დაუვიწყარი (15)

*თორნიკე თვალები ახალდახუჭული მქონდა, როცა ჩემი ოთახის კარი გაიღო.. -თორნიკე ადექი ! ლუკას ხმა ზარბაზნის გრუხუნივით ჩამესმა..

გაგიჟებით შემიყვარდა(ნაწილი 4)

სახლში ძალიან მოწყენილი დავბრუნდი, საშინლად ვიყავი არავის და არაფრის დანახვა არ მინდოდა სანდროს გარდა,არვიცი როგორ მოახერხა მაგრამ თავი შემაყვარა,არმინდოდა ეს სანდროს გაეგო მაგრამ ალბად გრძნობდა,ეს საოცარი გრძნობაა, არვიცი

გამოიდარებს....გამოიდარებს,თორემ ძვირფასო ნამეტანია...

შეეშვი, შეეშვი, შორეულს, მიღმიერს. მე უფრო ახლოს ვარ, ხელის ერთ გაშლაზე შენ ისე იქცევი, შენ ისე ცივი ხარ… ერთი ნაბიჯია ნერვების აშლამდე.

ბარიერი. -1-

გამწარებულმა, გაბრაზებულმა და გაცეცხლებულმა ავირბინე ანეტას სადარბაზოს კიბეებზე და კარებზე დავაკაკუნე. -ღიაა. -შემომძახა ანეტამ. რა თქმა უნდა, როდის იყო კარებს კეტავდა. ჩუმად დავჯექი, ნერვიულად ამოვიღე ჩანთიდან სიგარეტი და ერთ ღერს მოვუკიდე.

სკოლა ბავშვების წესებით [8]

-თავში რა მეყარა მანქანაში ,რომ ჩაგიჯექი ._ხელი ჯიბეში ჩაიყო_სად არის ჩემი ტელეფონი ?_იყვირა ელენემ-ამოგაცალე ,რომ წაგეძინა..ვიცოდი მოიძებნიდი.-რატი არ ვარ მაიმუნობის ხასიათზე იცოდე...-დაწყნდარდი და უბრალოდ მოეშვი-რატი მუსიკას აჰყვა და

გამონათქვამები

გარსია მარკესის 13 გენიალური ფრაზა: 1)მე შენ მიყვარხარ,არა იმიტომ ვინც ხრ შენ,არამედ იმიტომ რო ვინ არ მე როცა სჰენს გვერდით ვარ. 2)არცერთი არამიანი არ იმსხურებს შენს ცრემლებს,ხოლო ის ვინც იმსახურებს,არასოდეს აგატირებს შენ. 3)მხოლოდ იმიტომ, რო

სიყვარული წარსულიდან[10]

-ჩემმა შვილმა,როგორც იქნა სერიოზულად შეხედა ქალს-ირონიით საუბრობდა მამაკაცი.მის სიტყვებზე თავი უკან მივტრიალდი და ხელები სახეზე ავიფარე. -დემეტრე,მიშველე-წავილუღლუღე,მაგრამ მამაკაცს თანათგრძნობა არ გამოუჩენია.

შენ ჩემი გახდები...(თავი 7)

შენ ჩემი გახდები....არაფერი არ იცოდა არცერთმა თუ რა იქნებოდა შემდეგ,რა იქნებოდა მომავალში...ალექსი გერდში უდგა ნინუცას...ნინუცას ოჯახური ტრაგედიის შემდეგ,არ ყოფილა მათ შორის არანაირი საუბარი სიტყვა ''ჩვენზე''....

ჩემი ერთი ცალი ხარ! (4)

...ლილე შემოვარდა ოთახში -გოგო მომიყევი რა ხდება ტთქვენს შორის დავინახე როგორ "ჟღურტულებდით" -მიყვაარს!!მიყვარს!! ვკიოდი და თან საწოლზე დავიწყე ხტუნვა -შენ სულ გადაირიე გოგონი სიცილი დაიწყო ლილემ.ტკბილი ძილი მისურვა და ოთახიდან გავიდა.

ბრძოლა ბედნიერებისთვის(სრულად)

იანვრის შუა რიცხვები იყო,კარგად მახსოვს.. ღამე იყო,შუა ღამე.. სავსე მთვარე,ვარსკვლავები არ ჩანდნენ.. მხოლოდ მთვარე,იყო ეულად და მარტო.. როგორც მე.. დიახ! მე,მარიამ ავალიშვილი,ოდესღაც ცნობილი და მდიდარი ოჯახის შვილი,დიდი მეგობრების წრით,დიდი