ცნობადი სახე და მექალთანე (2)

და ნელ–ნელა ნაცნობი სხეული დალანდა, თვალები გადაატრიალა და ერთიანად ამოუშვა დაგროვილი ჰაერი. –ნიკოლოზ? – ჰკითხა სასხვათაშორისოდ და ისევ თავისებურად მომღიმარ მამაკაცს ოდნავ სახე აკაფრულმა და ამავდროულად ოდნავ ბრაზით აელვარებულმა შეხედა.

ნატანჯი ცხოვრება 5 თავი

ჩემი კაბინეტიდან გამოვედი და გარეთ გავედი, მეორე სართულის ვერანდაზე ის სამი ბიჭი იჯდა და ლუდს სვამდნენ, საუბრობდნენ, გიტარას ჩამოკრავდა ხოლმე ის მესამე და წაიმღერებდა ხოლმე. სანამ ამას ვაკვირდებოდი წამიერად გავითიშე, გონებაზე ამ ბიჭებიდან ერთერთმა

ცხოვრება ცეცხლის ალში (12 დასასრული )

აღწეროს,განგვიმარტოს და დაგვიხასიათოს,ზოგი სიყვარულს თავისი გამოცდილებიდან გვიხსნის და გვაზიარებს იმ სიყვარულს რასაც მან და მისმა მეორე ნახევარმა განიცადა,შეიგრძნო და ამ სიყვარულმა მისცა ძალა რომ ყველაფერი გადაელახათ,პატარა ტკივილები,დაბრკოლებები თუ

სხეულს თუ მომპარავენ,სული მაინც დამრჩება[5]

-აქ ხარ?-მამუკამ გამომხედა.როგორი კაცია ზოგჯერ თბილი,მაგრამ ზოგჯერ ისეთი მზერა აქვს,რომ შეგაშინებს..ისე ოფიციალურად მოგმართავს..მის ხმაზე მყიდველები მახსენდება ზოგჯერ აგდებულად,რომ შემომხედავდნენ და ერთ-ორ სიტყვას მომაძახებდნენ.

13 წლის ასაკში საკმაოდ თავისუფალი, ბიჭების მოყვარული და მიმნდობი გოგო

ვიცი, გამკიცხავთ და ამის ღირსიც ვარ, მაგრამ, მაინც გადავწყვიტე, გულწრფელად მოგწეროთ ყველაფერი. ის, რაც მე შემემთხვა, ალბათ არავის დამართნია. 13 წლის ასაკში საკმაოდ თავისუფალი, ბიჭების მოყვარული და მიმნდობი გოგო ვიყავი. ჩემი მეგობრები ძირითადად

სწერვა და ირონიული II(ისევ შენ)

რა არის ასახსნელი მე და საბა ვცეკვავდით თვალებში ჩავხედე და ჰოპ უეცრად ძალიან ცუდად გავხდი სულ ეს იყო ეხლა ძილს განვაგრძობ თქვენის ნებართვით... ძლივს წაილუღლუღა ანუკიმ და ბალიშის ქვეშ შეძვრა... -აუუ ეს კიდე დიდხანს არ ადგება წამო ქვემოთ ყავა

შურისძიებისთვის... (მეშვიდე თავი)

ლოგინზე ეგდო,და ხელებს ბალიშზე ძლიერად ურტყამდა.ასე ღამის 2-3 საათი იქნებოდა,კარები ფრთხილად რომ გაიღო,და სილუეტი ნელი ნაბიჯებით მოუახლოვდა საწოლს.-რატომ არ გძინავს? უკვე გვიანაა-ხრიწიანი ბარიტონი მოესმა ზურგს უკან,და ღრმად ამოისუნთქა,საწოლიდან

ზედმეტმა მორჩილებამ მარტო დამტოვა ცხოვრებაში – არც შეყვარებული მყავს

უკვე 30 წლის ვარ და სიცოცხლე მომბეზრდა – არაფერი საინტერესო და სასიხარულო არ ხდება ჩემს ცხოვრებაში. ვიცი, რომ ცოდვას ვამბობ, მაგრამ, ასეა. ყელში ამომივიდა ერთი და იგივე, სულ დათმობა, სულ უკან დახევა და ჩრდილში დგომა.

რადროს მეგობრობაა.. მიყვარხარ (სრულად)

ის დღე იყო, სამშაბათი, მაშინ 17 წლის ვიყავი. გადავწყვიტე რამე შემეცვალა ჩემს ცხოვრებაში. ავდექი და ჩემს ლამაზ ფრჩხილზე მუქი ლურჯო ლაქის ნაცვლად ღია კრემისფერი. კანისფერი ლაქი წავისვი. ჩემი თავით კმაყოფილი ვიყავი ჩემი გადაწყვეტილებით და ქუჩაში

ანგელოზებიც იძინებენ ღამით

ანგელოზებიც იძინებს ღამით ანგელოზებიც რეკავენ ზარებს თუ გაწყენინე რაიმე საქმით ნუღარ გამიღებ შენ გულის კარებს....