ნუკა(3თავი)

-მოვდიავრ ხო მოვდივარ ნუ მოლეწე ეგ ღილაკი. კარი სენდვიჩით ხელში გმიღო მეც გამოვგლიჯე და თავად დავიწყე ჭამა. -რა გჭირს. საშინლად ვნანობდი ჩემს საქციელს. ახლა რომ მივეტოვებიე, რომ წასულიყო და აღარ დაბრუნებულიყო მერე? -იოანე სახლშია? ან ნინა?

გასროლა!(თავი მეოთხე)

ამ სიტყვების თქმისას ლილის გავხედე და მივხვდი რომ მის თვალებში უსაზღვრო სითბო და სიმშვიდე სჩანდა.და მივხვდი რომ იგიც იმავეს გრძნობდა ჩემს მიმართ.მიუხედავად იმისა რომ მამაჩემი მამამისმა მოკლა და ეს გრძნობა ორივეს გვტანჯავდა ეს მაინც ასე იყო.მე

ნადირობა I-თავი

მსხვილი მუხის ძირას იჯდა ნათანიელი, წარსულის დღეებზე ფიქრობდა და თან ხის ამობურცულ ქერქს ზურგით ეყუდებოდა. რატომღაც იმ დროზე ფიქრობდა, როდესაც სიცოცხლე უყვარდა. უყვარდა ისე ძლიერად, რომ ჭიანჭველასაც კი ვერ დაადგამდა ფეხს. ეს ძალიან ადრე იყო,

მაფიოზი შემიყვარდა

-ორი წელი გავიდა შენი წასვლიდან ლუკა ( ვდგავარ სასაფლაოს წინ) -დაწყევლილი ორი წელი შენს გარეშე -ღმერთს რატომ მიყავს ადამიანები თავისთან? -იმიტომ რომ ადამიანებს ვისაც უყვარხარ დაისაჯონ?! -რატომ? ყველაფერზე მეტად მიყვარხარ და მეყვარები ლუკ -არ

თავდავიწყებით შემიყვარდი (თავი 7)

ნიკა... ვერ ვხვდები რას აკეთებს ან რაში ჭირდება ის რასაც აკეთებს?! რა ურთიერთობა გვაქვს?! ან საერთოდ ასე რატომ მექცევა? ვერაფერს ვერ ვხდები. რაც ნიკა შემოვიდა ჩემს ცხოვრებაში ყველაფერი აირია. ჩემი ფიქრები, ჩემი ცხოვრება, საერთოდ ყველაფერი. ვერ

შენ ხარ...

შენ ხარ ზაფხულის მზე და მე შემოდგომის წვიმა. მე ხომ სიცივე მწერდა, გამათბო შენმა სხივმა. მე ხომ ვარ ზამთრის ქარი, შენ კი ხარ ცისარტყელა. მე ხომ ვარ შენით მთვრალი, სიმთვრალემ კი გამთელა. მე ვარ ამ ზამთრის სუსხი, შენ კი ხარ სითბოს ზღვები. გრძნობებს

უსაზღვრო {6}

-მადლობა. -რისთვის? - ქვევიდან მოქცეულს დაჰყურებდა, სხეულის ყველა დეტალს უთვალიერებდა, თითებს ვერ აჩერებდა და ყველა წერტილში ეხებოდა. -იმისთვის რომ ჩემთან ხარ და ყოველთვის ყველაფერს სხვა ფერებში მაჩვენებ.

გასროლა! (მესამე თავი)

მთელი ღამე ფიქრში გავატარე,ვფიქრობი როგორ უნდა დამემტკიცებინა იმნაბიჭვრის ბრალეულობა თან ჩემს წინ მძინარე ლილის ვუყურებდი ვფიქრობი მის ბავშვობაზეც თუ რამხელა ტვირთს ატარებს ზურგით,რამდენი

მიყვარხარ (თავი 2)

ლიზა ბარამიძის პატარა და მხიარულ ცოხვრებაში სადაც ის მხოლოდ ძმას და მცირერიცხოვან სამეგობროს ხედავდა უეცრად აღმოჩნდება უსაყვარლესი ალექსანდრე ყანჩელი, ვნახოთ როგორ განვითარდებს მოვლენები :)

უსაზღვრო {5}

-არ მინდა ნახო როგორ გამიტანენ. -ტიტე. -გთხოვ. ვერ ვიტან ასეთს რომ მიყურებ, ჩემი თავი მძულდება. - თვალები დახუჭა და ჰაერი ღრმად ჩაისუნთქა