თეთრი ღამე (თავი 2)

მთელი ღამე ნიკაზე ვფიქრობდი აღარ მინდოდა მასზე ფიქრი ძილს დავაპირებდი თვალებს დავხუჭავდი და მისი სახე მედგა თვალ წინ მიხაროდა ... მიხაროდა ის რომ ასეთ ადამიანს შევხვდი თავს ვერ ვთოკავდი ... გათენდა დილა ისევ ღრუბლებში დავფრინავდი ესეთი ბედნიერი

***

რა გულით, ანდა რა ენით ამბობთ სიბილწეს, საოცარს, ბიჭებო! როგორ იმეტებთ დედას - ხატსა და სალოცავს, მარილს რად აყრით სამშობლოს, ისედაც გახსნილ ჭრილობას, კარგი დედ-მამის შვილებო, რად გინდათ ს შვილობა. უჭირავს კბილებით!

ორი ჭიქა ვისკი (4)

მელანდება. მგონია რომ რეალობაა, მაგრამ ვგრძნობ რომ მელანდება და იმასაც ვგრძნობ რომ ძალა აღარ მაქვს. გული მიმდის. მუხლები მეკეცება და ყიფიანის ხელებში უგონოდ ვიკეცები. მერე მეღვიძება. სრულიად უცნაურად მეღვიძება. ნიას აქ რა უნდა?! -მადლობა ღმერთს!

მაინც მაგარი სიყვარული გცოდნია. (ნაწილი 2) 6

-კაი გელოდები.- უბრალოდ ყველაფერი ისე მალე მოხდა, ვერც ვასწრებდი გაანალიზებას, ცოტახანი თვალები დავხუჭე და ყველაფრის გახსენება ვცადე მაგრამ ამაოდ, იქნებ არც ვყოფილიყავი ფეხმძიმედ მაგრამ დათო მაინც ვიცი როგორიცა თავის გაფუჭებულის გამოსწორება უყვარს,

ალექსანდრეს ალექსანდრა შეუყვარდა (თავი I)

აპრილი იყო. მახსოვს როგორ ციოდა. გარეთ ცივი ქარი ქროდა. მე სახლში ვიჯექი, გვერდით ყავის დიდი ჭიქა მედგა და თუ სწორად მახსოვს ემილი ბრონტეს ,,ქარიშხლიან უღელტეხილს'' ვკითხულობდი. მაშინაც და ახლაც ჩემთვის საუკეთესო განტვირთვა კითხვა იყო და თავისუფალ

სიყვარული ჩააბარებს გამოცდას (1)

დილით ქუხილმა გააღვიძა გიჟდებოდა წვიმაზე და ნაცრისფერ ცაზე. მობილური აიღო და ნიას დაურეკა "წავიდეთ რა დღეს ნიი" "წვიმს?!" "კიიი" გაიწელა ანუკი -გთხოვ წამო რა, მარტო არ გამიშვა "ნახევარსაათში მზად ვიქნები" იყო პასუხი. გიჟდებოდა ნიაზე ზუსტად იცოდა

სოფო ახვლედიანი (2)

უკაან არც გაამიხედია ისე ჩვჯექი ტაკსში და ისე წავედი სახლში. მეორე დღეს სკოლაში სკეიდით მომიწია წასვლა გამიმართლა რომ კარგი ამინდი იყო. სახლიდან გავედი სკეიდი ვისროლე გავიქეცი ძედ შევახტე და დაგმართზე ვეშვები გაძფხულის სასიამოვნო სურნელმა დამკრა

კიდევ ერთი მთიელი ? ნაწ1

-რა ლამაზი დღეაააა,რა ნათელი მზეააა იმიტომ რომ დღეს სალომეს დაბადების დღეაა -მთელი ხმით ჩარახუნებული სიტყვები მესმოდა ოღონდ ბუნდოვნად და ბალიშს ვეძებდი ,რომ როგორმე თავზე გადამეფარებინაა ,მაგრამ მერე უცებ გამახსენდა და წამოვფრინდი -დედუუუუ , დედუნა

ოთო გურგენიშვილი - მიყვარხარ (სიცილიური აქცენტით)

ვენეციაში რომ ვსეირნობდით, ჯანკო ბარონის ფუნჯით მოგხატე. სიცილიელი მხატვრის პალიტრით, ტუჩებს,კოცონის ალი მოვხადე. ვიწრო ქუჩების ჯებირთა ხაზი, გამოეკიდა ნავებს სვიარებს, თოლიამ ფრთები გაშალა ნაზი მენიჩბე ცაში,ნიჩბით სრიალებს.

ნამდვილი მეგობრობა შეუფასებელია

ადამიანის სული გაცილებით უფრო მძიმეა ციდრე სხეული.,იმდენად მძიმე რომ ერთ ადამიანს მისი ტარება არ შეუძლია,ამიტომ ვიდრე ცოცხლები ვართ ერთმანეთს ხელი უნდა შევაშველოთ და ვეცადოთ როგერმე უკვდავყოთ ერთმანეთის სული-ნოდარ დუმბაძე