დარაბებს მიღმა (თავი 2)

გეგვე დადვანი ზედმეტად ცნობილი იყო მთელს უნივერსიტეტში. "ზე" სასტავთან ერთად მოძრაობდა. დათა გასვიანი მისი ბავშვობის მეგობარ იყო, ორივე მესტიიდან. დადვანი მეტად სერიოზული, მხარბეჭიანი ნამდვილი სვანი ბიჭი გახლდათ.

თავდავიწყებით შემიყვარდი (თავი 11)

  - გიყვარს? - მესმის ქეთოს ათრთოლებული ხმა, ამ კითხვის დასმა მასაც უჭირს. თითქმის წამშივე ვწითლდები და ვხურდები. მიყვარს თუ არა ნიკა?   - მე... არ ვიცი. - ვამბობ და თვალები მიცრემლიანდება, თუმცა ცრემლებს მაინც არ ვნებდები. არასოდეს ვყოფილვარ

* * *

- გაგიმარჯოთ.- ძლივს დაწყნარებულებმა ვუთხარით. - აე თებე ნახე, დეიდა თინას სახლი როგორც იქნა გაქირავდა.- მხარზე ხელი მსუბუქად მომარტყა. - ხო ვხედავ.- გავიცინე და კარის ჩაკეტვით (ჩარაზვით) დავკავდი. -ალექსანდრე, ალექსანდრე დევდარიანი.

ქიმერიონი

სოფელში დავიბადე, ჩემს სახლში თითქმის ყველას შინაური ცხოველი ბინადრობდა, ყველას სახელი ერქვა, ქათამი ქოჩორა თავზე ხელაღებული იყო, ქათმების ტომიდანადაც გააგდეს და ცალკე ეძინა ხოლმე, ხან სად ვპოულობდით მე და მამა და ხან სად, ბევრჯერ გადაურჩა მეზობლის

არ შეგიყვარებ. 2თავი

-შენ? -შენ? ორივემ ერთდროულად წამოვიძახეთ. -ხო მე. რომელსართულზე მიდიხარ? -8

* * *

შემოდგომისფერ თვალებში გამეფებულან ყვითლები კვლავ ამ გრძნობების ამარა სასოწარკვეთას მივყევი.

ცუდი ბიჭი დანიელი

ჩემს სასარგებლოდ არასდროს არაფერი არ მიდის... რატომ გადაწყვიტა კოლეჯის ადმინისტრაციამ ჩვენი ახალ საცხოვრებელში გადაყვანა? ნუთუ შეიძლება ესეთ ცივ ზამთარში ფეხით გადაადგილდებოდე და თან შენი ნივთები გადაგქონდეს?

ის დღე რომ არა... (სრულად)

23ოქტომბერი... ის დღე რომ არა... მანქანა მიაპობდა წვიმით დასველებულ გზას სადაც ცოლ-ქმარი ისხდნენ ორ მოზარდ ბავშვთან ერთად - ამირან ცოტა ნელა ატარე, სიფრთხილეს თავი არ სტკივა- ეჯუჯღუნებოდა მზია

დარაბებს მიღმა (თავი 1)

ზაფხულის ბოლო თვე იყო, აგვისტოს დასაწყისი. თბილისში ყოფნა გაუსაძლისი იყო ამ პერიოდში. ჯერ სკოლის გამოცდები, შემდგომ ეროვნულები. ამას დამატებული სამუშაო, რომელიც პირველი იყო მისთვის და ის აღფრთოვანება რაც 18 წლისას გეუფლება რასაც სრულწლოვნება ჰქვია.

მე ისევ ვტირი

და მე ისევ ვტირი და მომდის თვალიდან ცრემლი მე კიდევ მტკივა გული რადგან ვტირი და მხოლოდ შენთვის. მე კიდე ყველაფერი დავკარგე როგორიცაა ცხოვრების ხალისი და გრძნობა დიახ ის გრძნობა რომლის სახელიც სიყვარულია.