გააღვიძე შენში ჩათლახური ქვეცნობიერი(თავი 1)

-შენი კუბო დავდგი აქანეც და გურიაშიც.მაგფერი სასტოული წარმომავლობის თუ იყავი აქინემდე ვერ თქვი?-გამოშტერებული ვუყურებდი სრულიად შეცვლილ გოგოს და ხმის ამოღება ვერ შევძელი-რას მიყურებ თვალებ და....პილი, კაიიი ბებიაჩემის გაკეთებული

ესპანელი მაფიოზები◇◆9◇◆

_მატიას_ზანტად თქვა დიეგომ _ჩემო ძველო მეგობარო.როგორ ხარ?_ცეცხლს ეთამაშები დიეგო._მატიასის თვალებში ის ყინულოვანი ბრაზი იკითხებოდა მხოლოდ მასთან რომ მენახა_და ვინ გითხრა რომ ცეცხლთან თამაში არ მიზიდავს

უცნობის ჩანაწერებიდან

26 იანვარს რაღაც მქონდა გადასაგზავნი მეილზე და არ ვიყავი სახლში ფაილი კი ფლეშკაზე მქონდა ყველაზე ახლოს ერთერთი ინტერნეტ-კაფე იყო შევირბინე გადავაგზავნე,გარეთ ძაან ციოდა ხოდა ცოტახანი დავრჩი დესკტოპზე კი ეს ვიპოვე წავიკითხე და მინდა რომ თქვენც

ნუკა(3თავი)

-მოვდიავრ ხო მოვდივარ ნუ მოლეწე ეგ ღილაკი. კარი სენდვიჩით ხელში გმიღო მეც გამოვგლიჯე და თავად დავიწყე ჭამა. -რა გჭირს. საშინლად ვნანობდი ჩემს საქციელს. ახლა რომ მივეტოვებიე, რომ წასულიყო და აღარ დაბრუნებულიყო მერე? -იოანე სახლშია? ან ნინა?

გასროლა!(თავი მეოთხე)

ამ სიტყვების თქმისას ლილის გავხედე და მივხვდი რომ მის თვალებში უსაზღვრო სითბო და სიმშვიდე სჩანდა.და მივხვდი რომ იგიც იმავეს გრძნობდა ჩემს მიმართ.მიუხედავად იმისა რომ მამაჩემი მამამისმა მოკლა და ეს გრძნობა ორივეს გვტანჯავდა ეს მაინც ასე იყო.მე

ნადირობა I-თავი

მსხვილი მუხის ძირას იჯდა ნათანიელი, წარსულის დღეებზე ფიქრობდა და თან ხის ამობურცულ ქერქს ზურგით ეყუდებოდა. რატომღაც იმ დროზე ფიქრობდა, როდესაც სიცოცხლე უყვარდა. უყვარდა ისე ძლიერად, რომ ჭიანჭველასაც კი ვერ დაადგამდა ფეხს. ეს ძალიან ადრე იყო,

მაფიოზი შემიყვარდა

-ორი წელი გავიდა შენი წასვლიდან ლუკა ( ვდგავარ სასაფლაოს წინ) -დაწყევლილი ორი წელი შენს გარეშე -ღმერთს რატომ მიყავს ადამიანები თავისთან? -იმიტომ რომ ადამიანებს ვისაც უყვარხარ დაისაჯონ?! -რატომ? ყველაფერზე მეტად მიყვარხარ და მეყვარები ლუკ -არ

თავდავიწყებით შემიყვარდი (თავი 7)

ნიკა... ვერ ვხვდები რას აკეთებს ან რაში ჭირდება ის რასაც აკეთებს?! რა ურთიერთობა გვაქვს?! ან საერთოდ ასე რატომ მექცევა? ვერაფერს ვერ ვხდები. რაც ნიკა შემოვიდა ჩემს ცხოვრებაში ყველაფერი აირია. ჩემი ფიქრები, ჩემი ცხოვრება, საერთოდ ყველაფერი. ვერ

შენ ხარ...

შენ ხარ ზაფხულის მზე და მე შემოდგომის წვიმა. მე ხომ სიცივე მწერდა, გამათბო შენმა სხივმა. მე ხომ ვარ ზამთრის ქარი, შენ კი ხარ ცისარტყელა. მე ხომ ვარ შენით მთვრალი, სიმთვრალემ კი გამთელა. მე ვარ ამ ზამთრის სუსხი, შენ კი ხარ სითბოს ზღვები. გრძნობებს

უსაზღვრო {6}

-მადლობა. -რისთვის? - ქვევიდან მოქცეულს დაჰყურებდა, სხეულის ყველა დეტალს უთვალიერებდა, თითებს ვერ აჩერებდა და ყველა წერტილში ეხებოდა. -იმისთვის რომ ჩემთან ხარ და ყოველთვის ყველაფერს სხვა ფერებში მაჩვენებ.