მანგო და შავი კატა {სრულად}

"- არა, ჩემი ფორთოხლისფერი კანი არა ოღონდ! - თურმე გემრიელი ყოფილხარ... - თავი დამანებე... - მთხოვე... - გთხოვ..."

პრობლემა იწყება შენით.(ნაწილი 1)

სხვისი აზრით,ქეითი გულუბრყვილოა,ნაზია,დაუცველი ქალიშვილია. მაგრამ ერთ დღეს ქეითი საპირისპიროს დაამტკიცებს,როდესაც სხვა გზა აღარ დარჩება და მოუწევს თავი სულ სხვა ადამიანად და სრულიად საპირისპიროდ გაასაღოს.

სხვისი ცოლი (15 თავი)

თვალცრემლიანი ნათია გულში ჩაიკრა ლაშამ და დიდხანს იდგენენ ასე ზღვისპირას, ლაშას სხეულიდან წამოსული სითბო სულს უმღვრევდა ნათიას

მორბიუსი

სიყვარული,სისხლი,ომი,ვამპირი ი,ზებუნებრივი არსებები,საიდუმლოებები,როგორ შეეგუება ამ ყველაფერს ებიგეილლ?როდესაც სამყარო სადაც ცხოვრობდი თავზე ჩამოგენგრევა,რაც იცოდი ყველაფერი ტყუილი იყო.....

შემიყვარდები

“სიყვარულმა გული დამწვა სილამაზემ თვალები. გუშინდელთან შედარებით უფრო შემიყვარდები. ალბათ როცა დაგინახავ კვლავაც მომენატრები.

ოჯახის მსგავსი {2}

რთული აღმოჩნდა ემოციების შეკავება მაშინ, როდესაც თხელი კედლის მიღმა მოქცეული ბოროტება, ნებისმიერ წუთს მზად იყო თავს დამტეხვოდა და მშვიდი წუთები კოშმარად ექცია.

უარყოფილი (თავი 5)

ვიდეო იწყება, ჯერ მხოლოდ გარემო ჩანს, ხელებს ძლიერად ვკრავ. ეს ადგილი, ეს სარდაფი. წარსულში ვბრუნდები. ნათლად ვარჩევ ზურას სახეს, რომელიც კმაყოფილი მზერით მიმათრევს თმით ოთახში. ჩემი ტირილი, ეს ხმა. ხელები არ მემორჩილება ლეპტოპს ვერ ვთიშავ. ჩემი

ისე , როგორც მე მინდა ! (თავი მეშვიდე)

- ჩემთვის აქვს, იქ ჩემს სახლში მინდა ჩემადვე დაგიგულო. ანა ლევანს მოეხვია, მერე მოსაცმელი მოიცვა და გაყვა. ღამე ერთად ჩახუტებულებს ეძინათ. ღამე ანას გამოეღვიძა და ლევანს დააცქერდა, ლევანმა ძილშიც კი იგრძნო მზერა და გაეღვიძა - ვერ იძინებ ? - ვერა ?

ანუკი. გაგრძელება (თავი მეთორმეტე)

-ფრენა ერთ საათში მაქვს, მე კიდე გუშინ რაღაცის გაკეთება მინდოდა, მაგრამ არ ვიყავი დარწმუნებული ღირდა თუ არა. -რამ შეგაცვლევინა აზრი? -არაფერმა. Სიმართლე გითხრა, ეს ჩემი ბოლო ინიციატივაა, ესეც იმიტომ რომ მსოფლიოში ყველაზე უნიჭო მატყუარა ხარ.

უარყოფილი (თავი 4)

ასეთი დამცირებული, ასეთი უმწეო, ასეთი საწყალი არასდროს ვყოფილვარ. მაშინაც კი, როდესაც ზურამ ჩემზე ძალა იხმარა. მაშინაც კი მქონდა იმედი, იმედი იმისა, რომ მამაჩემი გადამარჩენდა.