღირდა... ახლა

"ალტერნატიული რეალობა"

სკოლაში წასვლა მიხაროდა,ალბათ სიხარულის მიზეზს ის მაძლევდა რომ ახალი ტანსაცმლით სანდროს ყურადღებას მივიქცევდი.სანდრო ის ბიჭია რომელიც აგერ უკვე 3 წელია მიყვარს.თმები საგულდაგულოდ ჩამოვივარცხნე და ყოველი შემთხვევისთვის თუ დამრიგებელი ტვინის ბურღვას

ჩემი გულის მეფე (13) დ ა ს ა ს რ უ ლ ი

-წაგიყვან, მოემზადე შენ-მითხრა და გარეთ გავიდა, ალბათ თავის ოთახისკენ წავიდა, ოთახიდან რამოდენიმე ხელი ტანსაცმელი გამოვიტანე და ზურგზაკში ჩავაწყვე, ნახევარ საათში უკვე თბილისის გზას ვადექით. სკამის საზურგე უკან გადავწიე და დასაძინებლად მოვეწყვე

იყავი აზარტული! 1

-მე! მე! მე!-შევძახე მოულოდნელად და ჩემს უფროს დას გასაღები ხელიდან გამოვტაცე. მერე ბედნიერმა გადავატრიალე ''დქაგრეხილი ორიანი'' საკეტში და სახლში შევედი. ჩანთა იქვე მივაგდე და მისაღებში შევირბინე. -ვაუუ! რა მაგარია!-აღფრთოვანებულმა კიდევ ერთხელ

საბედისწერო გასროლა (3თავი)

რამდენჯერმე რეპეტიციაზეც ვესტუმრე გუგას სკოლიდან გამოპარული, რამაც სულ გააგიჟა. ეს ყველაზე მწარე და ხანგრძლივი ჩხუბი იყო. არადა ბავშვობაში არ ვიყავი ასეთი ეშმაკის მოციქული. პირიქით, ბუნტურა და მოუხერხებელი ვბრძანდებოდი. მასწავლებლის ყოველ საყვედურზე

ჩემი გახდები?!..... (თავი 2)

ცხოვრება ვერაგია,ვერაგი....ამას რომ ვამბობ მამტყუნებენ არადა აი,ფაქტიც მას რა უნდა ახლა ჩემთან რა?!....რატომ გამოჩნდა მაინცდა მაინც ახლა,როდესაც ახალი ცხოვრება დავიწყე ახალი ნაცნობებით და ახალი ურთიერთობებით.... ტაქსში უნდა ჩავმჯდარიყავი,როდესაც

დაუვიწყარი (35. დასასრული)

გავიდა რამდენიმე დღე, თორნიკეს მხოლოდ ექიმებთან ერთად ვხედავ. ვგრძნობ, რომ წამლები ძალას კი არ მმატებენ, პირიქით, მფიტავენ. ელექტროსკამზე იმის შემდეგ სამჯერ ვიჯექი, სიტყვა ელექტროობაზეც გულისრევები მიტევს. მეზიზღება აქაურობა, მეზიზღება და ნელ-ნელა

მომავლის იმედი (3)

10 წუთით ადრე მოვედი აქოშინებული ვდგავარ შესასვლელთან და ღრმად ვსუნთქავ.კარებთან ვდგავარ და ისიც იმწამსვე იღება და პირდაპირ გასახდელში მივდივარ.სადაც მარიამი უჯმური სახით დგას და მიყურებს.

ბოჰემა

მახსოვს პირველად ვაღიარე ასაკი „33“ ორი სამიანი...ორი სამიანი და სამი აღდგომა . „შენ ვერაღდგებიო“ _ვითომ ? _ვენეცია გინახავთ ღამით ? არამგონია.

სკოლა ბავშვების წესებით(25)

ნინის და ლევანს ლამის იყო ხვევნა კოცნა სხვა რამეში გადასვლოდათ. გოგონა უფლებას აძლევდა თამამად მოქცეულიყვნენ და თავადაც ყვებოდა ალერსში , მაგრამ შეყვარებულის ხელები თეძოზე ,რომ მოხვდა და გააცნობიერა ზედმეტი მოსდიოდათ მაშინვე უკან დაიხია.