სიზმარი

“მე მეშინია სიცოცხლევ შენი, ვერ მიპოვია მე თავი ჩემი და მირჩევნია ცხოვრებას ნაძრახს, ასე წავიდე ყოვლის უნახავ”

სიგიჟემდე მიყვარს მზის პირველი სხივის დანახვა 1 თავი

ისევ თენდება ნეტა მერამდენე ღამეა , თუ დღეა ასე თეთრად ვათენებ ძილი ?! ჰაჰ სასაცილოა,შენზე ფიქრის მეტს ვერაფერს ვაკეთებ გამოფიტულ თოჯინას ვგავარ , უკვე სარკეში ჩახედვისაც კი მეშინია საკუთარ თავს ვეკიხები ნუთუ ეს მე ვარ ეს გამხდარი ფერდაკარგული

სვანების ანგელოზი (2თავი)

ჩემთვის ჩუმად ვიღიმოდი  და ვფიქრობდი მომავალზე ვფიქრობდი იმაზე თუ როგორ უნდა მეცხოვრა ამ ქალაქში და სვანეთის მთები დროებით მაინც დამევიწყებინა,

ვინტაჟები

ახლა რომ ვიხსენებ ამ ამბავს სახეზე ღიმილი მიკრთება... უბრალოდ ერთია როცა, თბილი, ტკბილი თან საშიში,მაგრამ მაინც უკვდავად რომანტიულ ოთხმოცდაათიანების შვილი ხარ და მეორე როცა,დაუვიწყარი მოგონებები გაკავშირებს მასთან.

ევა - 7

და როცა კონსტანტინე საბოლოოდ გაჩერდა, მტირალი გოგო მთელი ძალით მოეხვია კაცს. მოეხვია, რამდენჯერმე ჩაისუნთქა ჰაერი, მერე გადმოვარდნილი რამდენიმე ცრემლი მოიწმინდა და მშვიდად თქვა: -ცხოვრება გრძელდება. ნუ მისცემ წარსულს უფლებას, მოგკლას. აირჩიე

დიდი შერიგება (სრულად I)

წითელი ალიონი იდგა. მზე ნელ-ნელა მოიზლანზვოდა და ახალგაღვიძებულივით ძლივს მოდიოდა გონზე. ხან ერთ მხარეს მიანათებდა სხივებს, ხანაც მეორეს და კაცი იფიქრებდა, მთვრალია და ნაბიჯები ერევაო. საბოლოოდ, როდესაც ფეხზე წამოდგა, ნამძინარევი თვალები მოიფშვნიტა

ვალენტინა -9- +18 (დასასრული)

კიდევ თუ გააგრძელებ საუბარს, იცოდე რომ ეგ უარესად აღმაგზნებს. - ღიმილით მიპასუხა და ჩემსკენ გადმოიწია. საჩვენებელი თითი ტუჩებზე მივადე და გავაჩერე. თვალებით მიკოცნიდა მთელ სახეს, ამაში ეჭვს ვერც შევიტანდი. მსიამოვნებდა მისი ვნებისგან გაცეცხლებული

სვანების ანგელოზი (საცდელი თავი)

ათანასია არის გოგონა რომელიც გაიზარდა სვანეთში და ეროვნული გამოცდების წარმატებით ჩაბარების გამო უწევს თბილისში გადასვლა თავის ძმასთანერთად.

ის ღამე(თავი 6)

კიბეებზე სწრაფად ჩავირბინე და გარეთ გასულმა გადავწყვიტე ცოტა მოშორებით მყოფ სუპერმარკეტში შევსულიყავი თან ანდრიაც წავიდოდა სახლლიდან.გზაში დავფიქრდი როგორ შემოვიდა ანდრია სახლში დილით ჩემს გვერით რომ დავინახე ძალიან გავვოცდი არმოველოდი და ცოტა

არ შეგიყვარებ. 12თავი

რაღაც უცნაური სიმხურვალე ვიგრძენი მალევე ყელში, მერე ჰაერი აღარ მყოფნიდა. თითქოს და ფილტვებიდან მტუმბავდნენ ჟნგბადს. ხელი ყელზე ვიტაცე, ავიცოდი რა მემართებოდა მაგრამ მალე ალბათ ჰაერის უკმარისობისგან მოვკვდებოდი. მინდოდა მესუნთქა მაგრმა ვერ