ქორწილის დღეს საქმრო მომიკლეს.(სრულად)

11 კლასში გადავდიოდი, როცა სახლთან ერთად სკოლაც შევიცვალე, ეს ჩემთვის ყველაზე დიდი ტრაგედია იყო.მთელი ცხოვრება ერთ სახლში ვცხოვრობდი, ერთ სკოლაში დავდიოდი, ყველა ჩემს უბნელს ვიცნობდი და უცებ ყველაფერი გაქრა.ყველა ადამიანი, რომელსაც ვიცნობდი, ყველა

შემიყვარე თუ გაბედავ (16)

დემეტრე და ლუკა წყლიდან თითქმის არ ამოდიოდნენ. თუ ამოდიოდნენ უცხოელი გოგონების გაცნობას იწყებდნენ,რაზეც ჩვენ სიცილისგან ვხოხავდით.შემდეგ ორივეს ერთი გოგო მოეწონათ და შეთანხმდნენ რომელიც უფრო მოაწონებდა თავს სწორედ ის იქნებოდა

სიყვარული წარსულიდან[4]

-კარგი-გავუღიმე და კარებიკენ ავიღე გეზი. -ჩაჩუა,დემეტრე ჩაჩუა-მომესმა სასიამოვნო ბარიტონი და გამეღიმა. -კარგად,ბატონო დემეტრე-ირონიით გავხედე უკან მდგარ მამაკაცს და ნაბიჯს ავუჩქარე.

გამყრელიძე 21

მაგდონალდი გადავდგით რასაც ქვია სიმართლე თუ მოქმედება ვითამაშეთ. დუდა დამლაგებელს მიეხმარა იატაკის მოწმენდაში, რუსკას ბიჭის შებმა მოუწია რა საერთოდაც არ გაჭირვებია. ამ სიტუაციას გუგა გამწარებული უყურებდა მედა სანდრო კი ერთმანეთს ვუყურებდით და

ნოემბრის წვიმა. "15"

როგორც ჩაეძინა, ისე გაეღვიძა. ძილშიც გამოუმუშავებია "დანიელთან არ მიკარების ინსტიქტი", საკუთარი თავით კმაყოფილი წამოდგა და აბაზანისკენ გაეშურა. სიამოვნებით გამოლანძღავდა ნენეს გასაღების დანიელისთვის მიცემისთვის, მაგრამ რადგანაც თქვა რომ დანი

დაწყევლილი სახლი (1)

ზაფხულობით სკოლის არდადაგებზე დედას სოფელში მივდიოდი ხოლმე დასასვენებლად. ძალიან მიყვარდა იქ ყოფნა, ბევრი მეგობარი მყავდა და კარგად ვერთობოდი. ერთხელ სოფელში რომ ჩავედი, გავიგე ჩემი დაქალის მაგულის ოჯახს ახალი სახლი ეყიდა სოფლის თავში.

ოცნების მჭერი (4)

თვალებში ჩამოფხატული თმიდან ძლივს დაინახა თარაშის ხელი, ხელსახოცი რომ ეჭირა. გამოართვა და ახლა ის აიკრა ცხვირზე. სისხლდენ არა და არ წყდებოდა. გაკვირვებულმა დაქაჩა თვალები, რომ იგრძნო თმა უკან გადაუწიეს და შუბლზე ცივი შეეხო.

ნახატი (სრულად)

მე და ანიმ ცოტა დავლიეთ, მერე ვიცეკვეთ, ბოლოს მე ვიღაც მთვრალი ამეკიდა, გადამეკიდა ვიცეკვოთო და ხელს არ მიშვებდა. ანიც ცდილობდა როგორმე გამოვეყვანე , მაგრამ ის ხელს მაინც არ მიშვებდა. ამ დროს ვიღაც მაღალი ბიჭი მოვიდა.-საყვარელო წავიდეთ ხო?

ღიმილის უკან (ნაწილი 1)

ნოემბრის ცივ საღამოს, ნელი ნაბიჯებით მივუყვებოდი ქუჩას. ხალხი არ ჩანდა, ალბათ სიცივეს ემალებიან. მე კი ისევ იმ ამბავზე ვფიქრობ, ნუთუ არასოდეს დამავიწყდება? ჰო მართლა, მე ოდრი მქვია, 22 წლის ვარ. მინდა ერთი ისტორია მოგიყვეთ, რომელიც 2009 წელს მოხდა

მე და...

მივუყვები თბილისის წვიმიან ქუჩას, ჩემთვის მარტო. ხელსაც არავინ მიშლის, არც მეგობრები და არც ნათსავები.. დავდივარ და ვფიქრობ, თუ რა ბედნიერი ადამიანი ვარ. მყავს საყვაეკლი ადამიანები და ვიცი, რომ არასდროს მიღალატებენ და არმიმატოვებენ.. გიორგი, ეს ჩემი