შავი ქორწინება (თავი 2)

იქვე სკამზე ჩამოვჯექი და ტირილი დავიწყე ასეთ მდგომარეობაში არასდროს ვყოფილვარ არჩევანს ვერ ვაკეთებდი. ტელეფონი ისევ აბზუილდა ამჯერად საბა იყო.

შემიყვარე... /7/

არანაირი ემოცია თორნიკეს თვალებში არ ამოიკითხებოდა, მძიე ჩანთებს ხელი დაავლო და ჩემს წინ წავიდა, მიდიოდა და ისე მიქონდა ჩემი ჩანთები თითქოს უახლოესი მეგობარი ყოფილიყო და ჩემი დახმარება უნდოდა. ერთ ლიფტში ვიყავით და ავტოსადგურზე ჩავდიოდით.

პროფესია ალფონსი (22)

ისეთი აღელვებული ვიჯექი მანქანაში, ნამდვილად არ ვგავდი ჩემს თავს. ნერვიულად ვიკვნეტდი ტუჩს, რომლის კუთხეც საგრძნობლად მიცახცახებდა. თვალებდაჭყეტილი დაძაბული ვიყურებოდი წინ მძღოლის სავარძელს ქურდულად ამოფარებული და ვცდილობდი, რომ მამაჩემის

ნაკრების გული (თავი 3)

- დინამო სხვა სამყაროა... ის ფერები, რომელიც იქაა, სხვაგან არსად არ არის. სხვანაირად ხედავ და მერე, სხვანაირად გრძნობ.

შავი ქორწინება (თავი 2)

საბას დავურეკე მინდოდა ამ სტრესულ გარემოს ცოტა გავცლოდი მალევე შევხვდით. - მუშაობა დავიწყე. მითხრა გახარებულმა.

შემიყვარე... /6/

მზის სხივებმა თვალი მომჭრა, პირველ რიგში ტელეფონზე საათი შევამოწმე, ჯერ ახალი გათენებული იყო.  გიორგის მკლავებიდან სხეული გავითავისუფლე და ფეხზე მშვიდად ავდექი. ხო გიორგის მკლავებიდან, დიახ გიორგი ის ბარმენია ასე ხშირად, რომ სძენდა ფერებს ჩემს

პროფესია ალფონსი (21)

ცხოვრება უკეთესია, როცა სიყვარულის სხივითაა გამთბარიო". მართალია, სულ სხვა თვალით შევყურებდი თითოეულ გადადგმულ ჩემს ნაბიჯს თუ ქმედებას. გუჯას გამო მიხაროდა ყველაფერი და მასთან მოსალოდნელი შეხვედრები თუ საუბარი, ან უბრალო მოწერილი "როგორ ხარ"

შავი ქორწინება

როცა ბავშვი ვიყავი არასდროს მჯეროდა იმ გამოთქმის ერთ წამში ყველაფერი იცვლებაო, მაგრამ 18 წლის ასაკში ეს სიტყვები ზედმიწევნით ამიხდა.

Silhouettes in the city

წუთების უაზრო ცვეთა და ქალაქის ქუჩებში ხეტიალი ჩვევად გექცევა და მიხვდები, რომ სადღაც შენც ყველაზე ბნელი აჩრდილი ხარ, შენობებს შორის გზააბნეული დაეხეტები და საკუთარი შეშლილი სახის ხარჯზე იშორებ ყველა სულიერს, მათთვის ხომ ცოტაც საკმარისია, რომ

პროფესია ალფონსი (20)

კიდევ რაღაცის სათქმელად დავაღე პირი, მაგრამ ტუჩებზე მიიდო თლილი თითი და ამით მაჩვენა, ჩუმად იყავი, შენი ხმა აღარ გავიგოვო. გავჩუმდი კი, მაგრამ შინაგანად ახმაურებულ სულს და ათას კითხვას, რომელიც თავში მიტრიალებდა და მოსვენებას მიკარგავდა, ვერაფერს