ჩემზე უნდა დაგელაპარაკო... (თავი4)

"თომას შეყვარებული ჰყავს. რამოდენიმე დღეა, რაც ვიცი. თავად მითხრა და თან ყოველ წამს იმას მეკითხება, ვიეჭვიანე თუ არა? საშინლად მაღიზიანებს. მგონი, შეყვარებულიც იმიტომ გაიჩინა რომ მე ვიეჭვიანო?! რა ეგოისტი ვარ, თავი ვინ მგონია? მაგრამ ასეა, ის უფრო

შენთან ერთად I ნაწილის გარგძელება

"თუ ადამიანი გიყვარს, გიყვარს ისეთი როგორიც არის და არა ისეთი,როგორიც გინდა რომ იყოს" ლევ ტოლსტოი

ნაცრისფერი {14}

საავადმყოფოს დერეფანში იატაკზე მჯდომს სახე ხელებში ჩაერგო, კედელს წელით ეყრდნობოდა და ირგვლივ მყოფების საუბარი ბუნდოვნად ესმოდა. გული იმაზე ნელა უცემდა ვიდრე შესაძლებელი იყო, კადრები გონებაში გაუჩერებლად ტრიალებდა, თავი სტკიოდა ყურებში წუილის

ახალი სიცოცხლე II-თავი

გაიარა ემოციურად გატარებულმა ერთმა დღე და ღამემ ცივ შენობაში.არ ვიცოდი, კიდევ რამდენს ხანს გასტანდა ჩემი იქ ყოფნა. წუთებს, წამებს და საათებს ვითვლიდი.

შეჯახება ზევსთან (თავი 14)

-ჯანდაბა ჯერ ადრეა_თვალები მოიფშვნიტა ნინიმ და კარების ძიება დაიწყო.-გოგოებო ასე ნუ ზიხართ, რაღაც მოვიფიქროთ, იქნებ გავაღწიოთ, იმედია სადმე მოსახლეობა იქნება და ვინმე მიაღწევს ფეხით.

საბაჰ' ისეული (სრულად)

ყველას გაოცება გვეკერა სახეზე, ვერავინ მივხვდით რა მოხდა, რატომ დაეტაკნენ სიმშვიდეზე შეყვარებული კაწია და ,, გოგოს ცუდს არაფერს ვაკადრებ" თორნიკე, მაგრამ ვერც ხმას ვიღებდით, რომ გოგონასთვის ინფორმაცია გამოგვეძალა.

შემიყვარებ! 2 თავი

ალექსანდრე თვალებში დაჟინებით ჩააცქერდა დაბნეულ გოგონას, მარიანამ იგრძნო მისი ეს გამომწვევი მზერა და თვალი გაუსწორა მის ნაცრისფერ სფეროებს

ცეცხლი აინთო, თამაში დაიწყო

-კარგად, თებე, შენ როგორ ხარ?-უთხრა ლეამ, როდესაც ანეს სახეზე „მოვკლავ, სულ ერთია“-ამოიკითხა. -რავი, აი, საოცრად. ახალი გადმოდის და მიხარია. სასტავი გავმრავლდებით. უეცრად, კარი ხმაურით გაიღო და საკლასო ოთახში, დაჩი შემობრწყინდა.

შეგიძლია...

ყოვეკთვის შეგიძლია, ახლად რომ დაიბადო და ყველა შეცდომა გულით რომ გაიაზრო.

შიში პატივისცემა და სიყვარული {ნაწილი 2/13}

ხშირი ტყისგან მიტოვებული, ბედის ანაბარად დარჩენილი, თხილის ხის ძირი იყო და ზედ ორ მოზრდილი ღეროს გამო შეჩერდა, თუმცა რამდენი ხნით არავინ იცოდა..