* * *

დილით მზისხივებმა გამაღვიძეს, რომლიც გადაწეული ფარდიდან შემოდიოდა და სახეზე მეფინებოდა. ფეხზე წამოვდექი და სარკეში ჩემს ანარეკლს გავუსწორე თვალი. ყოვედღე ჩემს მშობლებს მადლობას ვუხდი რომ ასეთი ლამაზი აღნაგობით დამასაჩუქერეს. გრძელი ფეხები, წვრილი

თაკოს

შენი მზისფერი სახე და ტალღისფერი თმები. მხოლოდ შენ დაგინახე და ალბათ ჩემში რჩები. შენი დანახვა კარგო, მაბედნიერებს მალვით. არ მსურს, რომ დამეკარგო, არ მოვრჩეთ ერთი ნახვით. შენი სურნელი ტკბილი, მე ჯერაც არ მიგრძვნია. შენ ხომ ხარ ჩემთვის თბილი, მე

დემეტრე ფილფანის საკუთრება(თავი3)

დილას ვახელ თვალებს და ვხვდები, რომ სულ სხვა ოთახში ვარ, არ მინდა გაღვიძება და რეალობაში დაბრუნება და ვცდილობ არ გავიღვიძო, მაგრამ მეორე მხარეს გადავტრიალდი და მძინარე

შეხვედრა. (სრულად)

-თორნიკე რომ გაიგებს გაგიჟდება. ისედაც რა გოგო იყავი და რაც წონაში დაიკელი უფრო გასექსუალურდი.-ჩაისისინა ნატომ და გაიცინა. -თორნიკე ვინ არის?- თავზე დაგვადგა წარბ აწეული ტიტე. -თინანოზე გამიჯნურებული ტარიელი.-ნატოს რეპლიკაზე ყველას გაგვეცინა.

შენ სულ სხვა ხარ ( თავი 4 )

ყველა ბათუმშია და ისვენებენ. სანდრო და მისი მეგობრებიც იქ არიან. დათას და ლიკას ერთმანეთი მოეწონებათ. ბოლოს ითამაშებენ თამაშს, სადაც ანას სანდრო ხელში აიყვანს.

თაკო ნოზაძე(აკროსტიხი)

თბილი სიტყვები, თბილი ფიქრები აქედან სხვაგან არ გავფრინდები. კვლავაც მე ახალ ლექსებს გპირდები, ოღონდ არ ვიცი შენ თუ მიხვდები. ნება შენია, თავისუფალი, ოღონდ ალბათ არს კვლავ მიუვალი. ზემოთ ვარსკვლავით მოჭედილ ცაზე, ალბათ, ლექსებით არ გაგაბრაზე.

ჩემი ცხოვრება შეცვალე 3

ჩვენს გოგონას საავადმყოფოდან წერენენ(ფიქრობს რომ კოშმრს თავი დაახჭია) მაგრამ ნამდვილი კოშმარი მაშინ იწყება როდესაც ახალ გაცნობილი მეგობარი მასთან რჩება სახლში

დემეტრე ფილფანის საკუთრება(თავი2)

დილას ჩემს ოთახში, რომ გამეღვიძა და არა სხვაგან მაშინვე ვიფიქრე, რომ დემეტრე ფილფანი და გათხოვების ამბავი ძალაინ ცუდი სიზმარი იყო და ბედნიერი წამოვდექი საწოლიდან, მაგრამ ვაი საწყალო ანასტასია ასე ტყუილად

არ შემდგარი ჩვენ

ისტორია არის გოგონაზე ,რომელსაც ,სამწუხაროდ, ბევრი რაიმეს გადატანა მოუწია.ყველა დაბრკოლებას ძლიერი ხვდებოდა მისი მდგომარეობის მიუხედავად.ეს ისტორია გვიყვება იმას რომ ცხოვრება მართლაც უსამარათლოა.

შენი ჩვენი სიყვარულის ღმერთი ხარ!

საათობით ვიჯექი სარკის წინ და ჩემს თავს ვუყურებდი... ვერ ვცნობდი,მეცოდებოდა. არ ვიცი,ვერ ვხედავდი იმ თვალებს ისეთივეს როგორიც იყო. საკუთარ სახის ნაკვთებს ვერ ვცნობდი...