ლიზა ჯაფარიძე (ნაწილი 15)

-შენ ჩემთვის ბევრს ნიშნავ რატი, იმაზე მეტს ვიდრე ვინმე უცხო ადამიანი ჩემს ცზოვრებაში... შემოსული და დამკვიდრებული... შენთან ყველაფრის თქმა შემიძლია... მე შენ გენდობი და შენი მჯერა... მამამ რაც არ უნდა მითხრას...-ვიცი.. ერთხელ დაგინახე... ლიზა

ძველი ოცნებები ანუ პროფესიები

გაისმა ჰანგები,უცნობი ჰანგები...მე ჰანგებს ავყევი,ამ ჰანგებს ავყევი... სასაცილოდ არ გეყოფათ ალბათ,მაგრამ მე ვცეკვავ საკუთარ თავთან,ეს პროცედურა ჩემმა ფსიქოლოგმა მასწავლა,ამშვიდებსო,მაგრამ პირიქით,შენი მონატრება უფრო მომეძალა,მაგრამ ხომ იცი,ფსიქოები

ზღაპრის იმედად

მე მოგიყვები ზღაპარს.იმ ზღაპარს,რომელიც ჩვენ ცხოვრებაზე იქნება,ან ქალზე და კაცზე,ან უბრალოდ ადამიანებზე.ზღაპრებში ხომ სასწაულები ხდება,არიან დევები,ლაპარაკობენ ცხოველები,ფრინველები,ხეები,კლდეები,მოკლედ ყველაფერი შეიძლება მოხდეს ზღაპარში ისე რომ

ჩემი თუ არა აბა ვისი უნდა იყო?! (თავი 39)

ლექსომ სახლში შემიყვანა, თვითონ კი უკან გაბრუნდა. მე უბრალოდ ვიჯექი დივანზე, გაუნძრევლად, მხოლოდ დემეტრეზე ვფიქრობდი, ალბათ მომკლავდა რო გაეგო ვისთან ერთად ვიყავი, ისე რა ჩემი ბრალია ყველგან, სადაც რაღაც შარს ავიკიდებ ეგ თუა.სიმართლე რომ ვთქვა უკვე

ჩემი სვანური ოცნება-სრულად

სვანეთის ცივმა მაგრამ სასიამოვნო ჰაერმა კანი გამიყინა და თან გამითბო.კოშკზე როგორც კი ამიყვანა მთელი სვანეთი რომ დავინახეთ სახე გაბადრულები გავიჯგიმეთ ადგილზე-აქ ვარ არ მჯერა !!! - დავიყვირე ბოლო ხმაზე ხელებ გაშლილმა-ასე თუ მოგეწონა სვანეთი

უსინათლო ანგელოზი

ხანდახან ყველაფერი ერთად ხდება. იმ დღესაც ასე მოხდა. ცხოვრების ოღრო-ჩოღრო გზაზე ყველაზე ღრმა ნაპრალში ჩავვარდი და ამოსვლაში კი, რა თქმა უნდა არავინ დამეხმარა, პირიქით, უკანასკნელი ძაფიც, რომელსაც ვებღაუჯებოდი გაწყვიტეს.მაღვიძარამ არ დარეკა…კარში

დაუპატიჟებელი სტუმარი (8)

-მგონი, დროებით შენთან მოუწევს გადმობარგება...-წარბაწევით აღნიშნა ვაჟამ. „შარში ვარ“ გაიფიქრა ნაინამ და თავი სავარძლის უკან გადააგდო. უკვე ნატრობდა, როდის მოურჩებოდა ფეხი დაუპატიჟებელ სტუმარს და დაბრუნდებოდა სვანეთში!

ზღაპრული რეალობა (3)

მიმავალს თვალი გავაყოლე და ცოტა დამაკლდა ერბო კვერცი რომ არ გამექანებინა იმ გაშლილი მხარბეჭისთვის. საღამოს სახლში მისული,მთელი ღამე ჩემებს ვესაუბრე სკაიპით.თითქოს რაღაც მომენტში ისევ ერთად ვიყავით და მათ სითბოს რეალურად შევიგრძნობდი.-მენატრებით

ჩემი სული და გული ხარ კრეტინო(2)

გიორგიმ და მე მახოს გავხედეთ გიორგიმ მახოს ჰკითხა აბა ლექსი აწერაოო? მახოს თვალებით ვანიშნე რომ ლესის ამბავი დაემალა გიორგისათვის! ზარი დაირეკე გაკვეთილების მერე მახო გავიყვანე და ვუთხარი: -(მე) შეენ ნორმალური ხარ მახო? ხო დაგაფიცე რომ არ ეტყოდი

რიგითი საქმე, N101 (4)

–არა! – წამოიყვირა მარიამმა. – ამ კაბას არ ჩავიცმევ! – კაკის გახედა, რომელიც გაღიმებული უყურებდა და ტუჩზე ორ თითს იტარებდა. –მართალი ხარ, – დაეთანხმა ფიფია. – ზედმეტად მოკლეა ჯერ გაკვირვებულმა გაუსწორა მზერა მამაკაცს, მერე ჩაეღიმა და ისევ კაბაზე