ჩემი ძმის დასტოინი საძმაკაცო ( 1თავი)

გამარჯობა!! მე ნუცა დვალი ვარ 18 წლის მეთორმეტე კლასში მაქვს ღია ყავისფერი წელამდე თმა ქამელეონის თვალები და დიდი სისხლის ფერი ტუჩები. ალბათ გაგიკვირდებათ და არასოდეს მყოლია შეყვარებული დიახ ! დიახ! მე ვარსებობ. მყავს ორი ძმა ნიკა და ცოტნე

ერთი ღამის შემდეგ (დასასრული)

ზურამ გაიგო ელიზაბედის ადგილსამყოფელი. მშობიარობა უკვე დაწყილი ჰქონდა და ძალაგამოცლილი, მაღალი სიცხით მიეტოვებიათ. ზურამ ამშობიარა და პატარა ანასტასიაც დაიბადა.

ფსიქიკური აშლილობა:ნოე 18+ /სრულად/

"სიყვარული მანადგურებდა, მაგრამ ყველაზე მეტად გატეხილი გულის ნამსხვრევები მასახიჩრებდა. ვცდილობდი დაშლილი ოცნებების ნარჩენები, ხელის მაჯაზე, მოლურჯო ხაზის გავლით გადასულიყო... ვცდილობდი ფიზიკურ ტკივილს ემძლავრა ჩემში და სულიერი აპოკალიფსი ჩაექრო.."

ეს რამდენიმე დღე

რაღაცით განსხვავდება ეს რამდენიმე დღე, მეც ამ სხვანაირ გრძნობას თითქოსდა მივენდე. ის გოგოც სხვებს ხომ არ ჰგავს, ვერვის შევადარე და ის ჩემს ლაბირინთში თურმე მე ვატარე. რაღაცით განსხვავდება ეს რამდენიმე დღე, მე მინდა მხოლოდ შენთვის მუდმივად რომ

ევა - 11

კარი რომ გამოაღო ევამ კონსტანტინეს შეხედა და იმ ამოუცნობი გამომეტყველებითა და ხმით უთხრა: -შენში წმინდა არაფერია.-წმინდა მხოლოდ შენი სიყვარულია...-თავისდაუნებურად ამოილაპარაკა კონსტანტინემ. ევამ კი თავი გააქნია:-მომავალი არ ჰქონია მაგ სიყვარულს,

ჟანგბადი (თავი პირველი)

უნდა გაიღვიძო... უნდა იმოქმედო... უნდა შეიყვარო... იცოცხლო... ვალდებული ხარ... საჭიროა...

უსასრულობაში დაკარგული

უკიდეგანო ოკეანის კამკამა წყალი არხევდა მის სხეულს და ოქროსფერი სანაპიროსკენ მიაქანებდა. მას თვალები ჰქონდა დახუჭული და ფიქრობდა: ლურჯი სივრცე, ყვითელი ქვიშა, მზე, სითბო- ნუთუ ეს არის ბედნიერება? სულ ასე რომ ვიყო, ნეტავ ვიქნები ბედნიერი? ეკითხებოდა

სვანების ანგელოზი (5თავი)

ვცხოვრობდი და ოთხიდღის წინ ჩამოვედი, გაოცებული კი ვიყავი მაგრამ თან მიხაროდა ჩემი მხრიდან რომ იყვნენ დემნასაც გაუხარდაა მითუმეტეს რომ გაიგო მესტიაში ვცხოვრობდი მაგაზე ვაფშე გაგიჟდა დაა სვანური ამბების მოყოლა დამაწყებინა.

ყოფილი დეტექტივი

ანქანა სანაპიროსთან ახლოს პარკინგზე გავაჩერე და შეხვედრის ადგილისკენ წავედი,როცა მივუახლოვდი თითქოს მუხლები მეკეცებოდა და ნაბიჯის გადადგმა უფრო და უფრო მიჭირდა,მივუახლოვდი,სიბნელეში მოაჯირთან გაჩერებულ სილუეტს,რომელიც მოკლე გაშლილ კაბაში იყო

ფსიქოლოგთან,რომელსაც ფსიქოლოგი არ სჭირდება

მომდევნო თვეები დამთავრდება აპათეით. მიყვარს ჩუმად ყოფნა. არასდროს გამოვთქვამ აზრს იქ, სადაც მისი ღირებულება დაბალია.სამაგიეროდ ვუსმენ ყველას და ვისმენ ყველაფერს. ყველაზე მეტს ყველაზე შეშინებული ძაღლი ყეფს მოტო. P.S.მოკლედ არავის და არაფერს,