მეორადი ბედნიერება [6]

სამარშუტოში უკან ისხდნენ, სამივე ერთად და თავს საუბრით ირთობდნენ. მშობლიურ სვანეთში მიდიოდნენ. ჩუმად მხოლოდ პირველი იჯდა. ფიქრობდა, ფიქრობდა ყველაფერზე, ლიაკოთი დაწყებული, ლიკოთი დამთავრებული.

მეცამეტე თვე (6)

მატათა? მან უბრალოდ ვერ გაუძლო კედელთან საწყლად ატუზულ საყვარელ სხეულს, ასე რომ თრთოდა და სწრაფად მიიჭრა მასთან. გულში ისე მაგრად ჩაიკრა მისი მთლიანობა გახადა.

ქორწილების ორგანიზატორი 13

კარიდან გამოვაბიჯე და იქაურობა მოვათვარიელე ოდნავ მოშორებით დავინახე ტაქსი და მისკენ წავედი, როცა უცბად დაიძირა და გაქრა იმ აგილიდა. მოშორებით მდგარი ნიკა დავინახე რომელიც იცინოდა და გავბრაზდი უკვე მერამდენედ მიკეთებდა ასე, ჩემთვის გავიფიქრე ახლა

The psychopath (III)

კარები გაიღო,ისევ ის თეთრი ხალათი,ამჯერად აღარ დაკვირვებია კეტრინი ვინ შემოვიდა,ზიზღით უყურებდა თეთრ კედლებს და სუნთქვის დარეგულირებას ცდილობდა. მერე,მერე ის მოხდა,რაც ალბათ არ უნდა მომხდარიყო. ან,უნდა მომხდარიყო.

ნიკუშა ყაზბეგის გოგო ხარ (თავი 1)

-ესეც ასე მოვრჩი ეხლა ნიასთან წავალ - ვთქვი როდესაც ჩემი ოთახის მოწყობას მოვრჩი ოთახის მოწყობას იმიტომ რომახალ სახლში გადმოვედით მე და ჩემი ძმა ის სანდრო დვალია მე კი ანასტასია დვალი. ვარ 17 წლის 11 კლასში. მყავს მხოლოდ ორი საუკეთესო მეგობარი ერთი

Butterfly ( I თავი)

მოგესალმებით , ძალიან მიხარია რომ დაგიბრუნდით ახალი ისტორიით, ეხლა მოგიყვებით ისტორიას, რომელმაც ბევრი რამ შეცვლა და არ გავს ეს ისტორია არავისას... მე ვარ მარიამ ტაბიძე , მყავს ძალიან ბევრი მეგობარი თუმცა მყავს არაბიოლოგიური და, ეს ის დაა რომელიც

პირადი მცველი [8]

–რა უნდა ბათუმში დავით?! ჭავჭავაძეების სახლის ეზოში იდგა დვალი და დავითს ესაუბრებოდა,მშვიდი ტონით,თუმცა გაბრაზება ყელზე დატყობოდა–დაბერილი ძარღვების სახით –მე რატომ არ შემატყობინეთ?იმ პატარა გოგომ როგორ გაგაცურათ ამხელა ხალხი! –თვითონ თქვა თქვენზე

სულის გავლით გულამდე 4

-ეს ერთი დღე აქ დარჩება (ექიმი) -კარგი (მე) ეს ერთი დღე მარისთან ვიყავი სავადმყოფიოში,მეორე დღეს სახლში წავედი უნდა გამომეცვალა და კარებთან საჩუქარი დამხვდა გაკვირვეული ვიყავი ვს უნდა მოეტანა, საჩუქარი ავიგე რა სახში შეედი,საჩუქარი რო გავხსენი შიქ

სადღაც გულის სიღრმეში (9)

თედოს წასვლის შემდეგ ნიას დავურეკე და ყველაფერი მოვუყები მერე ბავშვებმაც დამირეკეს მითხრეს რომ საღამოს ამოვიდოდნენ ჩემთან , დარჩებოდნენ და დილით ერთად წავიდოდით დასასვენებლად.. შემდეგ მამას დავურეკე - მა როგორ ხარ? მომენატრეე - მეც ძალიან პატარავ.

მე ის ბავშვობა მინდა...

მე ის ბავშვობა მინდა, ეზოში თამაში ბურთის, მე ის სიხარული მინდა, ეზოში ნასროლი გუნდის. მე ის დარდი მინდა, წუთში რომ ქრება გულში, მე ის ჩახუტება მინდა, სულ რომ შეგრჩება სულში. მე ის წყენა მინდა, გაბრაზებული მშობლის.