წვიმას თუ არა თავს წშეგაყვარებ (13 თავი)

"არაფერია იმაზე უარესი, როცა გრძნობ, რომ არავის აღელვებს შენი არსებობა, არავის აინტერესებს შენი შეხედულება ცხოვრებაზე, რომ სამყარო უშენოდაც მშვენივრად გააგრძელებს სიარულს და შენი არარსებობა ოდნავადაც არ შეაკრთობს"ამოდიოდა და ჩადიოდა მზე... მიდიოდა

ღრუბლებში[2]

ადამიანი ცხოვრების რაღაც გარკვებულ ეტაპებს გადის.ყველაზე მნიშვნელოვანი ეტაპია:''გერქვას მშობელი''.რა თქმა უნდა ყველა ნორმალურ ადამიანს უხარია ახალი სიცოცხლის დაბადება,მაგრამ ადამიანები იმ შეგნებამდე ვერ მივდივართ,რომ ბავშვს კარგი აღზრდა

ბავშობიდან მოყოლებული (თავი 5)

გიოს ბავშობიდან ვიცნობ. იკასთან ერთად იყო ხოლმე.არანაკლებ მიყვარს იკაზე.ძმად მიმაჩნია და თვითონაც დად მთვლიდა. ამიტომ მალევე ავდექი.დავიბანე მოკლე შორტი,მოკლე ზედა თმები მაღლა ავიწიე და ჩავედი. ბიჭები მოსულები დაგვხვდნენ -ჩემი გიოოო მივახტი

თეთრი ღამე

-მმ.. არაფერი უბრალოდ წინ უნდა იხედო და დააკვირდე ვინმეს ხომ არ ეჯახები. გავიღიმე და უკან გამოვბრუნდი მაგრამ წინ მაინც მისი სახე მედგა ლანამ შემნიშნა და მკითხა რა ხდებაო მაგრამ მე არაფერი მითქვამს.. მეორე დილით თავს შეუძლოდ ვგრძნობდი ალბად იმიტომ

გრძნობები შიშის გარეშე

ალბათ დამეთანხმებით რომ ძნელია სახელგანთქმული მოსამართლის და ადვოკატის ქალიშვილი იყო, აუცილებლად საჭიროა სამართლის ცოდნა,მე ჩემი მშობლებისგან განსხვავებით სხვა პროფესია ავირჩიე, ვფიქრობ ბიზნესის მართვა შესანიშნავი პროფესიაა,

თუ გსურს იცოცხლო! [1]

ჰაერში გაზაფხულის სურნელი ტრიალებდა, რომელიც ჯერ არ ჩანდა, მაგრამ იგრძნობოდა, რომ მალე შემობრძანდებოდა მთელი თავისი დიდებულებით. მას უყვარდა დღის ამ მონაკვეთში სეირნობა, მზის ჩასვლისას. ამ დროს ქუჩაში ფარნების შუქი უფრო გამჭვირვალე ხდებოდა. ასეთ

მარტო ჩემი(2)

-ხო ვიცი! მოიტყუა ლიზამ და შიშველი აეკრო ნიკას.. ვნებიანად აკოცა, ნიკამ მაღლა აწია და ლიზას ფეხები წელზე შემოიწყო, იქვე მდგარ საწერ მაგიდაზე შემოსვა.. და წარმოიდგინეთ რა ხმები გამოდიოდა ლიზას სახლიდან სიამოვნებისგან კიარ კრუსუნებდა ბოლო ხმაზე

ალბათ არაფერი

ქუჩის მოპირდაპირე მხარეს მდგომი ორი სხეული და შუაში უემოციოდ ჩავლილი ადამიანობა. დღესაც უცნაური სიმპტომები მაქვს: ყოველდღიურობად ქცეულ ხასიათში გრძნობების ნაკლებობა, თვალების ტკივილი უმიზეზოდ და მე ამას უფრო მზერის ტკივილს დავარქმევდი. ცხოვრება

მოულოდნელი დასასრული (10)

სრულ მდუმარებაში გაატარეს მთელი საღამო, უფრო სწორად უსიტყვოდ... თორემ საუბარს მაინც ახერხედნენ... თვალებით... ოთო ნინუცას თბილად უღიმოდა, ეს უკანასკნელი კი ნაზად აფახულებდა თვალებს. ნიკა კი ეშმაკურად უღიმოდა ქეთევანს, თანაც თვალს არ აშორებდა,

შენ ჩემი ხარ ლამაზო!... დ ა ს ა ს რ უ ლ ი

ერთ საღამოს დემე სამზარეულოში ჩავიდა მარიამმა სთხოვა ოთახის ტემპერატურის წყალი ამომიტანეო ...დემეც ჩავიდა ერთ ორ წუთში მარიამის განწირულმა ყვირილმა აიკლო სახლი ..როგორც სჩანს მარიამს მშობიარობა დაეწყო..ხელშიაიტაცა და პირდაპირ საავდმყოფოში