მზისფერი {სრულად}

თითები შეახო ოქროსფერი ასოებით ამოტვიფრულ სათაურს „მზისფერი,ლენა“ -ჩვენი გზა დიდია , მათაც გადავეყრებით ჩემო მზისფერო ! -შენ ჩემი სულის ყველაზე ნათელი ფერი გაქვს ქალღმერთო მოგონებებით სავსე მანქანა დიდხანს მიუყვებოდა გზას , წიგნი კი პირველ

ოცნების სორო

რას არ ვედები ... უჩვეულო ცხოვრებით ვცხოვრობ,რჩევებს ვიძლევი სხვის კარზე და თავად ვარ ცუდად.გამოვიგონე ჩემს სხეულში პატარა სორო,სადაც ჩემს ნაცვლად არსებობ და ჩემს ნაცვლად სუნთქავ.გამოვჩნდები

სიყვარულს დიდხანს უნდებიან

საღამომ მომიტანა სტრიქონები, ლექსებიც თავისით ბრუნდებიან... გუშინ კი ისევ იმას ვიგონებდი სიყვარულს დიდხანს რომ უნდებიან..

როცა გიყვარს, ცა სულ სხვა ფერია ( ნაწილი 4)

შეირგე, ეს ცხოვრება დაო, შეირგე. მიეცი თავს უფლება, რომ გაიხსნა, დატკბე ურთიერთობებით, არ გამოვა, არაუშავს. - მართალია, კესანე, სარა. - ხელი ხელზე მოუჭირა მეგობარს, - გთხოვ, ყველაფერზე ნუ იძაბები, იქნებ არაფერია, ჩვენ გველანდება და მას მხოლოდ

“მოდი ვითამაშოთ” 2 თავი

-ნუ ნერვიულობ ყველაფერს მოვაგვარებთ, მცირედ ინფორმაციას ხომ მაიმც მიიღებ. -არ მინდა მცირედი, თუ საჭირო იქნება თვითონაც დავიწყებ თამაშს. სიცოცხლის ფასად რომ დამიჯდეს მაინც გავარკვევ ყველაფერს... ხმა ისე მიკანკალებდა სიტყვებს ძლივს ვაბამდი ერთმანეთს.

სასრულეთი (თავი VIII)

კაცობრიობის მარტივი საყოფაცხოვრებო გამოგონებებიდან თუ რაიმეა აღსანიშნავი, ეს პირველ რიგში შხაპის ყურმილია. მეტისმეტადაც კი კარგი გამოგონებაა შხაპის ჭავლი. ერთნაირად შეგიძლია გაუზიარო, როგორც ბედნიერი ემოციები, ასევე დარდი და წუხილი. როგორც სიმღერის

რა გვჭირდება ყველაზე მეტად?

როგორი ბანალური კითხვაა არა? რა უნდა გვჭირდებოდეს? ალბათ,ძალიან ბევრი რამ განსაკუთრებით კი უხილავი ნივთები.ალბათ ის იცი,რომ ყველას გვჭირდება ერთმანეთთან ურთიერთობა,მნიშვნელოვანია ის,რომ საზოგადოებაში ვიყოთ გარკვეულნი.გვჭირდება უბრალო სიტყვები,თბილი

როცა გიყვარს, ცა სულ სხვა ფერია (ნაწილი 3)

ხოვრება ბევრ იმედგაცრუებას გვპირდება ხოლმე, როცა გგონია მწვერვალს იპყრობ, ერთი არასწორი ნაბიჯი და მთელი ძალით ძირს ენარცხები. დამარცხება, იმედგაცრუება დიდი ტკივილია, მაგრამ თუ ძლიერი ხარ, ამაყად, წამოდგები და სვლას წარმატებისკენ ისევ დაიწყებ,

“მოდი ვითამაშოთ” 1 თავი

შემოდგომა და საშინელი, უჟმური, ცივი ამიმდები სამყაროში ყველაზე მეტად მაღიზიანებს. თავისუფლად შემიძლია ვთქვა, რომ სიცივე ჩემი ერთ-ერთი უსუსტესი მხარეა, როცა მცივა, უკონტროლოდ პანიკური და არაადეკვატური ვხდები.

უსასრულო იმედი

დილის შვიდის ნახევარია, მე კი ვდგავარ სარკესთან გაშეშებული და ვუყურებ სხეულს, რომელიც დარწმუნებული ვარ, მალე მიებარება ცივ მიწას. მეშინია. კი, მეც მეშინია, მეშინია რომ ვერ შევძლებ ყველაფრის მოსწრებას და მასთან შეხებას, ბედნიერებას.