დაბრუნებას გილოცავ ეილინ (The End)

ორაზროვანი პასუხი გავეცი და გვერდი ვიცვალე, მათაც აღარ შევუწუხებივარ კითხვებით ოთახი დატოვენ და გავიდნენ. ორი დღე ოთახიდან არ გამოვსულვარ, არა იმიტომ რომ რეზის ,,ვგლოვობდი“ უბრალოდ ყველანაირი სურვილი ჩამიკვდა, ხომ შემეძლო თბილისში წავსულიყავი და

ჩემი მწვანეთვალება (3)

ელენას მოსვლამდე დრო რითი გამეყვან არ ვიცოდი ხან რა გავაკეთე ხან რა ბოლოს facebookზე შევედი სადაც მეგობროის მოთხოვნა მქონა მოსული გავხსენი და საბა დამხვდა, შევედი და მისი პროფილის დათვალიერებას შევუდექი... ლუკას მერე ყველაზე სიპმატიური ბიჭია ვინც

სოფო ახვლედიანი

-კაი რა ხომ იცით როგორ მიყვარხართ ყველა ესე ადვილად ვერ დაგივიწყებთ.კაი თქვენი ხათრით დგეს როგორ ცუდათც არ უნდა ვიკო წამოვალ თქვენთნ ერთად პროსთ კაფეში დავსხდეთ ჩემ სახლთნ ახლოს.-კაი უთხრა კესომ.მისკენ გაიწია, მთელი ძლით ჩეხუტა და თვალიდან გზა

მაინც შემიყვარდი 6

და როდისაც იხსენებ როდის დაიწყო ეს ყველაფერი, აცნობიერებ რომ ეს იმაზე უფრო ადრე დაიწყო ვიდრე გეგონა, ბევრად უფრო ადრე და ამ მომენტში ხვდები, რომ ზოგიერთი რამ ცხოვრებაში ერთხელ ხდება.. არა აქვს მნიშვნელობა რამდენად ეცდები ამ გრძნობის დაბრუნებას, შენ

გაზაფხულს გავცვლიდი შენს ერთ კოცნაში ... 10

- უკვე გითხარი რომ სულელი ხარ? -მისი სიტყვებით აფორიაქებულმა ვუთხარი და სასაცილოდ გავხედე -კი დაახლოებით 5 წუთის წინ - თვითონაც შემომხედა და გამიცინა. უბრალოდ მხრით ვეხებოდი და მისგან წამოსული სითბო მაინც ძალიან მათბობდა -კარგი მაშინ კიდევ

ჩემი გულის ქურდი ხარ 15

მალე თვითმფრინავში ვიჯექით.თვალები ჩამიქრა და თითქოს რამოდენიმე სააათში დავპატარავდი.სავარძელზე მოკუნტული ფანჯარაში უიმედოდ ვიყურებოდი ,როცა მიწა ნელნელა ჩემს თვალთახედვას დაშორდა....თვითმფრინავმა აფრენა დაიწყო....სიფრიფანა ტანს და მეც მთლიანად

შურისძიება (2)

არ ვიპოვი...ავდექი, საუზმე მივირთვი და გარე სამსახურის საძებნელად წავედი, პირველად კაფე შემხვდა, თუმცა მე იქ ვერ გავჩერდებოდი, სიბინძურე, სასმლის სუნი და ლოთები, იქიდან გამოვიქეცი, ორი უშედეგო სამსახურის მერე მარკეტს მივადექი, თუმცა ბიჭი ზურგით იყო

ოდესმე გიყვარდი? -ალბად კი! (თავი 3)

15 მარტს საბას დავშორდი და ბექასთან გავაგრძელე ურთიერთობა. ის 18 წლის ქერა, ცისფერთვალება იყო..როდესაც დავურეკე და მისი ხმა გავიგე ტანში ჟრუანტელმა დამიარა... ვერაფერს ვამბობდი , რამოდენიმე წუთში კი გავთიშე.. -ვაიმე ანასტასია მიშველეე! -რამოგივიდა?

-ეს ომია? -სულაც არა ეს ჩემი ხასიათია - 5

რომ ჩავედი ნიკასთან მივედი მას არაფერი უკითხავს უბრალოდ მაგრად ჩავეხუტე და უსიტყვოდ მიხვდა რომ რაღაც ისე არ არის როგორც უნდა იყოს დავსხედით და ვლაპარაკობდით უამრავ რაღაცაზე ვისაუბრეთ.

უშენობა

არ შემიძლია სუნთქვის გარეშე, არ შემიძლია მე შენს გარეშე, არ შემიძლია განდევნო ფიქრები, არ შემიძლია უარყო შენი სახელი. არ შემიძლია მუდმივად ფიქრი თუ როგორ მიდი ხარ და მტოვებ მარტო მრჩება მოგონება წარუშლელი შენი ღიმილის და შენი სახის. ზოგჯერ მგონია