გიჟების სამყარო (მეშვიდე თავი)

წამოდგააა და ღიტინი დამიწყოო.... ჩემს სიცილზე აბაშიიძესაც ეცინებოდა.. მერეე შეწყვიტა ღიტინი.. დაა გვერძე მომიწვააა და ვარსკვლავების ყურებით ვტკბებოდით.... ცოტახანში თაკოს ყვირილი გაისმა რომ ყველა მაგიდასთანნ მივსულიყავით...

ერთადერთი ხარ (თავი 6)

ვიგრძენი სიმსუბუქე, საყვარელი საწოლი და საყვარელი მამაკაცის სურნელი ეს ბოლო იყო გავითიშე და ძილის სამყაროში გადავეშვი. კარგად გამოძიებული ვახელ თვალებს და თაროზე მოწიკწიკე საათს მივშტერებივარ

ნაკრების გული (თავი 14)

- მივდივარ - ერთი ნაბიჯით იხევს უკან- ისე, ანუშკი... - ისევ ბრუნდება უკან- იცოდე მის თამაშზე თუ აისახა პასუხს მოგთხოვ. - კვლავ სიცილით ემუქრება.

წერილი #1

ეძღვნება იმ ერთადერთს თავი იმ დონეზე შემაძულა, რომ ასჯერ მეტად შემიყვარდა... მისმინე, ხელი არ ჩაიქნიო, ჩემო ლამაზო, ეს ყველაფერი ღირდა... ღამე, იმ უაზრო ღიმილისთვის ღირდა.

"მეფე"

-გუ-გუ, გუ-გუ,-ჩემმა მბრძანებელმა პატარა სარკმელში ორჯერ გამაყოფინა თავი.მობეზრებული ხმით შევასრულე დავალება და სწრაფად შევხტი შიგნით.

ერთადერთი ხარ (თავი 5)

წამოდი სანამ გაწვიმდება ვისეირნოთ.-მანქანის კარი გამიღო და საყვარლად გამიღიმა.შემოდგომა საგრძნობლად დატყობოდა ბუნებას .მშვიდი გარემო იყო.არანაირი ხმაური.მხოლოდ ჩვენი ფეხის ნაბიჯების ხმა არღვევდა ამ სიმყუდროვეს

ზღვარს მიღმა (თავი მესამე)

ნორა ნიკაპზე ხელებდაყრდნობილი უხმოდ შესცქეროდა როგორ ალაგებდა მაგიდაზე ჯეისი სხვადასხვა სახის პროდუქტს, იღიმოდა და თან მხიარულად ღიღინებდა, უცნაური იყო ასეთი ჯეისის ხილვა, ღია ცისფერი მაისური, ფერადი შორტი და სანდლები ეცვა, ცოტაც და ნორა იფიქრებდა

სათაურის გარეშე 17

-ძალიან რთულია დავადანაშაულო ვინმე, როდესაც ფაქტობრივად არაფერი მახსოვს მათი მონაყოლიდან. ისე კი, ძალიან უცნაურ ვარსკვლავზე დავბადებულვარ. ჩემი თავი არ მეცოდება, მაგრამ ვფიქრობ, რომ საკმაოდ ტრაგიკული პიროვნება აღმოვჩნდი. იქნებ ცუდ ამბებს მაგნიტივით

ერთადერთი ხარ (თავი 4)

-არა მინდა...მას ძალიან გავხარ,ჩემს დას ძალიან გავხარ.ვიცი სიგიჟეა ,მაგრამ ასეა.მანქანაზე შეყვარებული იყო.ზუსტად დღევანდელი რიცხვი იყო,საშინლად წვიმდა,საღამოს გვიან გავიდა მალე მოვალო,მაგრამ არ მოვიდა ,არ დაბრუნდა გესმის.დამტოვა სულ მარტო.არ

harry wolf /4/

დაახლოებით ორმოცდაათი წლის წინ, გვიან ღამით, ბარიდან გამოსული, ქუჩაში მოზარდი ვამპირისა და ახალგაზრდა გოგონას სისხლით სავსე სურათს რომ გადავაწყდი ჩემში ჰამანურობამ იმაზე მეტად გაიღვიძა ვიდრე მანამდე