ლანგრით მორთმეული ( თავი 15)

როცა უსიტყვოდ გესმის... როცა მის გარეშე გატარებული ყოველი წამი ფიზიკური სიცხადით გტკივა. - საკუთარ ხელებს დავაკვირდი. - ოღონდ ეს თანდათანობით არ მოდის, თავიდანვე ასეა... როგორც კი თვალებში პირველად ჩახედავ და სიმშვიდეს იპოვი, მერე ამ სიმშვიდის

ვნების სურნელი #1

ყოველთვის მომწონდა, ღამით, ქუჩიდან ყვითლად განათებული ფანჯრების ყურება. არვიცი რა ტემპერატურაა შიგნით მაგრამ ყვითელ შუქს სითბოს იერი მოაქვს. განსაკუთრებით კი მაღალი კორპუსები მომწონდა, ბევრი ასეთი ფანჯრებით. თითოეულ მათგანში სხვადასხვა ამბავი და

ფული,სიყვარულის სანაცვლოდ (ნაწილი14)

გამარჯობა,მე თამრი ვარ. -გამარჯობა, სერიოზულია რამე? -თქვენ მდგომარეობაში ხშირია ეს,ჰემოგლობინი გაქვთ დაბალი, წამობრძანდით ექოსკოპია, უნდა გავაკეთოთ.

მე გირჩევ შენ (თავი 1)

უკვე ისმის ხალხის განწირული კივილი და ხმაური ... თავს ვამშვიდებ რომ ყველაფერი კარგად იქნება... მაგრამ ჩემმამდე მოსვლა არცისე ადვილია მე ხომ მანქანას კედელზე ვყავარ დაჯახებული და ბალიშიშია გაშლილი რომელსაც შუაში ვყავარ

ზამთრის ზღაპარი (სრულად)

-ოდესმე მომიტყუებიხარ? -მკითხა სიცილით -თუ გავითვალისწინებთ იმას, რომ მეორე დღეა რაც გიცნობ, არა -ჰოდა ეგეც პროგრესია -სიცილით ჩამომადო მხარზე ნიკაპი -ახლა კი გულწრფელი კონპლიმენტის დრო მოვიდა -ანუ? -ანუ ის, რომ გულწრფელად უნდა მითხრა ის, რისი

ღალატი

საუცხოოა ახლე შენი სახის ყოველი ნიღაბი, როცა მოიცლი და ისევ გამშვენებს...შენი სხეულის ნაწილების ნეტა რომელი მიყვარდა, ასე მაგრამ ყველა მოსპე გათელე. ასე უაზროდ არეკლილი სხეულის ფონზე,გზებზე დადიხარ, დაგტრიალებს

გერგეთისკენ მიმავალნი (სრულად)

- თქვენ აქეთ მობრძანდით. - მიუთითა სახლის კარისკენ. - ზვიად გთხოვ... - ნუ გეშინია. - არ დაამთავრებინა ზვიადმა, მზერა აარიდა და ზვიადს შეხედა. - სახლში შებრძანდით, სიტყვას გაძლევთ ბიძათქვენი უვნებელი გამოვა იქიდან.

ლანგრით მორთმეული ( თავი 14)

სიცივისგან აკანკალებულს მეღვიძება. საწოლში მარტო ვწევარ და სველი თმა საბნის ნაცვლად მაქვს დაფენილი. მაშინვე მობილურს ვამოწმებ, ღამის ორი საათია, არანაირი გამოტოებული ზარი ან გაუხსნელი შეტყობინება...

ფული,სიყვარულის სანაცვლოდ (ნაწილი13)

-ნანა სად არის? დაიჭექა მამას ხმამ. -წავიდა, რა მე მცველად ამიყვანეთ და არ ვიცოდი? მამამ იარᲐღი მოუქნია სახეში, გოჩას ცხვირი დაუზიანდა და სისხლი ნიაღვარივით წამოუვიდა. -მაგრამ მამა ის თვითონ მაფრთხილებდა, აქედან თუ გავიდოდი, მგლების ლუკმა

გმირებს ♥︎!

მიდის, ეს გული ღვარძლით ევსება, დაუცახცახებს ტუჩები ბრაზით, იცის რომ ამ დღეს, ის აქ მოკვდება, მაგრამ არ გარბის მშიშარა აზრით...